MY FEELINGS

ನೀನು @ 28

2011-11-28T21:53:00.000+05:30

ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ಹಳೆಯ ಸಂಭ್ರಮ ಮರುಕಳಿಸುತ್ತಾ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ದಿನ ಮಾತ್ರ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗದ ದಿನ. ಅಂಕಿ ಸಂಖ್ಯೆಗಳೇ ಹಾಗೆ. ಅದು ಏರುತ್ತಾ ಇರುತ್ತೆ. ಏನೇನೋ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದಾನಲ್ಲಾ ಕನ್ಫ್ಯೂಸ್ ಆಗ್ಬೇಡಿ. ಪ್ರತಿ ವರುಷ ನಾನು ಈ ದಿನವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕಾಯುತ್ತೇನೆ. ಆ ದಿನ ನಾನು ಏನೇನು ಮಾಡಬೇಕು ಅಂದ್ಕೊಂಡಿರುತ್ತೇನೇ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಈಗಲೂ ನಾನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಅದನ್ನೇ.

ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ಮರೆವು ಅತಿಯಾಗುತ್ತೆ ಅನ್ನೋದು ಹಿರಿಯರ ಮಾತು. ಆ ಮಾತನ್ನು ನೀನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ ಬಿಡು. ಅದರಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ತಪ್ಪೇನೂ ಇಲ್ಲ. ವಯಸ್ಸೇ ಹಾಗೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ನೋಡು ಯಾವತ್ತೂ ಯಾವುದನ್ನೂ ಮರೆತಿಲ್ಲ. ಎಸ್ಪೆಷಲಿ ಲೈಫ್ @ ವಿವಿ ಕ್ಯಾಂಪಸ್. ಹಾಗೆ ಮರೆಯುವುದಕ್ಕಾಗುವ ದಿನವೇ ಅಲ್ಲ.

ನಾವು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳು ಹೇಗಿದ್ದವು ಎಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು ಸಾರಿ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡು. ಬೆಳಗ್ಗೆ 9.30ಕ್ಕೆ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಬಂದವರಿಗೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಕ್ಲಾಸ್ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಮೇಲೆ ಇಡೀ ದಿನ ನಾವೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆನಂತರ ಏನಾಯ್ತು ಅನ್ನೋದು ನಮಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು. ವರುಷಗಳು ಉರುಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾಯಿತು ಅನ್ನೋದನ್ನು ನಾವು ಚಿಂತಿಸಲೇಬೇಕು. ಆದರೆ ಸದ್ಯ ನಮ್ಮದು ಬ್ಯುಸಿ ಲೈಫ್.. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಜೀವನ ನಮ್ಮದು. ಏನೋ ಮಾಡಲು ಹೋಗಿ ಇನ್ಯಾವುದರ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗೋ ನಮ್ಮ ಹುಚ್ಚುಕೋಡಿ ಮನಸು. ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನು ಬೇಡ ಅಂತೀಯಾ ಹೇಳು ನೋಡೋಣ.

ಇವತ್ತಿಗೂ ನನಗೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಊಟ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮೊಸರಿಗೆ ಸಕ್ಕರೆ ಹಾಕಿ ತಿಂದ ದಿನಗಳು ಕಾಡಿದ್ದರೆ ಕಣ್ಣಂಚಲ್ಲಿ ತೇವ. ಸಂಜೆಯಾದರೆ ಕ್ಯಾಂಟೀನಲ್ಲಿ ಬನ್ಸ್ ಇದ್ದರೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ಸವಿಯುವ ನಿನ್ನ ಬಗೆ. ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಸಿಗದ ಸೂಪರ್ ಸ್ಟ್ರಾಂಗ್ ಕೋಲ್ಡ್ ಕಾಫಿ ತಯಾರು ಮಾಡಲು ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ದೊರೆ ಪ್ರಕಾಶ್ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಆದೇಶ. ನೊರೆ ನೊರೆ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುತ್ತೇನೇ ಎಂಬಂತೆ ವೆಯ್ಟರ್ ತಂದಿಡುತ್ತಿದ್ದ 2 ಗ್ಲಾಸ್ ಕೋಲ್ಡ್ ಕಾಫಿ. ಅದು ಹೊಟ್ಟೆಗಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನೀನು ಮಂದಸ್ಮಿತೆ... :-) ಕಾಫಿ ಕೆಟ್ಟಿತೋ ನನ್ನ ಗ್ರಹಚಾರವೂ ಕೆಟ್ಟಂತೆ...:-( ಅಲ್ಲಿಂದ ಮತ್ತೆ ಲೈಬ್ರರಿಗೆ ತೆರಳಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ವಾಕ್. ಆ ವಾಕ್ ನಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನಿಗೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಫೋನ್ ಕಾಲ್. ಫೋನ್ ಕೆಳಗಿಟ್ಟರೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂಭ್ರಮ ಪಡುವ ನಿನ್ನ ಬಗೆ. ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾ ನಕ್ಷತ್ರವನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಆ ದೇವರಿಗೇ ಪ್ರೀತಿ... ಅಲ್ಲಿಗೇ ಮುಗಿಯುತ್ತಾ. ಉಹೂಂ, ನೀನು ಅಂತವಳೇ ಅಲ್ಲ... ಅದು ಮೊಗೆದಷ್ಟೂ ಸಿಗುವ ಅಕ್ಷಯಪಾತ್ರೆಯ ಗುಣಸಂಪನ್ನೆ.

ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಭಾನುವಾರ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಬಂದರೆ ಕಡೆಗೋಲು ಕೃಷ್ಣನ ಊರು ಉಡುಪಿಗೆ. ಎಲ್ಲರೂ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಬಳಿಕ ತಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿದರೆ ನಮಗೆ ಬೆಳಗ್ಗೆಯೇ ಹೋಟೆಲ್ ಒಳಗೆ ಸೇರುವ ಹುಚ್ಚು.. ಬಸ್ ಇಳಿದು ಈ ಕಡೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಮ್ಮ ಸ್ವಾಗತಕ್ಕೆ ಕಾಯ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದಾಳೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಕಾಯುವ 'ಡಯಾನಾ' - ನಿಮ್ಮ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ. ನಾವು ವಿವಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಡೆಯ ದಿನ ಹೋಗಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆಯಾ. ಅದು 2006ರ ಮೇ 15. ಅಂದು ನೀನು ನೀಡಿದ ಕೃಷ್ಣನ ಗ್ರೀಟಿಂಗ್ ಕಾರ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದು ಇಷ್ಟು -

ಆದುದಕ್ಕೆ,
ಆಗದಿದ್ದುದಕ್ಕೆ
ಕೃಷ್ಣನಿದ್ದ...
ಎಂದಿಗೂ ಇರುವ
ಇಂದಿನಂತಿರು....
ಸಂತೋಷವಾಗಿರು

(ನಿನಗೆ ಭವಿಷ್ಯದ ಕನಸು ಅಂದು ಬಿದ್ದಿತ್ತಾ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಬರಹದಲ್ಲಿ ನೀನು ಬರೆದ ಎಲ್ಲಾ ಶಬ್ದಗಳೂ ನಿಜವಾಯಿತು. ಆ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯನ್ನು ನಿನಗೆ ಅಂದು ನೀನು ನಂಬಿದ್ದ ಆ ದೇವರು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದನಾ...? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ನೀನು ಹೇಳಬೇಕು.)

ಮೊನ್ನೆ ನೀನು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಕೂತು ಮಾತನಾಡಬೇಕು ಅಂತಾ ಹೇಳಿದೆ ನೋಡು, ಅದೇಕೋ ಅಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಇದೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಯಿತು. ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತರೆ ನಾನು ಅದ್ಭುತ ಬರಹಗಾರನಾಗದೇ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯಾನಾ?. ಸುಮ್ಮನೆ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡು. ಏನಾದರೂ ತಲೆಗೆ ಹೊಳೆದರೆ ಹೇಳು. ಇಂತಹ ಸಾವಿರಾರು ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ನಿನ್ನನ್ನು ಎಷ್ಟು ನೆನಪಿಟ್ಟರೂ ಸಾಲದು. ಅದೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ನಿನ್ನ ಆ ಕೇರಿಂಗ್ ನೇಚರ್ ಇದೆಯಲ್ಲಾ. ಅದು ನಾನಿದುವರೆಗೆ ನೋಡಿದ ಯಾರಲ್ಲೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.. ಅಂತಹ ಚಾರ್ಮಿ ಲೇಡಿಗೆ ಈಗ ಸಂಭ್ರಮದ ಸಮಯ. ಶುಭಾಶಯ ಹೇಳದೇ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳಿದ್ದು,

"ನೀನು @ 28"ಗೆ ನಾನು @ ನೆನಪಿನ ಶುಭಾಶಯ.

ಕರುಣಾಳು ಬಾ ಬೆಳಕೆ, ಆರದಿರಲಿ ಬೆಳಕು

2010-11-28T21:37:00.001+05:30

ಇದು ೨೭ರ ಸಂಭ್ರಮ. ಈ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತವಾದ ಸುಖವಿದೆ. ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ೨೦೦೪ರ ಬಳಿಕ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷದಲ್ಲೂ ಒಂದೊಂದು ಸೊಬಗು. ಒಂದೊಂದು ಅಚ್ಚರಿ. ಕಣ್ಣ ರೆಪ್ಪೆಯ ಬಡಿದು ತೆಗೆದಿರಬೇಕಾದರೆ ಏನೇನೋ ತಿರುವು. ಎಲ್ಲವೂ ಸುಂದರ ದಿನಗಳು. ಅದರ ನಡುವೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕೋಪ, ಸಿಟ್ಟು, ಸಿಡುಕು, ಸೆಡವು, ಬೇಸರ, ರೌದ್ರತೆ, ಕೊನೆಗೆ ಅತಿ ಕೆಟ್ಟ ಕೋಪ. ಆಮೇಲೊಂದು ಸುದೀರ್ಘ ಮೌನ. ನಂತರ ಕೆಲವು ಮೇಘ ಸಂದೇಶ ಹೀಗೆ ಕಲ್ಪನೆ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವದ ತೆರೆ ಬಿಚ್ಚುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಬಹುಶಃ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವುದು ಹೀಗೆಯೇ ಏನೋ...?

ಎಲ್ಲೋ ದೂರದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ವೀಣೆಯ ತಂತಿ ಹರಿದು ಹೋಗಿತ್ತು. ತಂತಿಯ ಹಿಡಿದು ಸರಿಪಡಿಸಿದರೂ ನಾದ ಹೊರಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಮೌನದಲ್ಲೂ ಏನೋ ಲಯ, ತಾಳ ಎಲ್ಲವೂ ಸಮ್ಮಿಳಿತವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇಂದಿಗೂ ನನಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನೆನಪಿದೆ. ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಆಕಾಶ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಆ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಜೊತೆ ಹಲವು ಬಾರಿ ಚಂದಿರನನ್ನೂ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಅವ್ಯಾವುದೂ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ನಾವು ಬದಲಾದೆವು. ಹಾಗನ್ನೋದಕ್ಕಿಂತಲೂ ನಾವು ಬದಲಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡೆವು. ಅದರೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಈ ಕತೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅದ್ಯಾಕೆ ಬರೆದೆನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಗೆಳತಿಗೆ ೨೭ ಮುಗಿದು ೨೮ರ ಮಡಿಲು ಸೇರಿದ ಸಂಭ್ರಮ. ಬಹುಶಃ ಜೀವನ ಅಂದರೆ ಏನು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ತಿಳಿದ ಗೆಳತಿ. ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ ಪರರ ಹಿತ ಬಯಸುವವಳು. ನನಗೆ ಸುಂದರ ಬದುಕಿನ ಪಾಠ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟವಳು. ಕೆಲವು ದಿನದ ದೀರ್ಘ ಮೌನವನೂ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡವಳು. ಅದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಈಗಲೂ ಅದೇ ತುಂಟತನ, ವಯ್ಯಾರ, ಹುಸಿಮುನಿಸು. ಇಂತವರು ನಿಮಗೆ ಸಿಗೋದು ಬಲು ಅಪರೂಪ.

ಗೆಳತಿಗೆ, ಇಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿ ಪದವೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತೆ. ಕಾಡುತ್ತೆ ಅನ್ನೋದಕ್ಕಿಂತಲೂ ನಿನ್ನ ತಾಕುತ್ತೆ. ಅದರ ನಡುವೆ ಈ ದಿನದ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದಲಿ ನಿನ್ನ ಬಗೆಗೆ ಬರೆಯೋಣ ಎನಿಸಿತು. ಈಗಲೂ ನೀನು ಮೊನ್ನೆ ಹೇಳಿದ ಆ ಹಾಡೂ ಸೇರಿದನಂತೆ ಮತ್ತೆರಡು ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತಾ ಇದನ್ನು ಬರೀತಾ ಇದ್ದೇನೆ. ಅದ್ಯಾಕೋ ಮನದಲ್ಲೇನೋ ಆರ್ದ್ರ ಭಾವ. ನನ್ನ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಂಭ್ರಮಗಳಿಗೆ ಕಾರಣಳಾದ ಸುಂದರ, ಸುಮಧುರ, ಸುಲಕ್ಷಣ ಸಂಪನ್ನೆಗೆ ಶುಭ ಹಾರೈಕೆಯಿದು ಆರದಿರಲಿ ಬೆಳಕೂ..

೨೮ ರ ಶುಭ ಘಳಿಗೆಯಲಿ ನಿನಗೆ ಜನುಮದಿನದ ಶುಭಾಶಯಗಳು.

ಬರಡು ಬದುಕಿನಲಿ ಮಳೆ ತಂದ ತಂಪು...!!!

2010-07-02T19:36:00.011+05:30

ಮತ್ತದೇ ಸ್ಥಿತಿ. ಮತ್ತದೇ ಕನವರಿಕೆ. ಯಾವ ಮಳೆಯೂ ಇಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಊರಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟೂ ಬಿಡದೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಎಂದಿನಂತೆ ಬಿಸಿಲು. ರಾತ್ರಿಯಾದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಂಪು. ಆದರೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯಲು ಇನ್ನೆಷ್ಟು ದಿನ ನಾವು ಕಾಯಬೇಕೋ?

ಕಳೆದ ತಿಂಗಳ ಎರಡನೇ ವಾರ ನಾನು ಊರಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಾರದ ವಾಸ. ಏಳರಲ್ಲಿ ಏಳು ದಿನವೂ ಭರ್ಜರಿ ಮಳೆ. ಮನೆಯ ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟರೆ ದೇಹ ಒದ್ದೆ ಒದ್ದೆ. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹೋದರೆ ಮನದಲ್ಲಿ ಭಾವಗಳು ಒದ್ದೆ ಒದ್ದೆ. ಇಂತಹ ಒಂದು ಮಳೆಗಾಲ ನೋಡಿ ಎಷ್ಟು ವರ್ಷವಾಗಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರೆಂಬ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ನಗರಿಗೆ ಬಂದು ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲೂ ಇಂತಹ ಮಳೆ ನಾನು ನೋಡಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕಾಸರಗೋಡು, ಮಂಗಳೂರು, ಮಡಿಕೇರಿ ಎಂದು ಹೋದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಮಳೆಯದ್ದೇ ಕಾರುಬಾರು. ಆ ಮಳೆಯ ಯಾವುದೊ ಒಂದು ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಕಳೆದ ಜೀವನ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮುಖವ ತೋಯಿಸಿದ್ದ ಮಳೆ ನೀರ ನಡುವೆ ಕಣ್ಣೀರು ಸಂಗಮಿಸಿದ್ದು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಊರಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಎಂದರೆ ಹಾಗೆ. ರಭಸವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಮಳೆ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಲ. ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸುರಿಯದಿದ್ದರೆ ಮಳೆ ಎನ್ನಲ್ಲ. ಹಳ್ಳ ಕೊಳ್ಳಗಳು ತುಂಬಿ ನೀರು ಹರಿಯದಿದ್ದರೆ ಅದು ಮಳೆ ಎನಿಸೀತಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಅತ್ತ ಕಾಸರಗೋಡು ದಾಟಿ ಹೋದರೆ ಸಮುದ್ರದ ಅಬ್ಬರ ನೋಡ ಬೇಕಿತ್ತು. ಇನ್ನೆರಡು ದಿನ ಮಳೆ ಸುರಿದಿದ್ದಾದರೆ ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆ ರಸ್ತೆ ದಾಟಿ ಇತ್ತ ಕಡೆಗೆ ಬಂದು ಕೆಲವು ಮನೆಗಳು ಮುಳುಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಬಂದ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯುತ್ತಾ ನನ್ನ ನಾನು ಮರೆತೇ ಹೋದೆ. ಹೃದಯದ ಭಾವಗಳು ಮನ ತಾಕಿದಾಗ ಅದ್ಯಾಕೋ ಒಂಥರಾ..! ಮನಸ್ಸು ಮಳೆಗೆ ಆ ಪರಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಡುತ್ತೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಅದೇ ಮಳೆಗೆ. ಇಲ್ಲ ನಿನ್ನಲ್ಲಿನ್ನೂ ಭಾವಗಳು ಕಳೆದು ಹೋಗಿಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದೂ ಅದೇ ಮಳೆ. ಆ ಭಾವಗಳು ಟಿಸಿಲು ಒಡೆಯಲು ಬರಡು ಬದುಕು ಸುಂದರ ನಂದನವಾಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ ನೆನಪು ಸುಂದರ ಚಿತ್ತಾರವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು. ಆ ಚಿತ್ತಾರ ನನ್ನ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದು ಒಂದಾರು ವರ್ಷ ಹಿಂದಕ್ಕೆ. ಅದೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಆ ಪರಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆನೋ, ಅದ್ಯಾಕೆ ಆ ರೀತಿ ನೆನಪು ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಯಿತೋ ಒಂದೂ ನಾ ಕಾಣೆ. ಹಾಗೆ ಒಂದು ವಾರ ನಾನು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದರೆ ಈ ಮನದಲ್ಯಾಕೋ ಹಿತಾನುಭವ. ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಮನವು ಬಿಡದು ಮಾಯೆ. ಹಾಗೆ ಆ ಮಳೆಯ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಸಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿಳಿದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಯಥಾ ಸ್ಥಿತಿ. ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಾರೋ ಬಾರೋ ಮಳೆ ರಾಯ ಎಂಬ ಅದೇ ಹಳೆಯ ಹಾಡಿನೊಂದಿಗೆ. ಮಳೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಬಂದು ಮನವ ಕಾಡುತ್ತೆ ಅನ್ನೋ ಆಸೆಯೊಂದಿಗೆ...!!!

ನನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಪಟಲದಲ್ಲಿ ಸದಾ ನೀವಿರುತ್ತೀರಿ

2010-06-21T19:44:00.010+05:30

ಇದು ೨೫ ಕಳೆದು ೨೬ಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುವ ಸಂಭ್ರಮ. ಇದು ಸಂಭ್ರಮವೋ, ಸಡಗರವೋ ಒಂದೂ ತಿಳಿಯದಾಗಿದೆ. ಕಳೆದ ಎರಡು ವರ್ಷದಲ್ಲೂ ಇದೇರೀತಿ. ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದಷ್ಟೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

೯ ತಿಂಗಳು ತಾಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದು ಆ ಬಳಿಕ ಈ ಧರೆಗಿಳಿದ ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದೇನು ಅಂತಾ ಚಿಂತಿಸಿದರೆ ಅಂತಹ ಯಾವುದೇ ಘನ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ ಯಾವುದೇ ವಿಷಯಗಳೂ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೋ ಹುಟ್ಟಿ, ಎಲ್ಲೋ ಬೆಳೆದು ಈಗೆಲ್ಲೋ ಇದ್ದು ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿ, ತಂದೆಯ ಒಲವು, ಸಹೋದರರ ಪ್ರೇಮ, ದೊಡ್ಡಮ್ಮ, ತಿಂಗಳ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಜ್ಜಿ ( ಈ ಅಜ್ಜಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಬರೆಯಬೇಕು) ಹಾಗೂ ಅದ್ಭುತವೆನಿಸುವ ಗೆಳೆಯ ಗೆಳತಿಯರ ಪ್ರೀತಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ. ಯಾರೂ ನನ್ನ ಹಳಿಯಲಿಲ್ಲ, ತುಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ನೀನು ಹೇಗೆ ಇರುವೆಯೋ ಅದುವೇ ಚೆನ್ನ ಎಂದರು ಕೆಲವರು. ಇಲ್ಲ ನೀನು ಹೀಗಾಗಬಾರದಿತ್ತು, ಹೀಗಿರಬೇಕಿತ್ತು ಅಂದರು ಹಲವರು. ಯಾರು ಏನೇ ಹೇಳಿದರೂ ಬೇಡವೆನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು ಅನ್ನೋ ಹಿಂದೆ ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ ಮಾತಿನಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆ.

೫ನೇ ತರಗತಿವರೆಗೆ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಗೆಳೆಯ, ೭ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ ಗೆಳೆಯರು, ಶಾಲಾ ಅಧ್ಯಾಪಕರು, ೮ನೆ ತರಗತಿಗೆ ದೂರದ ಊರಿಂದ ಬಂದು ಸೇರಿದ್ದ ಹುಡುಗಿ, ಪ್ಲಸ್ ಟು ಕಲಿಯುವಾಗ ಸಿಕ್ಕಿದ ಗೆಳೆಯರು, ಅಲ್ಲೇ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ ಬೆಕ್ಕಿನ ಕಣ್ಣಿನ ಮುಸ್ಲಿಂ ಹುಡುಗಿ, ಡಿಗ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದವರು, ಪತ್ರಕರ್ತರ ಜಗತ್ತಿಗೆ ದೂಡಿದವರು, ಆಮೇಲೆ ಕಲಿತ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ, ಮ್ಯಾಡಂ, ಆ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ನನ್ನ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಜೀವದ ಆದ್ಯಮ್ ಗೆಳತಿ. ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ಯಾಹೂ!, ನಂತರ ಬಂದ ಕ್ಷಮಯಾ ಧರಿತ್ರಿ, ಆಮೇಲೆ ಬರೆದ ಅಸಂಖ್ಯ ಒಲವಿನ ಓಲೆ, ಅಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ ಅಭಿಮಾನಿ ಗೆಳತಿ ಗ್ರಂಥಪಾಲಕಿ ಮತ್ತು ಈಗ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇರುವ ಎಲ್ಲರೂ ಹಾಗೂ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ನಡುವೆ ಇರುವ ನಾನು... ಮರೆತೆನೆಂದರೂ ಮರೆಯಲಿ ಹ್ಯಾಂಗ ನಿಮ್ಮ? ಮರೆತರೂ ನೀವು ಬಿಡ್ತೀರಾ ನನ್ನಾ?

ಜನುಮ ದಿನ ಅನ್ನೋದು ವಿಶೇಷ ದಿನ. ಅವತ್ತು ಮಾತ್ರ ಸಂಭ್ರಮಿಸಬೇಕು ಅನ್ನೋದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಅರ್ಥ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಳೆದೆರಡು ವರ್ಷದಂತೆ ಈ ವರ್ಷವಾಗದಿರಲಿ ಎನ್ನುವ ಬಯಕೆ ನನ್ನದು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳೂ ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿ ಹಾಗಾಗದು ಅನ್ನೋ ವಿಶ್ವಾಸ ನನ್ನದು. ಬರೆಯಲು ಇನ್ನೂ ಬಾಕಿಯಿದೆ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟು ಸಾಕು. ಈ ಸಂಭ್ರಮದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನೀವೆಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಪಟಲದಲ್ಲಿರುತ್ತೀರಿ. ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಜೀವ ತುಂಬಿದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ವಿರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಎಲ್ಲಿ ಜಾರಿತು ಮನದಿ ಅಕ್ಷರವು?

2010-03-12T19:07:00.005+05:30

ಮತ್ತೆ ಯಥಾ ಪ್ರಕಾರ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಬರವಣಿಗೆ ನಿಂತು ಹೋಗಿದೆ. ಕಾರಣವೇನು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದರೂ ತಲೆಗೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದ್ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಹೀಗಾಗುತ್ತಿದೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಿಂದೊಂದು ಕಾಲವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಬರೆಯಲು ಕುಳಿತರೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣನೆಯ ಬರಹ ತಣ್ಣನೆ ಹೊರ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೊಂದಷ್ಟು ಮಂದಿ ಕೆಲವರು ಓದುಗರು. ತಿದ್ದಿ ತೀಡಿದವರು ಹಲವರು. ಆದ್ರೆ ಈಗ?

ಅವ್ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚೇಕೆ ಬರೆಯಲು ವಿಷಯಗಳೇ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬರೆಯಲು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತರೆ ಅನಾಥ ಭಾವ. ಇದೆ ರೀತಿ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ದಿನ? ಇದೇ ರೀತಿ ಭಾವ ರಹಿತವಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಕಾಲ? ಒಂದೂ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇದೇ ರೀತಿ ಸುಮಾರು ದಿನ ಇರಬಾರದು ಎಂದು ಗಟ್ಟಿ ಮನಸು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದಿನ ಎರಡಕ್ಷರ ಬರೆಯದಿದ್ದರೆ ಮನಸು ಕೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಈಗ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಯುಗಾದಿಗೆ ಬರೆಯೋಣವೆಂದು ಹೊರಟೆ. ಆದರೂ ಬರೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಇಂತಹ ಒಂದು ಭಾವ ಕೊನೆಯಾಗಬೇಕು. ಬರವಣಿಗೆ ಸುಲಲಿತವಾಗಿ ಹೊರ ಹೊಮ್ಮಬೇಕು ಎಂದು ಗಟ್ಟಿ ಮನಸು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಮುಂದಿನದು ನಿರಂತರ ಬರವಣಿಗೆ. ಅದು ಮನದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಗಳು ಸುಂದರ ರೂಪವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆ ಪಡೆಯಬೇಕು ಎಂಬ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ ಬರೆಯಲು ಕೂರಬೇಕು. ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ನಾನು ನಿತ್ಯ ಬರೆಯುವ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಮಾಡಬಹುದು ಎನ್ನುವ ನಂಬಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಮನದ ಆಂತರ್ಯದಿ ಚದುರಿದ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇರಿಸಿದ ತೃಪ್ತಿ ನನ್ನದು. ಮುಂದೆ ಬರೆಯದೇ ಇರಲು ಕಾರಣಗಳೇ ಇಲ್ಲ. ಸದ್ಯಕ್ಕೊಂದು ವಿರಾಮ ಹಾಕಿ ವಾಪಸ್ ಬರುತ್ತೇನೆ.

ಹೋದೋರೆಲ್ಲ ಒಳ್ಳೆಯವರು...

2010-01-26T21:00:00.002+05:30

ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರ ರಂಗ ಆಘಾತಗಳ ಮೇಲೆ ಆಘಾತ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದೆ. ನಾಗರಹಾವು ಅನ್ನೋ ಒಂದು ಚಿತ್ರದಿಂದ ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಚಾಮಯ್ಯ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಎಂದೇ ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದಿದ್ದ ಅವರಿಂದು ನೆನಪು ಮಾತ್ರ. ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರ ರಂಗಕ್ಕೆ ಕಳೆದ ೨೫ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆಘಾತಗಳ ಮೇಲೆ ಆಘಾತ. ಮೊದ್ಲು ಗಾಯಕ ಸಿ. ಅಶ್ವಥ್ ಅವರನ್ನು ಕಳೆದು ಕೊಂಡೆವು. ಅಲ್ಲಿಗೆ 'ಕನ್ನಡವೇ ಸತ್ಯ' ಅಜರಾಮರವಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು.

ಅದಾಗಿ ಎರಡೇ ದಿನಕ್ಕೆ ಯಜಮಾನನಂತಿದ್ದ ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ಹೊರಟೇ ಬಿಟ್ರು. ಒಂದು ಮುಂಜಾವದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಇಹಲೋಕ ತ್ಯಜಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಯುಗ ಅಂತ್ಯವಾಯಿತು.

ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿಯ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಹೋಗ್ಬಿಟ್ರು. ಚಿತ್ರ ರಂಗದಲ್ಲಿ ನಾಯಕನಾಗದೆ ಪೋಷಕ ಪಾತ್ರದಲ್ಲೇ ೩೭೦ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅವ್ರು ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ಅವರ ಪ್ರತಿಭೆ ಯಾವ ಮಟ್ಟಕ್ಕಿರಬಹುದು ಅಂತ ನೀವೇ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ಆದ್ರೆ ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಶ್ವಥ್ ಅವರನ್ನು ಮೇರು ನಟನನ್ನಾಗಿಸಿದ್ದು ನಾಗರಹಾವು. ಈ ಚಿತ್ರ ಸುಮ್ಮನೆ ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಚಿತ್ರದುರ್ಗದ ಕೋಟೆಯಲ್ಲಿ ಅಶ್ವಥ್ ಹಾಗೂ ವಿಷ್ಣು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ನಟಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಚಾಮಯ್ಯ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಹಾಗೂ ರಾಮಾಚಾರಿಯ ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆ ಚೆನ್ನಾಗೆ ನಡೀತು. ಕೋಟೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಮೇಷ್ಟ್ರು ರಾಮಾಚಾರಿ ಅಂತ ಕರೀತಾ ಇರೋ ದೃಶ್ಯ ಈಗಲೂ ಮನಪಟಲದಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿ ನಿಂತಿದೆ... ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ರಾಮಾಚಾರೀ ಅನ್ನೋ ಕರೆ ಕೇಳ್ತಾ ಇದೆ. ಮೇಷ್ಟ್ರು ಹುಡುಕಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ. ಯಾಕೋ ಆ ದೃಶ್ಯಗಳಿಗೆ ಕೊನೆಯೇ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಭಾವ.

ಯಾಕೋ ಕಲಾವಿದರ ಅಗಲಿಕೆಯ ಆಘಾತ ನೋಡಿದಾಗ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬರೋದು ಒಂದೇ ಹಾಡು.. ಹೋದೋರೆಲ್ಲ ಒಳ್ಳೆಯವರು..

ಈ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಊರ ಮಳೆ ನೆನಪು!

2009-09-24T02:35:00.002+05:30

ಕೊನೆಗೂ ಕಳೆದ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಇದ್ದ ಕೊರಗು ದೂರವಾಗಿದೆ. ಮಳೆ ನಿರೀಕ್ಷೆಗೂ ಮೀರಿ ನನ್ನನ್ನು ತೋಯಿಸಿದೆ. ಕಾರಣ ಇಷ್ಟೇ ಓಣಂ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ರಜೆ ಪಡೆದು ನಮ್ಮೂರು ಕಾಸರಗೋಡು ಕಡೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಭರ್ಜರಿ ೮ ದಿನ ಊರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದ ಯಾವುದೇ ಗುಂಗೇ ಇಲ್ಲದೆ ಕಳೆದಿದ್ದೆ.

ಮಂಗಳೂರು ಬಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಈ ಪರಿ ನನ್ನ ಮಳೆ ಕಾಡಿದ್ದು ಇದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿ. ಬೆಂಗಳೂರು ಎಂಬ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡು ತನ್ನ ಹೆಸರಿನಂತೆಯೇ ಮಳೆ ಕಡೆ ಕಣ್ಣೆತ್ತಿಯೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ಕಳೆದ ವಾರ ಎರಡು ಬಾರಿ ಮಳೆ ಬಂದು ಕೊರಗು ದೂರವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಊರಲ್ಲಿ ಬಂದಂತಹ ಮಳೆ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಬರದೇ ಇದ್ದಿದ್ದು ಭಾರಿ ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಆಯಿತು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮಳೆ ಮಹಿಮೆ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದು ಮುಗಿಯುವಂತದ್ದಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲವೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದು ಏನೇ ಇರಲಿ ಈಗ ಊರ ಮಳೆಯ ಹಾದಿಗೆ ಬರೋಣ.

ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಹೊರಟು ಹಾಸನ ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳ ಲೀಲೆ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದಾಗಲೇ ಕಣ್ಣೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು ನಾನು ನಿದ್ರಾದೇವಿ ಪರವಶನಾಗಿದ್ದೆ. ಮತ್ತೆ ಕಣ್ತೆರೆದಾಗ ಬಸ್ ಬಿ.ಸಿ. ರೋಡ್ ಸಮೀಪದ ಮಾಣಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಯೂ ಅದಾಗಲೇ ಮಳೆ ನೀರು ನೆಲವ ತೋಯಿಸಿತ್ತು. ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಹನಿಗಳ ರಭಸ ಜೋರಾಗಿತ್ತು. ಬಸ್ ಇಳಿದು ನಿಲ್ದಾಣ ತಲುಪಬೇಕಾದರೆ ನಾನು ಅರ್ಧಂಬಂರ್ಧ ಒದ್ದೆ ಒದ್ದೆ. ಊರಿಗೆ ತಲುಪಬೇಕಾದರೆ ಮಳೆ ನಿಂತಿತ್ತು. ಆದರೆ ತೋಡಿನಲ್ಲಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಸರು ನೀರು ತನ್ನ ವೇಗಕ್ಕೆ ಮಿತಿಯೊಡ್ಡಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಹಿಂದೆಯೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಳೆ ಬಂತೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಜಲಾವೃತ. ಅದೇ ರೀತಿ ಗೇಟ್‌ನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಮನೆಯತ್ತ ನೋಡಿದರೆ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ, ಎದುರುಗಡೆ ಇರುವ ಇರುವ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಹರಿಯಲು ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನವಾಯಿತು. ಆಕಾಶ ಕಪ್ಪಡರಿತು. ಮತ್ತೆ ಸುರಿಯಲಾರಂಭಿಸಿತು ಧೋ ಎಂದು ಮಳೆ.

ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳು ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಬೀಳುವ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದೆ. ಮಳೆರಾಯನಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಿರಬೇಕು ನನ್ನ ಕುತೂಹಲ. ಹಾಗೆ ಬಿದ್ದ ಮಳೆಯನ್ನು ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಕಹಾಕಿದರೆ ಸರಿಸುಮಾರು ಒಂದೂವರೆ ಗಂಟೆ.

ಹಾಗೆ ಒಂದು ಮಳೆ ಬಂದರೆ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಜಲಾವೃತವಾಗಲು ಬೇಕಾಗುವುದು ಕೇವಲ ಹದಿನೈದರಿಂದ ಇಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿಷ. ಮನೆಯ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ನೀರು ಹರಿದುಹೋಗಲು ತೋಡು ಇದೆ. ಹೀಗೆ ಒಂದು ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಎತ್ತರದ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿ ಹಳ್ಳ ಕೊಳ್ಳಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಬರಬೇಕು. ಹಾಗೆ ಬರುವ ವೇಳೆಗೆ ನೀರು ಗೇಟು ದಾಟಿ ನಮ್ಮ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸೇರುತ್ತವೆ. ಹಾಗೇ ಅದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪ್ರವಹಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗಬೇಕು. ಅಂತಹ ಮಳೆ ನೀರನ್ನು ನೋಡಿ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟ ದಿನಗಳೆಷ್ಟೋ. ನಂತರದ ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳಲ್ಲೂ ಮಳೆ ನಿಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ಮೂರನೇ ದಿನ ಸುರಿದಿದ್ದು ಭಾರೀ ಮಳೆ. ಮಳೆಯ ರಭಸಕ್ಕೆ ನೀರ ಹನಿಗಳು ವೇಗವಾಗಿ ಗಾಳಿಯ ಜತೆ ಮುಖಕ್ಕೆ ರಾಚುತ್ತಿದ್ದವು. ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಪೂರೈಸಿದ ಪುತ್ತೂರು ಹಾಗೂ ಕೊಣಾಜೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತರಗತಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದುದು ಮೇಲ್ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ. ಅಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ಗಡೆ ಸಿಮೆಂಟ್ ಹೊದಿಕೆ. ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಹನಿಗಳು ಜೋರಾಗಿ ಬಿದ್ದರೆ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಏನು ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದೂ ತಿಳಿಯದಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಇಂದಿಗೆ ನೆನಪು ಮಾತ್ರ. ಆ ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಬಂದರೂ ಅದು ಹಿಂದೆ ಕಾಡಿದಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ತೀವ್ರತೆಯ ಮಳೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸಾರಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕು ಎಂಬ ಆಸೆ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿರಬೇಕಾದರೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮುರುಟಿಹೋಗಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಬಂದರೂ ಅದು ಅನಾಹುತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಏನೂ ಸಾಧಿಸಿದಂತಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಹಾಗೆ ಎರಡು ಮಳೆಗೆ ಕೊಡೆಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ನಡೆದಾಡಿದ್ದೆ ಊರಲ್ಲಿ. ಹಾಗೆ ಕಳೆದುಹೋದ ದಿನಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಸಾದರಪಡಿಸಲು ಸಮಯದ ಪರಿಧಿಯ ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದೇ ಸದ್ಯದ ಕೊರಗು. ಸದ್ಯ ಮಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಇಷ್ಟು ಸಾಕು. ಇನ್ನೂ ಬರೆಯೋದಿದೆ ಸಾಕಷ್ಟು. ಸದ್ಯ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ವಿರಾಮ. ಕಲಿತ ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿ, ಬೆಳೆದ ಊರು, ಒಂದರ್ಧ ದಿನದ ಪಿಕ್‌ನಿಕ್. ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿರಿಸಬೇಕು. ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ಇದನ್ನು ಓದಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.

ಈ ರಜೆಯ ಮುಂಜಾವದಲಿ ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ...

2009-08-23T02:06:00.002+05:30

ಇಂದು ಆಫೀಸ್‌ಗೆ ರಜೆ. ಅರ್ಥಾತ್ ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಇರಬಾರದು! ಈ ನಿಯಮ ಸಿಂಪಲ್. ಕಚೇರಿಗೆ ಕ್ಲೋಸ್ಡ್ ಹಾಲಿಡೇ ಇದ್ದ ದಿನ ನಾನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮೇಲಿನ ಸಿಟ್ಟಾ? ಇಲ್ಲಾ, ಅಷ್ಟೂ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಂಜಾಟವಾ? ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಾರಣವಂತೂ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಒಂದು ಫುಲ್ ಡೇ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಕಳೆಯಲು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯ ಎನಿಸುವಂತಹ ಜಾಗ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಮೊದಲು ಇಸ್ಕಾನ್ ನನ್ನ ರಮ್ಯ, ಭವ್ಯ ತಾಣವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಬೆಂಗಳೂರು ನನಗೆ ಆಪ್ತವಾದಂತೆ (?) ಇಸ್ಕಾನ್ ನನಗೆ ಭಕ್ತಿಯ ಭಾವವನ್ನು ಸುರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಪ್ರೀತಿಯ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನಾನು ದೂರ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆತನ ಮೇಲಿನ ಭಕ್ತಿ ದೂರಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಬೆಂಗಳೂರು ಎಂಬ ಜಾಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವೆಲ್‌ಕಮ್ ಎನ್ನುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರುವ ವಿಷಯ. ಅದರಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬನಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ಕಳೆದ ಈ ಮೂರೂ ಕಾಲು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರು ಬದಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ನಾನು ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರು ನೀನು ತುಂಬಾ ಬದಲಾಗಿದ್ದೀಯ ಎಂದು ದೂರಿದರೆ ಅದು ನನ್ನ ದೋಷವಲ್ಲ.
ಆರಂಭದ ಕೆಲದಿನಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ನಾನು ಹಾಗೂ ನನ್ನ ಜತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಒಂದಲ್ಲ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆಗೆ ಟ್ರಿಪ್ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಹಾಗೆ ಕಳೆದ ಬಾರಿ ಏಪ್ರಿಲ್ ತಿಂಗಳ ಯುಗಾದಿ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಾವು ಮಂಜಿನ ನಗರಿ ಮಡಿಕೇರಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆವು.
ಈ ಬಾರಿ ನಾವು ಎಲ್ಲವೂ ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆಯೇ ಸಾಗಿದ್ದರೆ ನಾವು ಇಂದು ಮುಂಜಾನೆಯ ವೇಳೆ ಚೆನ್ನೈಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಅನಿವಾರ್ಯ ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ಚೆನ್ನೈ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ಹಾಗಂದಾಕ್ಷಣವೇ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಮಡಿಕೇರಿ, ಕುಶಾಲ ನಗರದ ಕಡೆಗೆ ಏಕಾಂತ ಯಾತ್ರೆಯ ಸ್ಕೆಚ್ ಹಾಕಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದೆ. ಅಂತಹ ಒಂದು ಏಕಾಂತದ ಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಿ ಸುಮಾರು ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದಿದ್ದವು. ಅಂತಹ ಒಂದು ಏಕಾಂತ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಅನಿವಾರ್ಯವಲ್ಲ, ಆದರೆ ಮಡಿಕೇರಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಮಾತ್ರ ನಿಶ್ಚಿತ ಎಂದು ಮನಸಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೆ ನೋಡಿ. ಆದರೆ ನಿನ್ನೆ ಕಚೇರಿಗೆ ಬಂದು ಎಲ್ಲರ ಜತೆ ಚರ್ಚಿಸಬೇಕಾದರೆ ಚೆನ್ನೈ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಬೆಂಗಳೂರ ಸುತ್ತು ಮುತ್ತಲ ಬೇರೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಪ್ಲಾನ್ ಹಾಕಲಾರಂಭಿಸಿದೆವು. ನಂದಿ ಹಿಲ್ಸ್, ಸಾವನ್‌ದುರ್ಗಾ ಈಗಾಗಲೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ನಂತರ ಹೊಳೆದಿದ್ದು ಮೇಕೆದಾಟು. ಸದ್ಯ ಇಂದಿನ ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬ ಮೇಕೆದಾಟುವಿನಲ್ಲಿ ನಿಗದಿಯಾಗಿದೆ. ಎರಡು ಬೈಕ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ವರು ಹೊರಟಿದ್ದೇವೆ. ಇದು ಕೊನೆ ಕ್ಷಣದ ಬದಲಾವಣೆಯಾದರೂ ಬೆಂಗಳೂರೆಂಬ ಈ ಮಹಾನಗರಿಯಲ್ಲಿ ಇಂದಿನ ಫುಲ್ ಡೇ ಕಳೆದು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದೇ ಸದ್ಯದ ಸಮಾಧಾನ. ಅದಕ್ಕೇ ಏನಿದ್ದರೂ ಇನ್ನು ಕೆಲವ ಘಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಗೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಬಂದ ನಂತರ ವಿವರವಾಗಿ ಸಾಗಿದ ದಾರಿ, ಕ್ರಮಿಸಿದ ದಾರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದೇನು. ಅದುವರೆಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿರಿ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೌರಿ-ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಶಯಗಳು. ಮತ್ತೆ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಬರ್ತೀನಿ.

ಧನ್ಯವಾದಗಳು ನಿಮಗೆ...

2009-08-03T02:37:00.005+05:30

ಎಲ್ಲ ಸ್ನೇಹಿತ/ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಯಾಕೆ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತೀರಿ ಎಂದಾದರೆ ಉತ್ತರ ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ!!! ಗೆಳೆಯರು, ಗೆಳತಿಯರು ಯಾರೂ ಒಂದು ಎಸ್‌ಎಂಎಸ್, ಒಂದು ಫೋನ್ ಕಾಲ್, ಒಂದು ಇ-ಮೇಲ್ ಯಾವುದನ್ನೂ ಕಳುಹಿಸದೇ ಉತ್ತಮ ಕಾರ್‍ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಅಭಿನಂದನಾರ್ಹರು. ಅದರ ಜತೆ ನಾನೂ ಯಾವುದೇ ರೀತಿ ಎಸ್‌ಎಂಎಸ್, ಕಾಲ್, ಇ-ಮೇಲ್ ಅಂತ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡೆ. ನಿನ್ನೆ ಗೆಳೆತನದ ದಿನ ಮುಗಿದಿದೆ, ಆದರೆ ಗೆಳೆತನ ಇನ್ನೂ ನಿನ್ನೆಗೇ ಮುಗಿಯದೆ ಚಿರಂತನವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಈ ದಿನ ಕಳೆದ ನಂತರ ಬರೆಯೋಣ ಎನ್ನಿಸಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಇಂದು ಈ ಅಕ್ಷರ ಮಾಲೆಯನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

Don't walk in front of me,

I may not follow.

Don't walk behind me,

I may not lead.

Walk beside me and be my friend." - Albert camus

ನನ್ನ ಮುಂದಿನಿಂದ ನಡೆಯಬೇಡ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸದೇ ಇರಬಹುದು. ನನ್ನ ಹಿಂಬಾಲಿಸಬೇಡ, ನಾನು ಮುನ್ನಡೆಸದೇ ಇರಬಹುದು. ನನ್ನ ಜತೆಯಾಗಿಯೇ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ, ಸ್ನೇಹಿತೆಯಾಗಿಯೇ ಇರು.

ಸ್ನೇಹಿತರ ದಿನದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯೋಣ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್ ಮುಂದೆ ಜಾಲಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಕಾಣಿಸಿದ ಸುಂದರ ಸಾಲುಗಳಿವು. ಗೆಳೆತನದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇವಲ ಕೆಲವೇ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತಹ ಅದ್ಭುತ ಸಾಲುಗಳೆಂದು ನಿಮಗೂ ಅನಿಸಬಹುದು.
ಗೆಳೆತನದ ವಿಶೇಷ ದಿನ ನನಗೆಂದೂ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರು /ಗೆಳತಿಯರು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಮನದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದೇ ಉಳಿಯುವಂತವರು.

ಅವರನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷ ದಿನ ಎಂದಾದರೆ ಆ ದಿನ ಬಾರದಿದ್ದರೆ ಅವರ ನೆನಪಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ. ಹಾಗಾಗಬಾರದು, ನಮ್ಮ ಒಳಿತು ಕೆಡುಕುಗಳ ನಡುವೆ ನಮ್ಮ ಜತೆಗೆ ಇದ್ದುಕೊಂಡು, ದೂರ ಇದ್ದರೂ ಹಿತ ಹಾರೈಸಿಕೊಂಡು ಬಾಳುವಂತಹ ಒಂದು ಗೆಳೆತನ ಸಾಧ್ಯವಾಗಬೇಕು. ಆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಿಕೆಗೆ ಅವಕಾಶವನ್ನು ನಾವೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದು ಬಿಟ್ಟು ನೀ ನನಗಿದ್ದರೆ ನಾ ನಿನಗೆ ಎಂಬಂತಹ ಮಾತು ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಲೇ ಬಾರದು.

ಆದರೆ ಇಂದು ನಾವು ಬ್ಯುಸಿ ಲೈಫ್, ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ಇತ್ಯಾದಿ ಕುಂಟು ನೆಪಗಳನ್ನು ಒಡ್ಡಿ ಒಂದು ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿಡಲು ಕಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತರೆ ಹಲವು ಕಾರಣಗಳು ಹೊಳೆದೀತೇನೋ? ಆದರೆ ಒಂದು ಸುಂದರ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ನೆನಪಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಅಸಾಧ್ಯವಾದಂತಹ ಅದೇನು ಕೆಲಸ ಇದೆಯೋ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಬಹುಶಃ ಗೆಳೆತನದ ಬಗ್ಗೆ ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ ನಾವು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ? ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವಂತೆ ಫ್ರೆಂಡ್‌ಶಿಪ್ ಡೇ ನನಗೆ ಮೊದಲು ಎದುರಾಗಿದ್ದು ಪುತ್ತೂರಿನಲ್ಲಿ ಪದವಿ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ. ಆಗೆಲ್ಲಾ ಅದು ಸಂಭ್ರಮ ಎನ್ನಲು ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದರ ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಗೆಳೆತನದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷ ಗಮನಹರಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದರರ್ಥ ಯಾರ ಜತೆಗೂ ಬೆರೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ದಿನ ಬಾರದಿದ್ದರೂ ನಾವು ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲರೂ ಜತೆಯಾಗಿ ಕಾಲಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.

ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂಬಂಧ ಗೆಳೆತನವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪರದಾಡುತ್ತಿರುವವರನ್ನು ಕಂಡರೆ ತೀವ್ರ ಸಂಕಟ ಪಡುತ್ತೇನೆ. ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಒಂದು ಕಂಫೋರ್ಟ್ ಝೋನ್ ನಾನೇ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ ಗೆಳೆತನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಇದ್ದ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಗೆಳೆಯರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಅವರಿಂದಾಗುವಷ್ಟು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಭಾಳಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಇಂದಿಗೂ ನಾನು ಅತಿ ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಗೆಳೆತನದ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ನೆನಪಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನೆರವು ನೀಡಿದ ಕೆಲವು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಹಾಗೇ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದೀತು ಎಂಬ ಭರವಸೆಯೊಂದಿಗೆ. ಈ ಸಾಲುಗಳು ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಲಭಿಸಿ ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು. ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಆಪ್ತವಾಗಿರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಈ ಸಾಲುಗಳನ್ನು. ಇದರ ಪ್ರತಿ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಗೋಚರಿಸುವ ಸತ್ಯಗಳು ಸದಾ ನನ್ನನ್ನು ಜಾಗೃತನನ್ನಾಗಿಯೇ ಇರಿಸಿದೆ. ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲೋ ಎಂದು ಕಡೆ ಸಿಕ್ಕಿತು, ಅದನ್ನು ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡಬೇಕು ಎನ್ನುವಂತೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡರೆ ಉತ್ತಮ ಎನಿಸಿದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಈ ಸಾಲುಗಳು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿವೆ.

“To You”

You wiped the tears
That fell not from my eyes
And saw the well
Build up in me
A fortress of stone
Become an unfeeling heart.
Your words, stupid
Wise and funny
Broke the barrier
I feel again
Shades of joy, anger,
Sorrow and all that
You make me laugh
You make me cry
you make me feel
Whole again
You make me be
Me again
Life is good
Because you are there
My friend, my confidante,
A support system
You are the best
I ever knew.

ಹ್ಯಾಪಿ ಫ್ರೆಂಡ್‌ಶಿಪ್ ಡೇ!!!

ಕೆಲವರು ಬೈದರು, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಕೆಟ್ಟವನು ಎಂದರು, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ತರಲೆ, ಹಲವರು ದುಷ್ಟ, ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ಎಂದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ವರ್ಗದವರು ಸ್ವೀಟ್ ಎಂದರು. ಎಲ್ಲವೂ ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ ಭಕುತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಅವರವರು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಒಳ್ಳೆಯ, ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಹೇಳಿದರು. ಇನ್ನು ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಅಳುಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮೌನದಲ್ಲೇ ಅಥವಾ ನನ್ನ ಆಪ್ತರಾದವರಲ್ಲಿ ಹೇಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಕೇಳುವ ಜೀವ ಒಂದೂ ಅಕ್ಷರ ಬಿಡದೆ ಜಗತ್ತು (ಅರ್ಥಾತ್ ನಿನ್ನ ಸುತ್ತುಮುತ್ತಲಿನವರು) ಏನು ಹೇಳುತ್ತೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅತಿ ಮೃದುವಾಗಿ, ಅಷ್ಟೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಾಟುವಂತೆ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಧನ ಹಾಗೂ ಋಣಾತ್ಮಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಅದನ್ನು ಚಾಚೂ ತಪ್ಪದೆ ಆಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವರು ಒಂದು ಮಧುರ ಭಾಂದವ್ಯವನ್ನು ಅಳಿಸುವ ಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅದು ಅವರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದೂ ಇಂದು ನನ್ನ ಮುಂದಿರುವ ವಾಸ್ತವ. ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ, ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರು, ಹಿತೈಷಿಗಳು ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕೇಳುಗನಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಧನ್ಯವಾದಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಈ ದೀರ್ಘ ಬರಹ ಮನಸಿಗೆ ಖುಷಿಯಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಗೆಳೆತನ ದಿನವೊಂದಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗದೇ ಮುಂದುವರಿಯಲಿ. ಸಿಗಲಿ, ಬಾಳಲಿ ಹೊಸ ಚಿಗುರು...!!!

ಎಲ್ಲಾ ಮಳೆ ಲೀಲೆ!!!

2009-07-27T02:40:00.002+05:30

ಏನಾದರೂ ಬರೆಯಬೇಕು ಎಂದು ಕಳೆದ ಮೂರು ವಾರಗಳಿಂದ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಏನೂ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಳೆದ ಐದಾರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಥರಾ ಎಂದೂ ಆಗಿಲ್ಲ. ಏನು ಬರೆಯಲು ಕುಳಿತರೂ 10 ರಿಂದ 15 ನಿಮಿಷದೊಳಗೆ ಮುಗಿಯಬೇಕು. ಹೆಚ್ಚು ಎಂದರೆ 20 ನಿಮಿಷ ಮಾತ್ರ.
ಆದರೆ ಇಂದು ಹಾಗಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನಿಂದು ಈ ಬ್ಲಾಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಬೇಕೆಂದರೆ ಭಾರಿ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಯಾಕೆ ಎಂದು ಇನ್ನೂ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿ ಈ ಹಿಂದೆ ಆಗದೇ ಇರುವ ಕಾರಣ ಇದಕ್ಕೆ ಇದೇ ಕಾರಣ ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮೂಡಿ ಸ್ವಭಾವ ಬರೆಯಲು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.
ಸದ್ಯ ವಿಶೇಷ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ಬೆಂಗಳೂರೆಂಬ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮಳೆಯೂ ಇಲ್ಲ! ಊರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದರೆ ಮಳೆಯದೇ ಸುದ್ದಿ. ಮಳೆ ಬಂದು ಹಾಗಾಯಿತಂತೆ, ಹೀಗಾಯಿತಂತೆ ಈ ರೀತಿ ಮಳೆಯ ವರದಿಯನ್ನು ಎರಡು ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಆಗೆಲ್ಲಾ ರಜೆ ಹಾಕಿ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಭಾವ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಊರಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದರೆ ನಾನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಒದ್ದೆ ಒದ್ದೆ!!!
ಮಳೆ ಬಂತೆಂದರೆ ಸಾಕು ನಮ್ಮ ಮನೆ ಪರಿಸರವೆಲ್ಲಾ ಜಲಾವೃತ. ಮನೆಯ ಒಳಗಡೆ ನೆಲದಡಿಯಿಂದ ನೀರಿನ ತೇವಾಂಶ ಬರಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಮನೆಯ ಬಲಬದಿಯ ಎತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ನೆರೆ ಮನೆಯವರ ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೆರೆಯಿದೆ. ಆ ಕೆರೆಯಿಂದ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಹೊರಟ ನೀರು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮುಂದಿನಿಂದಲೇ ಸಾಗಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ನೀರು ನಡೆದದ್ದೇ ಹಾದಿ, ನಾವ್ಯಾರೂ ಅದನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಲು ಹೋಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದರೂ ಜೋರಾದ ಒಂದು ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಸಾಕು. ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ತುಂಬಾ ನೀರು ನೀರು ನೀರು. ಹಾಗಂತ ಆ ನೀರು ನಮಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಒಂದು ಹೊರೆ ಅನ್ನಿಸಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಮಳೆಗಾಲ ಪೂರ್ತಿ ಊರಲ್ಲಿದ್ದು ಎಷ್ಟು ವರ್ಷವಾಯಿತೋ...?
ಪ್ರತಿವರ್ಷದಂತೆ ಈ ಬಾರಿಯೂ ಮಳೆ ಕಾರುಬಾರು ಈಗಲೂ ಜೋರು. ಕೆಲವರು ಮಳೆಯದು ತೀರಾ ಅತಿಯಾಯಿತು ಎನಿಸಿದಾಗ ಛೇ, ಈ ಮಳೆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಡಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎದು ದೂರುತ್ತಾರೆಯೇ ವಿನಾ ಮಳೆ ನಿಲ್ಲಲಿ ಎಂದು ಬಯಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ.
ಆದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಈ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಎಂದರೆ ನರಕ ಸದೃಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಕಚೇರಿಯ ಒಳಗಿನಿಂದ ಕುಳಿತು, ರೂಮ್‌ನ ಒಳಗೆ ಕುಳಿತು ಮಳೆ ಹನಿಯನ್ನು ನೋಡಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆಯೇ ಹೊರತು ಈ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯಬೇಕು, ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯುತ್ತಾ ಒಂದಿಡೀ ದಿನ ಕಳೆಯಬೇಕು ಎಂದು ಕಾಣಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ.
ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಸಾಕು, ಇಲ್ಲಿನ ಸಮಸ್ತ ಚರಂಡಿಗಳೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊಲಸು ಮಾಡಿ ಹಾಕುತ್ತವೆ. ಚರಂಡಿಯ ತ್ಯಾಜ್ಯ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟೂ ಬಿಡದೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇದೇ ಮಳೆಗೆ ಊರಲ್ಲಿದಿದ್ದರೆ ಎಂಬ ಭಾವ ಕಾಡುತ್ತೆ. ಹಾಗೆ ಊರ ಮಳೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೆ ಮೂರು ವರ್ಷ ಪುತ್ತೂರಲ್ಲಿ, ಆ ಬಳಿಕ ಎರಡು ವರ್ಷ ಮಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಮಳೆಯದ್ದೇ ಕಾರ್ಬಾರು. ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಳೆ ಎಂದಿಗೂ ಮೋಸ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಅದು ಬಿಟ್ಟರೆ ನಾನು ಮಳೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಇಷ್ಟಪಡುವುದು ನನ್ನ ಸಂಬಂಧಿಕರಿರುವ ಬೇಕಲ ಕೋಟೆ ಸಮೀಪದ ತ್ರಿಕ್ಕನ್ನಾಡ್ ಎಂಬ ಸ್ಥಳ. ರಸ್ತೆಯ ಒಂದು ಬದಿ ಶಿವ ದೇವಸ್ಥಾನ. ರಸ್ತೆ ದಾಟಿದರೆ ಸಮುದ್ರ ತೀರ. ಮಧ್ಯೆ ಹಾದು ಹೋಗುವುದು ಕಾಸರಗೋಡು- ಕಾಂಞಂಗಾಡ್ ಹೆದ್ದಾರಿ. ಸಂಜೆಯ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತಮಾನಕ್ಕೆ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಸ್ಥಳ. ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಮರಳದಂಡೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಅದೆಷ್ಟು ಸಂಜೆಯನ್ನು ಕಳೆದೆನೋ ಅದೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಅತ್ತೆ ಮಗಳ ಜತೆ ಕಾಲ ಕಳೆದೆನೋ. ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ಅವಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಿದೆನೋ? ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರ ಬಾರಿ ಅವಳು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಗೋಗರೆದಳೋ? (ಅತ್ತೆ ಮಗಳು ಎಂದಾಕ್ಷಣ ಏನೇನೋ ಯೋಚನೆ ಬೇಡ)
ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿದರೆ ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳು ರಸ್ತೆ ದಾಟಿ ಬರುತ್ತದೆ. ರಸ್ತೆ ನೀರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಡೆ ರಸ್ತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿದೆ. ಹಾಗೆ ರಸ್ತೆ ದಾಟಿದ ನೀರು ಮತ್ತೆ ರಸ್ತೆಯ ಈಚೆಗೆ ಬಂದು ಸೇರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನೀರುನೀರು. ಸಮುದ್ರದ ಉಪ್ಪು ನೀರಲ್ಲಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಕೂತರೆ ಏನೋ ಒಂಥರಾ. ಕಾಲುಗಳು ಉಪ್ಪಿನ ಅಂಶದಿಂದ ಅಂಟು ಅಂಟು. ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಾ ಇರುತ್ತೆ.
ಇಂತಹ ಹಲವು ಕತೆಗಳು ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ಜೀವಂತ ಕತೆಗಳು. ಕೆಲವು ಕೇವಲ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದಿದ್ದು, ಕೆಲವರು ತಿಳಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದು. ಆದರೂ ನಾನು ಬಾಯ್ಬಿಡದೇ ಇದ್ದಿದ್ದು. ಕೆಲವರು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಲೇ ಬಾರದು ಎಂದು ಎಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಮುಚ್ಚಿಡಲಾಗದ ಎಲ್ಲಾ ರಹಸ್ಯಗಳು ಅವುಗಳಾಗಿಯೇ ಹೊರ ಬೀಳುತ್ತವೆ. ಯಾರು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದರೋ ಅವರಾಗಿಯೇ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕೇಳುಗ ನಾನು ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಯಾವುದನ್ನೂ ತೋರ್ಪಡಿಸಿದೆ ಮತ್ತೂ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಎಂಬ ಕೇಳುಗನಾಗುತ್ತೇನೆ. ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ಬಯ್ಯುತ್ತಾರೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ತಾಳ್ಮೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಮುಂದೆ ನಿನಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಅದನ್ನು ಒಂದು ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಹೇಳುವವರು ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಯಾರಿಗೊತ್ತು ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜವಾಗುತ್ತದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದು ಸಂಬಂಧವನ್ನು ವಿನಾಕಾರಣ ಕೊಂದು ಸಾಗುವ ಮನಸು ಇನ್ನೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಹಾಗೊಂದು ದಿನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ನಾನಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಮಳೆ ಸುಖವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ತುಂತುರು ಮಳೆ ಹಾನಿಯೂ ಕಿರಿಕಿರಿಯಾಗುತ್ತೆ. ಈ ರೀತಿ ಸುದೀರ್ಘವಾದ ಕತೆ ಹೇಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಮಳೆ ಕತೆ ಹೇಳಲು ಆರಂಭಿಸಿ ಜೀವನದ ಕತೆ ಆರಂಭವಾಗಿದೆಯಲ್ಲಾ. ತಪ್ಪು ನನ್ನದಲ್ಲ ಕಣ್ರೀ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮಳೆಯದು. ಊರಲ್ಲಿ ಬಂದ ಮಳೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಬಂದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬರೆಯುವುದಿತ್ತಾ? ನಿಮಗೆ ಏನಾದರೂ ಆಕ್ಷೇಪಗಳಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೊರಿಸಬೇಡಿ. ಎಲ್ಲಾ ಮಳೆ ಲೀಲೆ!!!

24 ಕ್ಕೆ ವಂದನೆ, 25 ಕ್ಕೆ ಪಾದಾರ್ಪಣೆ

2009-06-24T15:34:00.002+05:30

ಇಂದಿಗೆ 25 ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಪಾದಾರ್ಪಣೆ. ಅರ್ಥಾತ್ ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳುವಂತೆ ರಜತ ಸಂಭ್ರಮದ ಕಾಲ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಇದು ಜಸ್ಟ್ ಎನದರ್ ಡೇ. ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ಘಳಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಕೂಡಿ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಈ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರೆ ಅದು ವಿಶೇಷ ಎನ್ನುವುದು ಏನೂ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದೂ ಗೊತ್ತು. ಹಾಗಂತ ಅದು ವೈರಾಗ್ಯವಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟು ಸಾವಿನ ನಡುವಣ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುವ ೩೬೫ ದಿನಕ್ಕೊಂದರಂತೆ ಒಂದಂಕಿ ಏರಿಕೆ ಮಾತ್ರ.

ಹಿಂದೊಂದು ಕಾಲವಿತ್ತು. ಜೂ.24 ಅಂದರೆ ಸಾಕು ಅದು ಸಂಭ್ರಮದ ಕ್ಷಣ. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷವೂ ಜೂನ್ 24 ಅಂದರೆ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಕೊಡುಗೆಗಳದ್ದೇ ಕಾರ್ಬಾರು. ಅಂತಹ ಒಂದು ಗಿಫ್ಟ್ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಯಾವಾಗ ಎಸ್‌ಎಸ್‌ಎಲ್‌ಸಿ ಮುಗಿಯಿತೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸಂಭ್ರಮ ಕ್ಷೀಣಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಆ ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪಿಯುಸಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವರ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ, ಪದವಿ ಕಲಿಯುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಹಾದಿ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಗೆಳತಿಯ ಒತ್ತಾಸೆಗೆ, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದಲ್ಲಿ ಜೀವದ ಗೆಳತಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಂದಹಾಸವನ್ನು ಕಾಣಲಿಕ್ಕೆ ಬರ್ತ್‌ಡೇ ಇತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಟ್ರೀಟ್ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಅಸಲು ಬಡ್ಡಿ ಎರಡನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಎನ್ನುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ವಾಸ್ತವ!!!
ಬಹುಶಃ ಇಂತಹ ಕೆಲವು ಸಂಭ್ರಮ ಮತ್ತು ಹಲವರ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದಾಗಿ ಇಂದು ನಾನು ನಾನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆನೋ ಏನೋ?
ಕಳೆದ 25 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ಗಳಿಸಿದೆ, ಏನು ನಷ್ಟವಾಯಿತು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಸಂತಸಕ್ಕೆ ಅವರ ಪಾಲಿನಿಂದ ಕೆಲವನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟರು. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಭಾರಿ. ಈ 25 ರ ಸಂಭ್ರಮ ಮುಗಿವ ವೇಳೆಗೆ ಯಾರು ಏನಾಗಿರುತ್ತಾರೋ ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಆ ಸಂದರ್ಭ ಅರ್ಥಾತ್ ಮುಂದಿನ ಜೂ. 24 ರ ವೇಳೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ನನ್ನ ಬಗೆಗಿನ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬ್ಲಾಗ್ ಅಂಗಣದಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಇಡಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಆಶಯವಿದೆ. ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಯಶಸ್ವಿ ಆಗುತ್ತೀನಿ ಎನ್ನುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೂ ಸಂದೇಹವಿದೆ.
ಕಳೆದು ಹೋದ 24 ವರ್ಷಗಳು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿತು.ಬಾಲ್ಯ, ಶಾಲೆ, ಕಾಲೇಜು, ಉದ್ಯೋಗ, ಮುಂದೆ.....?
ಏನೇ ಇರಲಿ ನನ್ನ ಸುಖ, ದುಃಖ, ನೋವು ನಲಿವು, ಕೋಪ ತಾಪ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಹಿಸಿ, ನನ್ನ ಜತೆಗೇ ಇದ್ದು, ದೂರ ಇದ್ದರೂ ಸದಾ ಹಿತಾಶಯವನ್ನೇ ಬಯಸುವ, ಸಮೀಪವಿದ್ದರೂ ಹಾರೈಕೆಗಳಿಂದಲೇ ಶುಭ ಕೋರುವ, ಜೀವನದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗ ಎಂದೇ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕುಟುಂಬದ ಎಲ್ಲ ಸದಸ್ಯರಿಗೂ 24ರ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ 25 ರ ಪಾದಾರ್ಪಣೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಲವು ತುಂಬಿದ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್.

ನೀವಿರಲು ಜತೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಳೆಲ್ಲ ಹಸಿರಾದಂತೆ...
ನಗುತ ನೀವು ಕರೆದರೆ ಮನದಿ ಸಂತೋಷ ಹಾಡಾದಂತೆ...

ಗೆಳತಿಯ ಆತ್ಮಸಖಿಗೆ ಶುಭ್ ವಿವಾಹ್!

2009-05-06T17:22:00.004+05:30

ಮುದ್ದು ಗೆಳತಿಗೆ,
ನಿನ್ನ ಆತ್ಮ ಸಖಿಗೆ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ ವಿಷಯ ತಿಳಿದು ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಅದರ ಜತೆಗೆ ನೀನು ಎಂದೋ ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಕೇಳಿದ್ದ ವಿಷಯಗಳೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದು ಮನವ ಕಾಡಿ ಭಾವ ಸಾಂದ್ರವಾಗಿಸಿತು. ಅವಳಿಗೆ ನನ್ನ ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನೀನು ಹೇಳಿ ಅವಳಿಗೆ ನನ್ನ ಪರಿಚಯವಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು ಬಾರಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುವ ಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ನಾವು ಆಗಷ್ಟೇ ಕಾಲೇಜು ಸೇರಿದ್ದೆವು. ಯಾರ ಪೂರ್ವಾಪರದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಯಾರಿಗೂ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಲೇಜು ಸೇರಿ ಸುಮಾರು ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದ ನಂತರವೇ ನಾವು ಚಿರಪರಿಚಿತರಾದೆವು. ಅಂದಿನಿಂದ ನೀನು ಎಲ್ಲಾ ಪೂರ್ವಾಪರಗಳನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದೆ.

ಇವುಗಳ ನಡುವೆ ನನಗೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಡಿದ್ದು ಒಬ್ಬಳು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಲ್ಲಿರುವ ಹುಡುಗಿ, ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಈ ಮದುವಣಗಿತ್ತಿ. ವಿಜೇಯ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೆಂದಾದರೂ ವಿವರವಾಗಿ ಬರೆದೇನು. ಮದುವಣಗಿತ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನೀನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೆಳಿದ್ದು ನಾನು ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾಗ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಈ ಹೆಸರಿನ ಹುಡುಗಿ ಇದ್ದಾಳೆ ಎನ್ನುವುದು ತಿಳಿದಿತ್ತೇ ಹೊರತು ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ನೀ ಹೆಚ್ಚು ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದೇ ಸೂಕ್ತವಾದೀತೇನೋ?

ಆದರೆ ಅದೊಂದು ದಿನ ನಾನು ನಿನ್ನೂರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟ ಮಾತಿಗೆ ಈತ ತಪ್ಪಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಸಂಭ್ರಮವಿತ್ತು. ನಿನಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಮತ್ತು ಹೇಳುವ ಉನ್ಮಾದವಿತ್ತು. ನನಗೆ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಿವಿಗೆ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಾತರವಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಅಂದು ಅಪ್ಪ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನು ನಿನ್ನ ಕಾಲೇಜು ಬಳಿ ಬಿಟ್ಟಾಗ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಸೂರ್‍ಯ ನೆತ್ತಿ ಮೇಲೇರುವ ಸಮಯ.

ಬಾರೋ ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಕ್ಲಾಸ್ ತೋರಿಸ್ತೀನಿ ಎಂದು ನೀ ಕಲಿತ ತರಗತಿಯೊಳಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದೆಡೆ ನೀನು, ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಮದುವಣಗಿತ್ತಿ, ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ನಿನ್ನ ಹಾಸ್ಟೆಲ್‌ಮೇಟ್ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಏನೇನು ಕಿತಾಪತಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದೆ, ನಾ ಕೇಳುತ್ತಾ ಹೋದೆ. ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಚರರ್‌ಗೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಲೈನ್, ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಶಿಳ್ಳೆ ಇತ್ಯಾದಿ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮಸುಕು ನೆನಪಿನ ತೇರನೆಳೆದು ಮತ್ತೆ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ್ದೆ.:-)

ಆನಂತರ ನಾವು ಶಾಲೆಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆಯಾ? ಅಲ್ಲಿನ ಮರಗಳ ನಡುವಣ ಗುಡ್ಡವನ್ನು ತೋರಿಸಿ ನೋಡು ಇಲ್ಲೇ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದು. ನಾವು ಮಾಡದ ತಂಟೆಗಳಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಹಾಗೇ ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಆನಂತರ ಮನೆಗೆ ವಾಪಸಾಗಬೇಕಾದರೆ ಮನೆಗೆ ಬರುವ ಯಾವುದೋ ಕ್ರಾಸ್‌ನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ,ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಐಸ್‌ಕ್ರೀಂ ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಇದ್ವಿ ಎಂದಿದ್ದೆ. ಆ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳೆಲ್ಲಾ ನಿನ್ನ ಗೆಳತಿಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಬಹುವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತೆ. ಅವಳು ನೀನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಿತಾಪತಿ, ಮನೆಗೆ ಬಂದರೆ ಅಮ್ಮನ ಮಧ್ಯಸ್ಥಿಕೆ, ನಿನ್ನ ತಂಟೆ, ಗೆಳತಿಯ ಜತೆಗಿನ ಜಗಳ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ... ನೀನು ಗೆಳತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲು ಹೊರಟರೆ ಅದುವೇ ಒಂದು ಕತೆಯಾದೀತೇನೋ?

ಅದಾದ ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನೀನು ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಆಕೆ ಬೆಳೆದು ಬಂದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ನೀವಿಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ನೆರವಾಗುವ ರೀತಿ, ಪೇಟೆಯ ಬೀದೀಲಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟರೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಚಲನ. ಅವಳ ಮನೆ, ಅವಳ ಕಷ್ಟ, ಅವಳು ಕೆಲಸ, ಬದುಕಿನ ನಡುವಿನ ಅವಳ ಹೋರಾಟ..... ಈ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮೇಲಿನ ಅಭಿಮಾನ ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತ. ಆ ಗೆಳತಿ ಕಳೆದ ಒಂದೂವರೆ ದಶಕಗಳಿಂದಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ನಿನ್ನ ಬೆನ್ನಿಗೆ ನೆರಳಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು ಎನ್ನುವ ಅಭಿಮಾನ.

(ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ಇಂಟರ್ ನೆಟ್)

ಈಗ ಅವಳಿಗೆ ಮದುವೆ ಸಂಭ್ರಮ. ಸಪ್ತಪದಿ ತುಳಿದು, ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಂಗಲ್ಯಂ ತಂತು ನಾನೇನಾ.... ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅವಳು ಅಲ್ಲಿ ಮಾಂಗಲ್ಯ ಕೊರಳಿಗೇರಿಸಲು ತಲೆ ಬಾಗಿಸಿರುತ್ತಾಳೆ. ಆ ವೇಳೆ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಾಚಿಕೆಯ ರಂಗೊಡೆದಿರಬೇಕು. ನಿನ್ನ ಪರಮಾಪ್ತೆ, ಸಖಿ, ಅತ್ಮ ಬಂಧು ಎಂಬ ವಿಶೇಷಣಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬೆಳೆದ ಹುಡುಗಿ, ಇದುವರೆಗಿನ ಒಂಟೀ ಜೀವನದಿಂದ ಜಂಟಿ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಹಾಗೆ ಅವಳು ಪ್ರೀತಿಯ ಹುಡುಗನ ಮುಂದೆ ತಲೆಬಾಗಿ ಕೊರಳೊಡ್ಡಿ ನಿಂತಾಗ, ಮಾಂಗಲ್ಯ ಅವಳ ಕೊರಳು ಸೇರಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷತೆ ಹಾಕಲು ನೀನಿರಬೇಕು. ಅದು ಅವಳ ಸುಂದರ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ನೀ ಬರೆವ ಮುನ್ನುಡಿ. ಆ ಕ್ಷಣ ಅವಳ ಪಾಲಿಗೆ ಧನ್ಯ ನಿಮಿಷ. ಅವಳ ಸಂತಸಕ್ಕೆ ನಿನ್ನದೊಂದು ಅಭಿಮಾನದ ಅಪ್ಪುಗೆಯಿರಲಿ. ಅದರಲ್ಲಿ ಅವಳು ಕಳೆದು ಹೋಗದಿರಲಿ. ಮತ್ತೇನಿದ್ದರೂ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯ ಹುಡುಗನಿದ್ದಾನಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಶುಭಹಾರೈಕೆಯ ಅಕ್ಷತೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನದೂ ಒಂದು ಹಾರೈಕೆ ಇರುತ್ತದೆ.
ಆ ಹಾರೈಕೆ ಸಾಲುಗಳಿವು-

ಗೆಳತಿಯ ಸಖಿಯೇ ನಿನಗಿದೋ ಸುಖೀ ದಾಂಪತ್ಯದ ಶುಭಾಶಯ.

ಗೆಳತಿಯ ಆತ್ಮಸಖಿಗೆ ಶುಭ್‌ವಿವಾಹ್!!!

ಇಂತಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಗೆಳತಿಯ ಗೆಳೆಯ.

ಮಳೆ ಬಂದು ಹೋದ ಮೇಲೆ ಭಾವಗಳು ಕಾಡಿದೇ...

2009-05-02T02:53:00.001+05:30

ಒಂದು ಮಳೆ ಈ ಪರಿ ಕಾಡುತ್ತಾ. ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಭಾವನೆಗಳು, ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳು ಮರುಕಳಿಸುತ್ತಾ? ಕಳೆದ ಸುಂದರ ದಿನಗಳು ನವಿರು ನವಿರಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ? ಅದು ಮಳೆಯ ಮಹಿಮೆಯಾ? ಇಲ್ಲ ಮಳೆಯನ್ನು ಒಡಲಾಳಕ್ಕೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಅದುಮಿಕೊಳ್ಳುವ ಧರೆಯ ಮಹಿಮೆಯಾ? ಅಲ್ಲಾ, ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾದ ಸಂಬಂಧ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದು ನಮ್ಮ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಈ ಪರಿಯಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಾ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ನಿಜಕ್ಕೂ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ನಂಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೊರಗೆ ಮಳೆ ಆವರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಮನದ ಒಳಗಡೆ ನೂರು ಭಾವನೆಗಳ ತಾಳ ಲಯದ ಜತೆ ನರ್ತನವಾಡುತ್ತದೆ. ಎಂದೋ ಕಳೆದ ಮಳೆಗಾಲ ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಮಳೆಗೂ ನೆನಪಿಗೂ ಅಂತಹ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧವಿದೆಯಾ? ಉತ್ತರ ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಳೆದ ಮೂರು ಮಳೆಯ ದಿನಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

1 ಈ ವರ್ಷದ ಮೊದಲ ಮಳೆ ನನ್ನ ಕಾಡಿದ್ದು ಮಾರ್ಚ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ. ಅದು ಊರಲ್ಲಿರುವ ಕಂಬಾರು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ. ಸುಮಾರು ೭ರಿಂದ ೮ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಊರ ಜಾತ್ರೆ ಸಂಭ್ರಮ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಒದಗಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್‍ಯಕ್ರಮದ ನೃತ್ಯ ಆರಂಭವಾಗಿ ಮೂರನೇ ನೃತ್ಯ ಆರಂಭವಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಧೋ ಎಂದು ಸುರಿದಿತ್ತು ಮಳೆ. ಅಂದು ಮಳೆ ಬರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಯಾವುದೇ ಸೂಚನೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಂದು ಸುರಿದ ಮಳೆಯಲ್ಲೂ ಭಾವನೆಗಳ ತಾಕಲಾಟವಿತ್ತು. ಆದರೂ ಮಳೆ ಮುಗಿದು ಹೋದ ಮೇಲೆ ಯಾಕೋ ಮನಸ್ಸು ಸರಿಯಾದ ಸ್ಥಿಮಿತದಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಮಳೆಯನ್ನು ಯಾರ ಜತೆಗೋ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಆಶಯವಾ?

ನಮ್ಮೂರು ಕಾಸರಗೋಡಿನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಾರ್ಚ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಂತೂ ಮಳೆ ಎಂಬುದು ಕನಸಿನ ಮಾತು. ಅಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಕಾಲಿಡಲು ಏಪ್ರಿಲ್ ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯಾದರೂ ಆಗಬೇಕು. ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ ಮಳೆ ಬರುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಅಂದು ಬಿದ್ದ ಆ ಮಳೆಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ನೆನೆದೆ. ಅದು ಈ ಬಾರಿಯ ಮಳೆಯ ಪ್ರಥಮ ನೆನಪು.

2 ಆಮೇಲೆ ಈ ಮಳೆ ಮೊನ್ನೆ ಮಾರ್ಚ್‌ನಲ್ಲಿ ಯುಗಾದಿ ದಿನ ಮಡಿಕೇರಿ ಪಿಕ್‌ನಿಕ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಬಂದ ಮಳೆ. ಮಡಿಕೇರಿಯ ಮಳೆ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಹೊಸದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮಡಿಕೇರಿ ಮಳೆಗೂ ಅಲ್ಲಿನ ಚಳಿಗೂ ಭಾವನಾಪೂರ್ಣ ನಂಟು. ಅಲ್ಲಿ ಬರುವ ಮಳೆಯ ಹನಿ ಹನಿಯೂ ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಬಹುಶಃ ಇದು ಕೇವಲ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ತೀರಾ ಡಿಪ್ರೆಸ್ ಆದಾಗ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಗೋಚರಿಸುವುದು ಅದೇ ಮಡಿಕೇರಿಯ ಬಿಂಬ. ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧನ ತತ್ವಗಳು ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಭಾವನೆಗಳು ಟಿಸಿಲೊಡೆಯುತ್ತವಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ನಾ ನೀಡುವ ಉತ್ತರ ಹೌದು ಎನ್ನುವುದು ಮಾತ್ರ. ಎಲ್ಲೋ ಕಳೆದು ಹೋದ ಮಧರ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಮಳೆ ನಮಗೆ ಮತ್ತೆ ಮರುಕಳಿಸಲು ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ. ಅದಕ್ಕೆ ತೀರಾ ಭಾವುಕನಾಗಿ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿರಬೇಕು ಎನಿಸಿದಾಗ ಇಂತಹ ಸ್ಥಳಗಳು ನನಗೆ ಅತೀವವಾಗಿ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮಡಿಕೇರಿ ಕತೆಯನ್ನು ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮಡಿಕೇರಿಯ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ರೀತಿಯನ್ನು ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ.

3 ಆ ನಂತರ ಕಾಡಿದ್ದು ಮೊನ್ನೆ ಬೆಂಗಳೂರ ಮಳೆ. ಆ ಮಳೆಯ ರಭಸ ಭಾರೀ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಊರಿನ ಅಥವಾ ಮಡಿಕೇರಿಯ ಮಳೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಬಾರಿ ಭಾವನೆಗಳು ಉಕ್ಕಿ ಬರಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಮಾತ್ರ ನಿಜ. ಆದರೂ ಕೆಲವು ನೆನಪುಗಳು ಕಾಡಿತ್ತು. ಅದು ಯಾಕೆ ಅಂದು ಆ ರೀತಿ ಕಾಡಿತ್ತು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದು ಭಾವನೆ ಹಾಗೂ ಭಾವಗಳ ಜುಗಲ್‌ಬಂದಿ. ಅದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಮೊದಲು ಯಾವುದು ಕೊನೆ ಎನ್ನುವುದು ಇಲ್ಲ.

ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿ ಮಳೆಯೂ ಬಹುವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೆಚ್ಚು, ಇನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಡಿಮೆ. ಕೆಲವು ದಿನದ ಮೋಡದ ವಾತಾವರಣ ನೋಡಿ ಮೂಡ್ ಅಪ್‌ಸೆಟ್ ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸೆಂಬ ಮರ್ಕಟ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಎಲ್ಲಾ ನೆನಪುಗಳನ್ನೂ ಕೆದಕಿ ಜೀವನವನ್ನು ಮುಂದೆ ಸಾಗಹಾಕುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಮುಂದಿನ ಮಳೆಗಾಗಿ ಕಾಯಬೇಕು. ಆ ಮಳೆ ಬಿದ್ದು ಧರೆಯ ಸೇರಿ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಮಣ್ಣಿನ ಘಮದಂತೆ ನೆನಪುಗಳು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಬೇಕು. ಹಾಗಾದರೆ ಈ ಮಳೆ ಧನ್ಯ, ಜತೆಗೆ ನಾನೂ ಅದರೊಂದಿಗೆ ನೆನಪು ಹಾಗೂ ಭಾವಗಳು...!!!

ಪಾಪಿ ಚಿರಾಯು, ಅಲ್ಲ ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಚಿರಾಯು....!

2009-02-15T15:54:00.002+05:30

ಕಳೆದ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಿಂದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ ಚರ್ಚೆ, ಅದು ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವ ತಿರುವು, ಅದನ್ನು ಕೆಲವು ವಿಕೃತ ಮನಸುಗಳು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ರೀತಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಕೆಲವು ಸೋಕಾಲ್ಡ್ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಕೊಟ್ಟ ಪ್ರಚಾರ, ಇವುಗಳ ನಡುವೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಪಿಂಕ್ ಚಡ್ಡಿ, ಅದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಪಿಂಕ್ ಕಾಂಡೋಂ ಎಲ್ಲವೂ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಹ್ಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಂತೂ ತಾವೇ ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ ರಕ್ಷಕರೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಆದರೆ ಇವು ಇಲ್ಲದೆ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಇಲ್ಲವೇ? ಇದೆ ‘ನಾ ಕನಸು ಕಂಡ ಅವಳಂತೆ’. ಇಂದಿಗೂ ಪ್ರೀತಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಅದು ಅಕ್ಷಯ ಪಾತ್ರೆಯಿದ್ದಂತೆ. ಅಂದು ದ್ರೌಪದಿ ವಸ್ತ್ರಾಪಹರಣವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸಂದರ್ಭ ಎಳೆದಷ್ಟೂ ಬೆಳೆದ ಸೀರೆಯಂತೆ. ಪ್ರೀತಿ ಯಾವತ್ತೂ ಹಾಗೇ ಇರಬೇಕು. ಅದನ್ನು ತಡೆಯಲೂ ಹೋಗಬಾರದು. ತಡೆದರೆ ತೊಡಗುವ ತೊಡಕು ಮತ್ತೆ ಮುಂದುವರಿಯಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿ ಇಂದು ಎತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅದು ಕೇವಲ ದೈಹಿಕ ಆಕರ್ಷಣೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಎನ್ನುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬೆಳೆದುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಯಾವಾಗ ಆ ಒಂದು ಭಾವ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಕಾಮ ಎಂಬಲ್ಲಿಗೆ ತಿರುಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಅವಸಾನದ ಮೊದಲ ಮೆಟ್ಟಿಲು ತೆರೆದಂತೆ.
ಹೀಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ನಾವು ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕೈಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಲಭಿಸಿದಾಗ ಪಡೆದ ಸಂಭ್ರಮದ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂದು ಇನ್‌ಬಾಕ್ಸ್ ತುಂಬುವ ಎಲ್ಲ ಎಸ್‌ಎಂಎಸ್‌ಗಳೂ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟವುಗಳೇ. ಕಳುಹಿಸುವವರೋ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ ಪಾತ್ರರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ನವಿರಾದ ಕಂಪನವಿದೆ. ನೀನಿರದೆ ನಾನಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವವಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಎಲ್ಲಾ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಹೋದ ಎಸ್‌ಎಂಎಸ್‌ಗಳು. ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಹುಚ್ಚುತನದ ಪರಮಾವಧಿ ಎಂಬಂತವುಗಳು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಆರಾಧನೆ, ಭಯ, ಪ್ರೀತಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅವ್ಯಾವುದೂ ಎಂದಿಗೂ ಭಯಾನಕ ಎನಿಸುವಂತಹ ವಾತಾವರಣ ಸೃಷ್ಟಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ಸುಂದರ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದವು. ಹಾಗೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದವುಗಳು ಇನ್‌ಬಾಕ್ಸ್‌ನಿಂದ ಡಿಲೀಟ್ ಆಗದೆ ಹಾಗೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡವು. ನನ್ನ ಹೃದಯವ ಕಾಡುವ ನಿನ್ನ ಮನಸಿನ ಹಾಗೆ
ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಪ್ರೀತಿ ಅಂದರೆ ಏನು? ಅದು ಹೃದಯಗಳ ಭಾಷೆ. ಕೆಲವರು ಈ ವಾದ ಮಂಡಿಸುವಾಗ ಹೃದಯವಿದೆಯಾ ನಿನಗೆ ಎಂದು ಕೇಳುವವರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದುದನ್ನು ಹೇಳಿ ನಿರಾಳವಾದ ಮಗುವಿನ ಭಾಷೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲವುಗಳ ಕುತೂಹಲವಿರುತ್ತೆ. ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಅವನಿಗೆ/ ಅವಳಿಗೆ ಕುತೂಹಲ ಇರುತ್ತವೆ. ಅದು ಬಾ ಎಂದಾಗ ಬರುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಹೋಗು ಎಂದಾಗ ಹೋಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಹರಿವ ಜಲಲ ಜಲಲ ಧಾರೆ. ಅವನು ಹತ್ತಿರ ಇರುವಾಗ ಇದ್ದಷ್ಟು ಭಾವ ದೂರ ಇರುವಾಗಲೂ ಇರಬೇಕು. ಅದು ಬಿಟ್ಟು ನೀ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ನನ್ನ ಜತೆ ಇರಬೇಕು ಎಂಬ ಹಂಗ್ಯಾಕೆ?
ಪ್ರೀತಿಗೆ ಯಾರು ಎಷ್ಟು ದೂರವಿದ್ದರೇನು? ಎಷ್ಟು ಮೌನವಾದರೇನು? ಹಳೆಯ ಭರವಸೆಗಳು ಹಾಗೂ ಅವುಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ರೀತಿ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ ಮುಗಿಯಿತು. ಮತ್ತೆ ಪ್ರೀತಿಸುವವರನ್ನು ಯಾರು ಏನೂ ಮಾಡಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ ಎಂಬ ದಿನವೊಂದರ ಅಗತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಈ ಪತ್ರ ನಿನಗೆ.

ಪ್ರೀತಿಯ ಹುಡುಗಿಗೆ,
ಇನ್ನೇನು ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿಯಲು ಸರಿಸುಮಾರು ೧೦೦ ದಿನ ಬಾಕಿ. ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಜಿಂಕೆ ಮರಿಯಂತಹ ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾಕೆ ಪ್ರೀತಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಇನ್ನೂ ನಿಗೂಢ ಹಾಗೂ ಅಷ್ಟೇ ವಾಸ್ತವ. ಆದರೆ ಗೆಳತೀ ಒಂದಂತೂ ಸತ್ಯ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಾ ಬದಲಾಗಿದ್ದೇನೆ.
ಮೊದಲು ಕೇವಲ ಗೆಳತಿಯಾಗಿದ್ದ ನೀನು ಈಗ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ, ದೋಸ್ತ್ ದೋಸ್ತ್ ನಾ ರಹಾ!
ಹೌದಮ್ಮಾ, ನಾನು ಹೇಳ್ತಿರೋದು ನಿಜ. ಮೊದಲಾದರೆ ನೀನು ಕೇವಲ ದೋಸ್ತ್ ಮಾತ್ರ ಆಗಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅದ್ಯಾವುದೋ ತಿರುವಿನಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ನಿಂತು ಒಬ್ಬರನೊಬ್ಬರು ಅರಿಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ ದೋಸ್ತಿಯೇ ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬ ಮಾಯೆಗೆ ಬದಲಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ನೀನು ದೋಸ್ತ್ ದೋಸ್ತ್ ನಾ ರಹಾ!
ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಇಷ್ಟು ಆಪ್ತವಾಗಿಸಿದ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದರೆ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಒಂದಾಗುವುದು ಕೇವಲ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ. ನಿನಗೆ ಶೇಕ್ಸ್ ಪಿಯರ್ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಾನೆ. ನನಗೆ ಪೌಲೋ ಕೊಹೆಲೋ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಉಳಿದಂತೆ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ವಿರುದ್ಧ ಧ್ರುವಗಳು. ಎಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ನಾವು ಒಂದಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವ, ಹದ ಮೀರದ ಪ್ರೀತಿ, ಇದೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಎರಡೂ ಮನೆಯವರ ಶುಭಾಶೀರ್ವಾದ. ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ ಹಸನಾಗಲು ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದು ಇನ್ಯಾವುದು ಬೇಕು ಹೇಳು.
ಯಾವುದೇ ವಿಷಯಗಳು ಬಂದರೂ ಅದನ್ನು ಮಾತಿಗೆ ಮಾತು ಬೆಳೆಸಿ ಹಟಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಚರ್ಚಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅದೆಷ್ಟು ಫೋನ್ ಕಾಲ್, ಅದೆಷ್ಟು ಎಸ್‌ಎಂಎಸ್!
ಗೆಳತೀ ಮುಂದಿನ ಶನಿವಾರ ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ಸ್ ಡೇ. ಕಳೆದ ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ ಡೇಗೆ ನಾವು ನಿನ್ನೂರ ಬೀಚ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದೆವು. ನಮಗೆ ಎಲ್ಲಾ ದಿನವೂ ವಿಶೇಷವೇ. ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ಆ ಒಂದು ದಿನಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಿಸಿದ್ದಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ ಹೀಗಿರುತ್ತಿತ್ತೇ ಗೆಳತೀ. ನಾವು ಪ್ರೀತಿಗೆ ಮೂಗುದಾರ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಅದರ ಪಾಡಿಗೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೇ ಈ ಬಾರಿ ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ ಡೇಗೆ ನಮ್ಮದು ದಟ್ಟ ಕಾನನದ ನಡುವಣ ಪ್ರೀತಿ. ಅದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮನೆಯವರದೇ ಆತಿಥ್ಯ! ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು ಹೇಳು.
ಅವರೂ ಹಾಗೇನೇ,
ಬಹುತ್ ಪ್ಯಾರ್ ಕರ್‌ತೇ ಹೇ ತುಮ್‌ಕೋ ಸನಮ್
ಕಸಮ್ ಚಾಹೀ ಲೇಲೋ...
ಇಂದಿಗೂ ನಿನ್ನ ನೋಡುವಾಗಿನ ಸಡಗರ ಬೇರೆ ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಜತೆ ಮಾತಿಗೆ ಕುಳಿತರೆ ಮಾತು ಹೊರಡುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಹೋಗುವುದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ನಾನು ಕಿವಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ. ಆದರೂ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಮುನಿಸಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಶನಿವಾರ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸೂರ್‍ಯೋದಯವಾಗುವಾವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ದಟ್ಟ ಕಾನನದ ನಡುವೆ ಮರಗಳೆಡೆಯಿಂದ ಹೊರಸೂಸುವ ಹೊಂಗಿರಣಗಳ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಎದುರು ಬದುರಾಗಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತೀವಿ. ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕಲರವ ಇರುತ್ತೆ. ಎಲ್ಲೋ ದೂರದಲ್ಲಿ ನೀರು ಹರಿಯುವ ನಿನಾದವ ಕೇಳುತ್ತಾ ನೀ ನನ್ನ ತೋಳಿನಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾಗಿರುತ್ತೀ. ಆ ಘಳಿಗೆಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆಕಾಶದಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಹನಿ. ಅದು ಮಳೆಯೋ, ಮಂಜಿನ ಹನಿಯೋ ಅದರ ಪರಿವೆ ನಮಗೆ ಬೇಡ. ಹಾಗೆ ನಿನ್ನ ತೋಳಿಗಾನಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತ ವೇಳೆಯೇ ನನ್ನ ಕೈಬೆರಳುಗಳು ನಿನ್ನ ಕೇಶರಾಶಿಯ ನಡುವೆ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ನಿನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ಪುಳಕ. ಆದರೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ದಿಟ್ಟ ಆತಂಕ. ಆದರೆ ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡು ನಿನ್ನ ತಬ್ಬಿ ಮುದ್ದು ಮಾಡುವಾಸೆ. ಅದು ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ರಸ ಘಳಿಗೆ. ಇಷ್ಟು ಕಾಲ ಕಂಡ ಕನಸು ನನಸಾಗಿಸಲು ದೇವರೇ ದಯ ಮಾಡಿಸಿದ ದಿನವಿದು. ಅಂತಹ ಒಂದು ಮುಂಜಾವಿದು. ಈ ಶುಭಘಳಿಗೆಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಅದೆಷ್ಟು ವರ್ಷ ಕಾದೆವೋ ಅಲ್ಲವೇನೇ?

- ‘ನಿನ್ನ ಮಾತ್ರ’ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಹುಡುಗ!!!

ಈ ಪ್ರೇಮಪತ್ರ ಕಡೆಯ ಅಕ್ಷರದ ತನಕವೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೀ ಓದಿರುತ್ತೀಯಾ. ಮನದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಕನಸು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವನ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿದ ತಿರಸ್ಕಾರ ಇರುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದರೂ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುತ್ತೆ ಪ್ರೀತಿ ಅಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟೂ ಪ್ರೀತ್ಸೋದಾ? ಹಾಗಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹಿಂದೆ ನಾವು ಆಡಿತ ಮಾತುಗಳು ತುಂಬು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮನದ ಮುಂದೆ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ. ಮತ್ತೆ ನೆನಪುಗಳ ನೇವರಿಸುತ್ತಾ ಕಣ್ಣ ತುಂಬಾ ಕಣ್ಣೀರಧಾರೆ. ಆದರೆ ಅದು ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಿಂದ ಹೊರಡುವುದಿಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಹಟದಂತೆ. ಅದು ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಮರುಕ್ಷಣ ಕಣ್ಣೀರಿಲ್ಲದ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುವಿಕೆ, ಜತೆಗೆ ಬಿಕ್ಕಳಿಕೆ. ಮುಂದಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ನಿನ್ನ ಮೌನವೇ ಆಭರಣ. ಅದಕ್ಕೇನಿದ್ದರೂ ರಾತ್ರಿಯೇ ಸಮಯ. ರಾತ್ರಿ ಸೂರ್ಯ ಹುಟ್ಟುವ ವಿರುದ್ಧ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ತಲೆದಿಂಬಿಗೊರಗಿ ತಲೆಯಾನಿಸಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರಧಾರೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನಿನಗಾದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಪಾಪಿ ಚಿರಾಯು, sorry ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಚಿರಾಯು!!!

ವೇಷದಲ್ಲೇ ಬದುಕಿನ ಪಾತ್ರ ಮುಗಿಸಿದ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ

2009-02-04T15:52:00.006+05:30

(ಇದು ಕನ್ನಡಪ್ರಭ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ೪-೦೨-೨೦೦೯ರಂದು ಪ್ರಕಟವಾದ ಬರಹಗಳು. ಯಕ್ಷಗಾನದ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಇದನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.)

- ಕುಣಿಯುತ್ತಲೇ ಕುಸಿದ ರಂಗದಿಗ್ಗಜ
- ಮೊದಲು ಯಕ್ಷ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟ ಇಡಗುಂಜಿಯಲ್ಲೇ ಸಾವು

ಯಕ್ಷರಂಗದ ಅಭಿಜಾತ ಕಲಾವಿದ, ಜಾನಪದ ಹಾಗೂ ಯಕ್ಷಗಾನ ಅಕಾಡೆಮಿಯ ಮಾಜಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ಕೆರೆಮನೆ (೭೧) ಮಂಗಳವಾರ ನಸುಕಿನಲ್ಲಿ ಇಡಗುಂಜಿಯಲ್ಲಿನ ರಂಗಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಹೃದಯಾಘಾತದಿಂದ ವೀರಮರಣ ಹೊಂದಿದರು.
ತಮ್ಮ ಆರಾಧ್ಯ ದೈವ ವಿನಾಯಕನ ಸನ್ನಿಧಿಯ ಎದುರು ರಥಸಪ್ತಮಿಯ ದಿನ ಇಷ್ಟವಾದ ರಾಮನ ಪಾತ್ರ ನಿರ್ವಹಿಸಿ ಸಾವಿರಾರು ಜನರನ್ನು ರಂಜಿಸುತ್ತಲೇ ಬಣ್ಣ ಬಳಿದುಕೊಂಡು ಗೆಜ್ಜೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದರು. ಅಕ್ಷರಶಃ ಕೊನೆಯುಸಿರಿರುವರೆಗೆ ಯಕ್ಷಗಾನಕ್ಕೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ಅವರಿಗೆ ಪತ್ನಿ ಗೌರಿ, ಪುತ್ರ ಶಿವಾನಂದ, ಪುತ್ರಿ ಶಾರದಾ, ಸೊಸೆ ರಾಜೇಶ್ವರಿ, ಅಪಾರ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿದ್ದಾರೆ.
ಮಂಗಳವಾರ ನಸುಕಿನ ವೇಳೆ ತಮಗೆ ಬಹು ಆಪ್ತವಾದ ‘ಸೀತಾ ವಿಯೋಗ’ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ರಾಮನ ಪಾತ್ರದ ವೇಷ ತೊಟ್ಟು ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ಅತ್ಯುತ್ಸಾಹದಿಂದ ನರ್ತನ, ವಾಕ್ಚಾತುರ್ಯ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರಸಂಗದ ಅಂತಿಮ ಹಂತದಲ್ಲಿ ನೆಬ್ಬೂರು ನಾರಾಯಣ ಭಾಗವತರು ‘ಏಳಿ ಪೋಗುವ ನಾವು ಮುನಿಪನಿದ್ದೆಡೆಗೆ’ ಎಂದು ಹಾಡು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ಅವರಿಗೆ ಎದೆ ನೋವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಆದರೂ ಹಾಡು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ‘ಏಳಿ ಹೋಗೋಣ ಏಳಿ ಹೋಗೋಣ’ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ನೆಬ್ಬೂರು ಭಾಗವತರತ್ತ ತಿರುಗಿ ‘ನನ್ನ ಹತ್ರ ಇನ್ನು ಆಗ್ತಿಲ್ಲೆ, ನೀವು ಮುಗಿಸಿ’ ಎಂದವರೇ ಚೌಕಿಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದವರು ಕಿರೀಟ ತೆಗೆದಿಟ್ಟು ಎದೆ ಹಿಡಿದು ಮಲಗಿದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ವಾಂತಿಯನ್ನೂ ಮಾಡಿದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಗ ಶಿವಾನಂದ ಹೆಗಡೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರಾದರೂ ಆ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ರಾಮನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ಪರಂಧಾಮರಾಗಿದ್ದರು. ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡೆ ಬಣ್ಣದ ಬದುಕಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿದರು.
ಇಲ್ಲಿನ ಆರಾಧ್ಯ ದೈವ ಶ್ರೀ ಇಡಗುಂಜಿ ಮಹಾಗಣಪತಿ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದ ಯಕ್ಷಗಾನ ಮೇಳದ ಹರಕೆಯಾಟವನ್ನು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ನಡೆಸುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದು, ಫೆ.೨ರಂದು ಇಡಗುಂಜಿಯಲ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆ ಪ್ರಯುಕ್ತ ಸಂಜೆ ರಥೋತ್ಸವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಮುಗಿದ ನಂತರ ರಾತ್ರಿ ೧೧ಗಂಟೆಗೆ ಜಿ.ಆರ್. ಪಾಂಡೇಶ್ವರರ ಕೃತಿ ‘ಮಾರಾವತಾರ’ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಇವರ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನಗೊಂಡ ಬಳಿಕ ‘ಸೀತಾ ವಿಯೋಗ’ ಆರಂಭವಾಯಿತು.
ಕೇವಲ ೩-೪ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದ ಯಕ್ಷಗಾನದ ವೈಭವವನ್ನು ವಿಶ್ವಾದ್ಯಂತ ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸಿದರು. ಯಕ್ಷಗಾನದ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹೊಸ ಹೊಸ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಅರ್ಧ ಚಂದ್ರಾಕೃತಿಯ ರಂಗಸಜ್ಜಿಕೆ. ಕರುಣಾರಸಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ಅಭಿನಯ, ಮೇಳದ ಸಂಘಟನೆ, ಅಪ್ರತಿಮ ಮಾತುಗಾರಿಕೆ, ಚಿಂತನೆಗಳಿಂದ ಅಪರೂಪದ ಅಪೂರ್ವ ಕಲಾವಿದರಾಗಿದ್ದ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿಗೆ ಗೆಜ್ಜೆ ಕಟ್ಟಿದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಬದುಕಿನ ಕೊನೆಯ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರು.
- ಕಲಾಲೋಕಕ್ಕೆ ಮಾದರಿ: ತಂದೆ ಶಿವರಾಮ ಹೆಗಡೆ ಕೆರೆಮನೆಯವರಿಂದ ಬಳುವಳಿಯಾಗಿ ಬಂದ ಯಕ್ಷಗಾನ ಕಲಾಸಂಪತ್ತನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡರು. ಶ್ರೀಮಯ ಯಕ್ಷಗಾನ ಕಲಾ ತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರದ ಸಾರಥ್ಯ ವಹಿಸಿ, ತಂದೆ ಶಿವರಾಮ ಹೆಗಡೆಯವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವ ರಂಗಮಂದಿರ ನಿರ್ಮಿಸಿ, ರಾಜ್ಯ ಯಕ್ಷಗಾನ ಜಾನಪದ ಅಕಾಡಮಿಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ತೆರೆಮರೆಯಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಭಾನ್ವಿತ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಅಕಾಡೆಮಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಅವರನ್ನು ಬೆಳಕಿಗೆ ತಂದು ಪ್ರೆತ್ಸಾಹಿಸಿದರು. ಶಿವರಾಮ ಹೆಗಡೆಯವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಾಡಿನ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಕರೆತಂದು ಸನ್ಮಾನಿಸಿ ಕಲಾಲೋಕಕ್ಕೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ನಿಂತವರು.
ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ನಾಟಕ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನೂ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದ ಅವರು ‘ಪರ್ವ’ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದ ಪೋಷಕ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನೂ ಪಡೆದಿದ್ದರು. ಶಿವರಾಮ ಹೆಗಡೆಯವರ ಹಿರಿಯ ಮಗನಾಗಿ ೧೯೩೮ರಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ವಿವಿಧ ವೃತ್ತಿ ಮೇಳಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಛಾಪು ಮೂಡಿಸಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಸಂದ ಸಂಘ- ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಅಸಂಖ್ಯ ಸನ್ಮಾನ ಗೌರವಗಳು ವಿರಳಶ್ರೇಣಿಯ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿದೆ. ಅವರ ನಿಧನದಿಂದ ಬಡಗುತಿಟ್ಟಿನ ಯಕ್ಷಗಾನ ರಂಗಭೂಮಿಯ ಪ್ರಖರ ಬೆಳಕೊಂದು ಆರಿದಂತಾಗಿದೆ.
ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ನಿಧನದಿಂದ ಯಕ್ಷಲೋಕದ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ, ನಳ, ಕರ್ಣ, ರಾಮನಿರ್ಯಾಣದ ರಾಮ, ಸತಿ ಸುಶೀಲೆಯ ದುರ್ಜಯ, ಕೃಷ್ಣ ಮೊದಲಾದ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಜೀವ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿವೆ.
ಯಕ್ಷಲೋಕದಿಂದ ನಕ್ಷತ್ರಲೋಕಕ್ಕೆ: ಕೆರೆಮನೆ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆಯವರ ಪಾರ್ಥಿವ ಶರೀರ ಮಂಗಳವಾರ ಸಂಜೆ ೫ ಗಂಟೆಗೆ ಅವರ ಕರ್ಮಭೂಮಿ ಗುಣವಂತೆಯ ಕೆರೆಮನೆ ಶಿವರಾಮ ಹೆಗಡೆ ರಂಗಮಂದಿರದ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಚಿತೆಯಲ್ಲಿ ಪಂಚಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಯಿತು.
ಶಂಭು ಹೆಗಡೆಯವರ ಪುತ್ರ ಶಿವಾನಂದ ಹೆಗಡೆ ತಮ್ಮ ತೀರ್ಥರೂಪರ ಪಾರ್ಥಿವ ಶರೀರಕ್ಕೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಅಗ್ನಿಸ್ಪರ್ಶ ಮಾಡಿದರು.
ಹಿರಿಯ ಯಕ್ಷಗಾನ ಕಲಾವಿದ ಕುಂಬ್ಳೆ ಸುಂದರರಾವ್, ಬಳ್ಕೂರು ಕೃಷ್ಣ ಯಾಜಿ, ಪಂ. ಪರಮೇಶ್ವರ ಹೆಗಡೆ, ಗೋಡೆ ನಾರಾಯಣ ಹೆಗಡೆ, ಕೊಳ್ಯೂರು ರಾಮಚಂದ್ರ ರಾವ್, ಕಪ್ಪಕೆರೆ ಸುಬ್ರಾಯ ಭಾಗ್ವತ್, ಭಾಸ್ಕರ ಜೋಷಿ, ಬಿ.ಪಿ. ನಾಯಕ, ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಹೆಗಡೆ ಯಲಗುಪ್ಪಾ, ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣ ಕಾಶಿ ಶಿವಮೊಗ್ಗಾ ಮತ್ತಿತರ ಗಣ್ಯರು, ಕಲಾವಿದರು, ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಶಂಭು ಹೆಗಡೆಯವರ ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡು ಹಿರಿಯ ಕಲಾವಿದನ ನಿಧನಕ್ಕೆ ಕಂಬನಿ ಮಿಡಿದರು.

ಬೇಗ ಮುಗಿಸೋ, ಎನ್ನತ್ರ ಆಗ್ತಿಲ್ಲೆ...

ಕುಣಿಯುವಾಗಲೇ ಬಂದಿತ್ತು ನೋಡಾ ಸಾವು
-ವಸಂತಕುಮಾರ್ ಕತಗಾಲ
ಅದು ‘ಲವ ಕುಶರ ಕಾಳಗ’
(ಸೀತಾ ವಿಯೋಗ)ದ ಕೊನೆಯ ಸನ್ನಿವೇಶ. ಭಾಗವತ ನೆಬ್ಬೂರು ನಾರಾಯಣ ಭಾಗವತರು ‘ಏಳಿ ಪೋಗುವ ನಾವು ಮುನಿಪನಿದ್ದೆಡೆಗೆ... ನಾಳಿನ್ನೂ ಸೌಖ್ಯವಾ ಪಡೆಯಬಹುದು’ ಎಂಬ ಹಾಡಿಗೆ ಕುಣಿದ ರಾಮನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ಅವರಿಗೆ ಎದೆ ನೋವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ತಕ್ಷಣ ನೀರು ಕುಡಿದು ಬಂದ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ನೆಬ್ಬೂರು ಅವರತ್ತ ತಿರುಗಿ ‘ಬೇಗ ಮುಗಿಸು ನನ್ನತ್ರ ಆಗ್ತಿಲ್ಲೆ’ ಎಂದು ಚೌಕಿಗೆ ಬಳಲುತ್ತ ಸಾಗಿ ಇನ್ನಿಲ್ಲವಾದರು.
ಹೌದು, ಯಕ್ಷರಂಗದ ಮೇರು ನಟ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆಯುವಾಗ ಇತ್ತ ಪ್ರಸಂಗವೂ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ರಂಗಸ್ಥಳ ಹಾಗೂ ಚೌಕಿಯಲ್ಲಿನ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ಅವರಿಗೆ ಸಾವಿನ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ಇತ್ತೇ ಅಥವಾ ಕಾಕತಾಳೀಯವೇ ಎನ್ನುವ ಶಂಕೆ ಕಾಡದಿರದು.
ಸೋಮವಾರ ಸಂಜೆ ಚೌಕಿಗೆ ಬಂದ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ತಮ್ಮ ಮೇಳದ ಭಾಗವತ, ಆಪ್ತ ನೆಬ್ಬೂರು ನಾರಾಯಣ ಭಾಗವತ ಅವರಲ್ಲಿ ಬಂದು ‘ನಾರಾಯಣ ನನಗೂ ವಯಸ್ಸು ಆತು. ನಿನಗೂ ವಯಸ್ಸು ಆತು. ಇನ್ನು ಎಷ್ಟು ದಿನ ಕುಣಿತ್ವ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ದಾಖಲೆ ಇರ್ಲಿ ಹೇಳಿ ಇಡೀ ಆಟ ವೀಡಿಯೋ ರೆಕಾರ್ಡಿಂಗ್ ಮಾಡ್ಸುಲೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ’ ಎಂದರು. ನೆಬ್ಬೂರರು ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿ, ಹೌದು ಒಂದು ದಾಖಲೆ ಇರಬೇಕು ಎಂದಿದ್ದರು.
ಲವ- ಕುಶರ ಕಾಳಗದಲ್ಲಿ ಮಗ ಶಿವಾನಂದ ಹೆಗಡೆ ಶತ್ರುಘ್ನನ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದ್ದರು. ಯಕ್ಷಗಾನ ಕೇಂದ್ರದ ಸದಾಶಿವ ಕುಶನ ಪಾತ್ರ, ಉದಯ ಹೆಗಡೆ ಮಾಳ್ಕೋಡು ಲವನ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದ್ದರು. ಪರಮೇಶ್ವರ ಹೆಗಡೆ ಮೃದಂಗ ಹಾಗೂ ಗಜಾನನ ಹೆಗಡೆ ಚೆಂಡೆ ವಾದಕರಾಗಿದ್ದರು. ಶಿವಾನಂದ ಹೆಗಡೆ ಪಾತ್ರ ಮುಗಿಸಿ ಆಟ (ಯಕ್ಷಗಾನ) ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ರಾಮನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ಎಂದಿಗಿಂತ ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ನರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಂದ ಚಪ್ಪಾಳೆಯೂ ಆಗಾಗ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ಅವರಿಗೆ ಆಯಾಸವಾದೀತು ಎಂದು ನೆಬ್ಬೂರು ಭಾಗವತರು ಹಾಡನ್ನು ಮುಗಿಸಲು ಅನುವಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹಾಡನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹೇಳಿ ವಿವಿಧ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ ಕುಣಿದರು. ತಮ್ಮ ಅಸ್ಖಲಿತ ಮಾತಿನಿಂದ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.
ಕುಶನೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಅನುವಾದ ಸನ್ನಿವೇಶ. ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ಸಾವಿಗೆ ಕೇವಲ ಐದು ನಿಮಿಷಗಳ ಮುನ್ನ ನಡೆದ ಮಾತುಕತೆ, ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಬಂದ ರಾಮನಿಗೆ ಕುಶನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದ ಸದಾಶಿವ ‘ನೀನು ವೀರನಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೀಯ. ಆದರೆ ಹೋಗುವಾಗ ಹೇಡಿಯಂತೆ ಹೋಗುವೆ’ ಎಂದರು. ತಕ್ಷಣ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ‘ನಾನು ಬರವಾಗಲೂ ವೀರನೇ. ಹೋಗುವಾಗಲೂ ವೀರನೇ. ರಣಹೇಡಿಯಂತೆ ಎಂದೂ ಹೋಗಲಾರೆ. ನಾನು ಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ ವೀರನಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದರು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಭಾಗವತರು ‘ಏಳಿ ಪೋಗುವ ಮುನಿಪನಿದ್ದೆಡೆಗೆ..’ ಎಂದು ಹಾಡತೊಡಗಿದರು. ಹಾಡು ಮುಗಿಸುವ ಮುನ್ನ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ಚೌಕಿಗೆ ಹೋಗಿ ನೀರು ಕುಡಿದು ಬಂದರು. ಆಗಲೇ ಹೆಗಡೆ ಅವರ ದೇಹ ಕಂಪಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ‘ಏಳಿ ಹೋಗೋಣ ಏಳಿ ಹೋಗೋಣ’ ಎಂದು ಲವ ಕುಶರಿಗೆ ಹೇಳಿದರು. ಬೇಗ ಮುಗಿಸಿ ನನ್ನಿಂದ ಆಗದು ಎಂದು ಭಾಗವತರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ ಚೌಕಿಗೆ ಹೋದರು.
ಕೊನೆಯ ಸನ್ನಿವೇಶವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತೆ ಎರಡೆ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷಗಾನ ಮುಗಿಯಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಚೌಕಿಯಲ್ಲಿ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ಎದೆನೋವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದರು. ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದು ಎಲ್ಲರೂ ಚೌಕಿಯತ್ತ ಮುಗಿಬಿದ್ದರು. ಆದರೆ ತರಾತುರಿಯಿಂದ ಹಚ್ಚಿದ ಬಣ್ಣದಲ್ಲೇ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ಅವರನ್ನು ಶಿವಾನಂದ ಹೆಗಡೆ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಹೊನ್ನಾವರ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯತ್ತ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ಅವರ ‘ಪರ್ವ’ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗಿತ್ತು.

ಅವರೊಂದಿಗೆ ಗೆಜ್ಜೆ ಕಟ್ಟಿ ಕುಣಿವ ಆಸೆ ಈಡೇರಲೇ ಇಲ್ಲ...
- ನನ್ನ ಹಾಗೂ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ನಡುವೆ ಯಾವುದೇ ದ್ವೇಷವಾಗಲಿ, ಸಿಟ್ಟು ಸಿಡುಕಾಗಲಿ, ಅಸೂಯೆಯಾಗಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ: ಚಿಟ್ಟಾಣಿ ರಾಮಚಂದ್ರ ಹೆಗಡೆ
ಬಡಗುತಿಟ್ಟು ಯಕ್ಷರಂಗದಲ್ಲಿ ಚಿಟ್ಟಾಣಿ ಮತ್ತು ಶಂಭುಹೆಗಡೆ ಎರಡು ಮೇರು ತಾರೆಗಳು. ಇವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ವೈಷಮ್ಯ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅದು ಹೇಗೋ ಎರಡು ವರ್ಗ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.
ತಮ್ಮ ಹಾಗು ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ನಡುವಿನ ಒಡನಾಟವನ್ನು ಚಿಟ್ಟಾಣಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

- ಚಿಟ್ಟಾಣಿ ರಾಮಚಂದ್ರ ಹೆಗಡೆ
ಕೋಟಿಗೊಬ್ಬ ಕಲಾವಿದ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ. ಅಂತಹ ಕಲಾವಿದ ಶಂಭು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಗೆಜ್ಜೆ ಕಟ್ಟಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಕೊನೆಗೂ ಈಡೇರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ವಿಧಿ ಅವಕಾಶವನ್ನೇ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ.
ಕರುಣ ರಸದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮೇರು ಸದೃಶರಾಗಿದ್ದ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ಅವರ ಗೆಜ್ಜೆಯ ನಾದ, ಹೆಜ್ಜೆಯ ಸದ್ದು ಕಲಾಭಿಮಾನಿಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿದೆ. ಅವರು ರಾಮನಾಗಿಯೇ ಹೊರಟರು. ಅದೂ ರಥಸಪ್ತಮಿ, ಆರಾಧ್ಯದೇವ ಇಡಗುಂಜಿ ವಿನಾಯಕನ ಸನ್ನಿಧಿ, ಮೇಲಾಗಿ ಬಣ್ಣ ಬಳಿದುಕೊಂಡೇ ಬದುಕಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿದರು. ಇಂತಹ ಮರಣ ಮಹಾತ್ಮರಿಗಲ್ಲದೆ ಮತ್ತಿನ್ನಾರಿಗೆ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯ? ನಸುಕಿನ ಜಾವ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನನಗೆ ಅವರ ನಿಧನದ ಸುದ್ದಿ ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸಿತು. ಆ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟವಾಯಿತು.
ಕ್ರಮೇಣ ನನ್ನ ಅವರ ಒಡನಾಟ, ಅವರ ಪಾತ್ರ ಚಿತ್ರಣ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮನಸ್ಸು ಮೆಲಕು ಹಾಕಿತು. ಹೌದು, ಯಕ್ಷರಂಗದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ಸಹ ಕಾರಣರು. ಹಾಗೆ ಅವರ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೂ ನಾನೂ ಒಂದು ಕಾರಣ ಎಂದು ನಾನು ನಂಬಿದ್ದೇನೆ. ಒಬ್ಬ ಪ್ರಬಲ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿ ಇದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮೇಲೆ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹಾಗೂ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ನಡುವೆ ಯಾವುದೇ ದ್ವೇಷವಾಗಲಿ, ಸಿಟ್ಟು ಸಿಡುಕಾಗಲಿ, ಅಸೂಯೆಯಾಗಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅದು ಹೇಗೋ ಎರಡು ವರ್ಗ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ನಾನು ಹಾಗೂ ಶಂಭು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಗೆಜ್ಜೆ ಕಟ್ಟದಿರಲು ಇದೂ ಕಾರಣವಿರಬೇಕು.
- ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷವಿರಲಿಲ್ಲ: ನನಗಂತೂ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಬೇಕೆಂದು ಅತೀವ ಆಸೆ ಇತ್ತು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಹಲವರ ಪ್ರಯತ್ನ ಕೂಡ ನಡೆಯಿತು. ನಾನೂ ಒಮ್ಮೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ನನಗೆ ಬೇರೇನೂ ಆಸೆ ಇಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಕುಣಿಯಬೇಕು ಎಂದಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಕಾಲ ಕೂಡಿ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಆಸೆ ಮರೀಚಿಕೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಿತು. ಆದರೆ ಅವರೆಂದೂ ನನ್ನನ್ನು ದೂರಿಲ್ಲ. ನಾನೂ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ದೂರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮತ್ತು ಅವರು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದು ತುಂಬ ವಿರಳ. ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದೆವು. ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದೆವು. ತರುವಾಯ ಅಂದರೆ ಕಳೆದ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಶಿರಸಿ ಸಮೀಪದ ಬಕ್ಕಳದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಸನ್ಮಾನ ಏರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಸಂಘಟಕರು ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ಅವರನ್ನು ಮೊದಲು ಕರೆದರು. ಆಗ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ, ‘ಚಿಟ್ಟಾಣಿ ನನಗಿಂತ ಹಿರಿಯರು. ದೊಡ್ಡ ನಟರು ಅವರಿಗೆ ಮೊದಲು ಸನ್ಮಾನ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು’ ಎಂದಿದ್ದರು ವಿಶಾಲ ಹೃದಯಿ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ. ನನಗೂ ಇದು ಖುಷಿ ತಂದಿತ್ತು.
ಇದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಕಾರವಾರದ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದೆವು. ಆಗ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಆಗುಹೋಗುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇಬ್ಬರೂ ಸುದೀರ್ಘವಾಗಿ ಸಮಾಲೋಚನೆ ನಡೆಸಿದೆವು. ಕಲೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ದಾರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಆತಂಕವೂ ಉಂಟಾಯಿತು.
ತೀರಾ ಈಚೆಗೆ ಅಂದರೆ, ಕಳೆದ ಜ.೩೦ರಂದು ಕುಮಟಾದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದೆವು. ನಾನು ಇದ್ದ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಇತರ ಗಣ್ಯರೂ ಇದ್ದರು. ನನಗೆ ಬೀಡಿ ಸೇದದೆ ತುಂಬ ಸಮಯವಾಗಿತ್ತು. ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಬಂದು ತಮ್ಮ ರೂಮಿಗೆ ಬಾ ಎಂದು ಕರೆದೊಯ್ದರು. ‘ನಿಮ್ಗೆ ಏನೋ ತೊಂದ್ರೆ ಆತು ಅನ್ಸ್ತು. ನಂಗೇನೂ ತೊಂದ್ರೆ ಇಲ್ಲೆ, ಇಲ್ಲಿ ಬೀಡಿ ಸೇದಿ’ ಎಂದರು. ಅವರೊಂದಿಗೆ ಹರಟುತ್ತ ಬೀಡಿ ಸೇದಿದೆ. ಅದೆಲ್ಲ ಈಗ ನೆನಪು ಮಾತ್ರ.
- ಹೊಸತನದ ಹರಿಕಾರ: ಯಕ್ಷರಂಗದಲ್ಲಿ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ನಾನು ಅವರ ಕೆಲ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಅವರ ಕರ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ, ಮಾಗಧ, ಕಾರ್ತವೀರ್ಯ, ರಾಮ, ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನ ಪಾತ್ರಗಳು ಈಗಲೂ ನನ್ನ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಇವೆ. ಶಿರಸಿ ಜಾತ್ರೆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ರಾಮ ನಿರ್ಯಾಣದ ರಾಮನ ಪಾತ್ರವಂತೂ ಅದ್ಭುತ. ಅಲ್ಲಿ ದೂರ್ವಾಸರನ್ನು ಒಂದೆಡೆ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಬೇಕು, ಅದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಲಕ್ಷ್ಮಣನಿಗೆ (ನೋವಿನಿಂದ) ಮರಣದಂಡನೆ ವಿಧಿಸಬೇಕು. ಈ ಸನ್ನಿವೇಶದ ನಡುವಣ ಪಾತ್ರ ಚಿತ್ರಣ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ಅವರಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ಸ್ಮಶಾನ ಕಾಯುವ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಹೃದಯಕ್ಕೆ ತಟ್ಟುವಂತೆ ಅನಾವರಣ ಮಾಡುವ ಕಲೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು.
ಒಮ್ಮೆ ಶಂಭು ಹೆಗಡೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆ- ‘ಕರುಣ ರಸಕ್ಕೆ ಕುಣಿದು ನಾನು ಹೊಸ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ’ ಎಂದಿದ್ದರು. ಹೌದು, ಅವರು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಹೊಸ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಿ ಗೆದ್ದರು. ಕೋರಿಯೋಗ್ರಫಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅಗಾಧ ಪಾಂಡಿತ್ಯ, ಚಾಣಾಕ್ಷರಾಗಿದ್ದ ಅವರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಆಘಾತ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ತುಂಬಾ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಆಗಿದೆ. ಅವರು ನೂರು ವರ್ಷ ಬದುಕಬೇಕಿತ್ತು.
- ಬರಹ ರೂಪ: ವಸಂತಕುಮಾರ್ ಕತಗಾಲ

ಕೃಪೆ- ಕನ್ನಡಪ್ರಭ
ಚಿತ್ರಕೃಪೆ- http://keremane.blogspot.com/

ನವಿರು ಸಾಲುಗಳು ಕೇವಲ ನನಗಾಗಿ...

2008-12-08T17:49:00.003+05:30

ಗತ ನೆನಪು ಶತ ನೆನಪು
ಇಂದಿಗೂ ಎಲ್ಲಾ ಒನಪು

ಸಂಭ್ರಮದ ಸಂತಸದಿ
ಮನವಿಂದು ನಗುತಿರಲು
ಸುಖ ದುಃಖವೆಲ್ಲಾ ಮರೆಯಾದವೋ
ಇಲ್ಲ ಮರುಕಳಿಸ್ಯಾವೋ?

ಸಂಭ್ರಮವು ಸೂತಕವು
ಮನವ ಚುಚ್ಚುತಿರಲು
ಬದುಕೆಂಬ ಮೂರಕ್ಷರ
ಆರುತಿಹುದು

ಗತ ನೆನಪು ಶತ ನೆನಪು
ಇಂದಿಗೂ ಎಲ್ಲಾ ಒನಪು

20/03/2006

ಇದು ಎಂಸಿಜೆ ಎಂಬ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಕೋರ್ಸ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭ ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಆರಂಭದ ಮಹಾ ಬೋರಿಂಗ್ ಕ್ಲಾಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಬರೆದದ್ದು. ಇದಕ್ಕೆ ಕವಿತೆ, ಕವನ ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟು ಕೊಂಡು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಕವಿಯಾಗಲು ನಾನು ಹೊರಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಮನಸಿನ ಪರಿಶುದ್ಧ ಭಾವನೆಗಳು. ಅರ್ಥಾತ್ ಮೈ ಫೀಲಿಂಗ್ಸ್.

ಯಾಕೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳು ಈ ರೀತಿ ಅಂದು ಅಕ್ಷರ ರೂಪ ಪಡೆದವು ಎನ್ನುವುದು ಇಂದಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂತಹ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಸಾಲುಗಳು ನನ್ನ ಹಲವಾರು ನೋಟ್ಸ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಆಗ ಬರೆದಿದ್ದ ಒಂದು ನೋಟ್ ಬುಕ್ ಎಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದು ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಮರುಭೂಮಿಯ ಓಯಸಿಸ್ ನಾನಾಗುತ್ತೇನೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಈಗ ಹುಡುಕಾಟದ ಹಾದಿ. ಮುಂದಿನ ಸಾರಿ ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ನಾನು ಮಂಗಳೂರಿನ ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ಪೇಯಿಂಗ್ ಗೆಸ್ಟ್ ಆಗಿದ್ದಾಗ ಇದ್ದ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹಲವು ನೋಟ್ಸ್‌ಗಳಿವೆ. ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಭಿಯಿದ್ದಾಳೆ, ಅನಿ ಇದ್ದಾನೆ. ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಂಡ ರೇವತಿ ಅಕ್ಕ, ಉದಯ್ ಇದ್ದಾರೆ. ಜತೆಗೆ ನನ್ನದೇ ಓರಗೆಯವಳಾದ ವಾಣಿ ಇದ್ದಾಳೆ. ಜತೆಗೆ ಕೆಲವು ಸುಂದರ ನೆನಪುಗಳಿವೆ. ಕೆಲವು ಭಯಾನಕ ರಾತ್ರಿಯ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಗಳಿವೆ. ಅವುಗಳು ಕೇವಲ ರಹಸ್ಯಗಳು.

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈ ಅಕ್ಷರ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟು ನಾನು ಮಾಡುವುದಾದರೂ ಏನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಸಾಧನೆ ಎನ್ನುವುದು ಏನೂ ಮಾಡಲಾಗದಿದ್ದರೂ ನಾನು ಇಂತಹ ಹಲವು ಮಜಲುಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಬಂದೆ ಎನ್ನುವ ಖುಷಿಯಿದೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಈ ಅಕ್ಷರ ಬೆಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವುದು ಕೆಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ.

ಕವಿತೆಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ಬರೆಯಲೇ ಬೇಕು ಎಂದು ಒತ್ತಡ ಹೇರಿಲ್ಲ. ನಿನಗೆ ಬರೆಯುವ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ ಅದಕ್ಕೋಸ್ಕರವಾದರೂ ನೀನು ಬರೆಯಲೇಬೇಕು ಎಂದು ಯಾವತ್ತೂ ಅನಿಸಿಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಭಾವನೆಗಳು ಯಾವತ್ತೂ ನನ್ನನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಇರುವಂತೆ ಸುಖ ದುಃಖ, ನೋವು, ನಲಿವು ಎಲ್ಲವೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಲಭಿಸಿದವು. ಆದರೂ ಇದೆಲ್ಲಾ ಬರೆದೆ. ಯಾಕೆ ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಕೇಳಬೇಡಿ. ಎಂಸಿಜೆ ಕ್ಲಾಸಿನ ಕೆಲವರ ಬೋರಿಂಗ್ ಕ್ಲಾಸ್ ಲೈಕ್ ‘ಥಿಂಗ್ಸ್’ನಲ್ಲಿ ಕೂತರೆ ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಕ್ಲಾಸ್ ಕೇಳಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅದೊಂದು ಕ್ಲಾಸ್ ಎಂದು ಅನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲೇ ಕೆಲವು ಅಸೈನ್‌ಮೆಂಟ್‌ಗಳು ಮುಗಿದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು.

ಹೀಗೆ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ನೆನಪುಗಳು ಇವೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದೊಂದು ಕಾರಣವಿದೆ. ಅದನ್ನು ಮುಂದೆ ಬರೆಯೋಣ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟು ಸಾಕು. ಏನಂತೀರಾ?

ಗೆಳತಿ @ 25

2008-11-28T02:25:00.002+05:30

ದೀಪವು ನಿನ್ನದೆ, ಗಾಳಿಯು ನಿನ್ನದೇ ಆರದಿರಲಿ ಬೆಳಕು

ಸದ್ಯ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಉಗ್ರರ ಕರಾಳ ಹಸ್ತದ ಭೀಕರತೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನೂ ಹೊರಬಂದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಕಳೆದ ಎರಡು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಟಿ.ವಿ. ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಮನಸು ಏಕೋ ತಳಮಳಗೊಂಡಿದೆ. ಹೃದಯಭಾರವಾಗಿದೆ. ಏನೇ ಇರಲಿ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಗೊಂದಲಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ.

ಸದ್ಯ ನನ್ನ ಗೆಳತಿ @ 25. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಹೊರಟವನಿಗೆ ಸದಾ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದ ಗೆಳತಿ ಅವಳು. ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಬರೆದರೂ ಅದು ಕಡಿಮೆಯೇ. ಗೆಳೆಯಾ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕೋಪ ಬೇಡ, ಸಹನೆ ನಿನ್ನ ಮಂತ್ರವಾಗಲಿ ಎಂದು ಶತ ಒರಟನನ್ನು ತಿದ್ದಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡು ಎಂದು ಸದಾ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಬಿದ್ದವಳು ನೀನು.

ದ್ವೇಷವೆಂಬ ಕ್ಷಣದ ಕೋಪ ಯಾವ ಅನಾಹುತಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಎಳೆಎಳೆಯಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟವಳು ನೀನು. ನೀನು ಈ ರೀತಿ ವರ್ತಿಸಿದರೆ ಸರಿ ಇರಲ್ಲ, ನೀನೂ ಹೀಗೇ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಬಾಳ ಹಾದಿಯ ದಾರಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದವಳು ನೀನು. ಕೋಪಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಕೋಪವಿರಲಿ ಎಂದು ತಪ್ಪು ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಗ, ನಾನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಗೆಳೆಯಾ ಬಾ ಕುಳಿತುಕೋ ಇದೆಲ್ಲಾ ಬೇಡ ಎಂದು ತಿಳಿಹೇಳಿದವಳು ನೀನು.

ಗೆಳೆಯಾ, ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಯಾವುದೋ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಮಾತುಗಳು ನಿನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ತುಂಬಾ ಸಹಕಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅಂದು ಪೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದವಳು ನೀನು. ಅಂದು ಹೇಳಿದ ಪಾಠ, ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡ ಹಿತವಚನ, ಜತೆಗೊಂದು ಅದೃಷ್ಟರೇಖೆ. ಇದೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನನಗೊಂದು ಅದ್ಭುತ ಗೆಳತಿಯಾಗಿ ಲಭಿಸಿದ ನೀನು.

ಇಂದು ನಿನಗೆ ೨೫ ರ ಸಂಭ್ರಮ. ನಿನ್ನ ಗೆಳತಿಯಾಗಿ ಪಡೆದ ನನಗೆ ಸುಂದರ ಘಳಿಗೆ. ಕಳೆದ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಈ ಸಂಭ್ರಮ ಜತೆಗಿದೆ. ಇದು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಇರಲಿ, ಮುಂದಿನ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ನಾಂದಿಯಾಗಲಿ.
ನಿನ್ನ ಗೆಳತಿಯಾಗಿ ನೀಡಿದ ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೊಂದು ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಸದಾಕಾಲ ಸಂತಸ ನಿನ್ನ ಜತೆಗೆ ಇರಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸುತ್ತಾ,

ನಿನಗೆ ಜನುಮದಿನದ ಶುಭಾಶಯ

ಕಾಡುವ ಜೀವಗಳು

2008-11-15T03:01:00.001+05:30

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಮಕ್ಕಳಾಟಿಕೆ, ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳತಿ, ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಜೀವನ, ಕಾಲೇಜಿನ ಅದ್ಭುತ ಗೆಳತಿಯರು, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ಜೀವನ. ಅವರು ಕಾಡುವ ಜೀವಗಳು

ಬಾಲ್ಯದ ತುಂಟಾಟ ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಅಲ್ಮೋಸ್ಟ್ ಸಿಕ್ಕೇ ಇಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ಕಾಡಿದ ಅನಾರೋಗ್ಯ. ಆಮೇಲೆ ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರ ಪ್ರೀತಿ ಅದೂ ಇಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಸ್ವಂತಕ್ಕೆಂದು ಇರುವುದು ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರರು ಮಾತ್ರ. ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದರೂ ಅವರು ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರು ಎನ್ನುವ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಇಂದು ಯಾವುದೋ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರ ಪ್ರೀತಿ ಕಾಣುವಾಗ ಐ ಮಿಸ್ ದೆಮ್ ಮೋಸ್ಟ್. ಆದರೆ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಗೆಳತಿಯರು ಅಂತಹ ಒಂದು ಕೊರತೆಯನ್ನು ನೀಗಿಸಿದ್ದರು. ಇಂದಿಗೂ ನೀಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದಿಗೂ ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಹೆಸರಿಸಿದರೆ ಕೇವಲ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಮಂದಿ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರು ನೀಡಿದ ಅದ್ಭುತ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಯಾರಿಂದಲೂ ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಸಿಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಅವರು ನನ್ನ ಜೀವ. ಬಿಡದೇ ಬೆಂಬಿಡುವ ಜೀವಗಳು. ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯನನ್ನು ಕಾಡುವ ಬೇತಾಳನಂತೆ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಕಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವರು ತುಂಬಾ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದು, ಕೆಲವರು ತುಂಬಾ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದು, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ತುಂಬಾ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದಂತಿದ್ದರೂ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದಾರೆ.
ಕೆಲವರನ್ನು ಕಾಲೇಜು ರಜಾ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ ಅಂದರೆ ಅವರಿಗೂ ಆ ಕೊರಗು ಅನುಭವವಾಗಿ ಅವರೇ ಫೋನ್ ಮಾಡೋರು. ಫೋನೆತ್ತಿದರೆ ಅವರ ಅದೇ ಹೆಣ್ಣು ಮನಸ್ಸಿನ ಕೊರೆತ ಹೇಳೋರು.
ಇಂದಿಗೂ ಕೆಲವರ ಮಾತುಗಳು ನೆನೆದರೆ ನಗು ಬರುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬಳಿಗೆ ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆ ಬಂದಿಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಮರುದಿನ ಬಂದು ಬಯ್ಯೋದು ನನ್ನನ್ನು! ಇನ್ನೊಬ್ಬಳಂತೂ ಸದಾ ಕಾಲ ಜತೆಗೇ ಇದ್ದು ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿಸಿದರೂ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದು ನೆನಪಲ್ಲಿಟ್ಟಿರುವಂತೆ ಅವಳದೇ ಆದ ಕೆಲವು ಸ್ಟೈಲ್ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ನನ್ನ ಪಾಲಿನ ಮೆಡಿಟೇಶನ್ ಗುರು. ಇಂದಿಗೂ ಮೆಡಿಟೇಶನ್ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವುದು ಆ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ. ಅವಳ ಪ್ರಕಾರ ಮೆಡಿಟೇಶನ್ ಆರಂಭಕ್ಕೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಆಬ್ಜೆಕ್ಟ್ ಬೇಕಂತೆ!
ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನನಗೆ ಅದ್ಭುತ ಗೆಳತಿಯಾಗಿ ಹೊರ ಹೊಮ್ಮಿದ್ದು ಕೇವಲ ಕೆಲವರು. ಪ್ಲಸ್ ಟು ಅರ್ಥಾತ್ ಪಿಯುಸಿ ಮಾಡುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ಇದ್ದ ಮುಸ್ಲಿಂ ಗೆಳತಿ. ಯಾವುದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಜಾತೀಯತೆಯನ್ನು ಮರೆತು ಅವಳು ಮುಸ್ಲಿಂ ಅಲ್ಲ, ನಾನು ಹಿಂದೂ ಅಲ್ಲ ಎನ್ನುವಂತೆ ಸದಾ ಕಾಲ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಬಿದ್ದು ನಿಂತವಳು. ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಬರುವಾಗ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಅವರ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಕಾರ್ಫ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ ನಿಂತವಳು. ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿದ ನಂತರ ಮದುವೆ ಸಂಸಾರ, ಮಕ್ಕಳು ಎಂಬ ತಾಪತ್ರಯದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಮರೆಯಾದಳು. ಆದರೆ ಅವಳು ನೀಡಿದ ಸಹೋದರತಾ ಭಾವ ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯಾಗಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಬ್ಲಾಗ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಉದ್ದವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಈಗ ಸಣ್ಣನೆಯ ವಿರಾಮವಿರಲಿ.
ಆ ಮೇಲೆ ಡಿಗ್ರಿ, ಪಿಜಿ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಗೆಳತಿ ಗೆಳೆಯರು ಸಿಕ್ಕಿದರು. ಕೆಲವರು ಅದ್ಭುತಗಳ ಸರಮಾಲೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ನನ್ನ ಅದ್ಭುತಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ನೀನು ಬೇಕು ಎಂದು ಅವರ ಜೀವನದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗ ಎಂದು ಗೌರವಿಸಿದರು. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟು ಸಾಕು.
ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಯಾಕೋ ಕ್ಲೋಸ್ ಟು ಹಾರ್ಟ್ ಎಂಬ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಕೊನೆಯ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಸ್ಎಂಎಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಾದವು.

ನೆನಪುಗಳ ಲೋಕದಿಂದ

2008-11-03T02:53:00.001+05:30

ಕಳೆದ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸು ತೀವ್ರ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಯೋಚನೆ, ಚಿಂತೆ, ಹಳೆಯ ಕೆಲವು ಕನಸುಗಳು ಜತೆಗೆ ಜೀವನವೆಂಬ ಅದ್ಭುತ ಪ್ರೀತಿಯ ನಡುವೆ ನಿಂತಿರಬೇಕಾದರೆ ಮನಸ್ಸೆಂಬ ಮರ್ಕಟ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತವೆ.
ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಜೀವನ ಅಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟೇನಾ ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯೂ ಬರುತ್ತೆ. ಕೇವಲ ಒಂದು ವಿನಾಕಾರಣದ ನೆವದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಘಟನೆಗಳು ಚರ್ಚೆಗಳು ನಡೆಯಬೇಕಾ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಾಡುತ್ತೆ.
ಈ ನಡುವೆ ಕಳೆದ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಲಭಿಸಿದ್ದ ಎರಡು ರಜೆಗಳಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು ಹಾಗೂ ಚಾಮರಾಜನಗರದ ಕೆಲವು ಅದ್ಭುತ ತಾಣಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದೆವು. ಇವೆರಡರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದು ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು ಯಾತ್ರೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಮುಳ್ಳಯ್ಯನ ಗಿರಿ ಎಂಬ ಗಿರಿಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತರೆ ಅದೊಂದು ಅದ್ಭುತ ತಾಣ. ಸುತ್ತಲೂ ಕವಿದ ಮಂಜು. ನಾವು ಮಂಜಿನ ನಡುವೆ ನಿಂತಿದ್ದರೆ ಕೆಳಗಡೆ ಚಲಿಸುವ ಮೋಡಗಳು. ಆ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅಂತಹ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಸುಖವನ್ನು ನೀಡಿತ್ತು ಯಾತ್ರೆ. ಸುಮಾರು ಒಂದೂವರೆ ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಈ ಅದ್ಭುತ ತಾಣದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನನ್ನದೇ ಆದ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಜಾರಿದ್ದೆ. ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಇದೇ ರೀತಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗಿದ್ದಾಗಲೂ ಇದೇ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು.
ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿ ನಾನು ಏಕಾಂತವನ್ನು ಸವಿಯುತ್ತೇನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ. ಬೆಂಗಳೂರೆಂಬ ಅಪ್ಪಟ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದರೆ ಸಿಗುವ ಅದ್ಭುತ ಸುಖವಿದೆಯಲ್ಲಾ ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿಯೇ ತೀರಬೇಕು. ಕಳೆದ ಹಲವಾರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಒಂದು ಏಕಾಂತ ಬೇಕಿತ್ತು. ಅದು ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಆಪರೇಷನ್ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೂ ಇಂತಹ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಸುಖ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.
ಉದ್ಯೋಗ ಎಂಬ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರು ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಖಾಸಗಿಯಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ಬೆಂಗಳೂರೆಂಬ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಅದು ಅಪಥ್ಯವಾದೀತೆಂಬುದು ಖಚಿತ. ಆದರೂ ಸತ್ಯ ಯಾವತ್ತೂ ಸತ್ಯವೇ ಅಲ್ಲವೇ.
ಸದ್ಯ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಮುಗಿದಿದೆ. ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷೀಯ ಚುನಾವಣೆ ಇನ್ನೇನು ನಡೆಯಲಿದೆ. ಬಾರಕ್ ಒಬಾಮಾ ಎಂಬಾ ಕೆನ್ಯಾ ಮೂಲದ ಮುಸ್ಲಿಂ ಪರಿವರ್ತಿತ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಹುಡುಗ ತಾನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಕನಸಿನೊಂದಿಗೆ ವಿ ನೀಡ್ ಚೇಂಜ್ ಎಂಬ ಘೋಷಣಾ ವಾಕ್ಯದೊಂದಿಗೆ ವಿಜಯದೆಡೆಗೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
ಜಾನ್ ಮೆಕೇನ್‌ಗಿಂತಲೂ ಬಾರಕ್ ಒಬಾಮಾ ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆತ ನಡೆದು ಬಂದ ಕಠಿಣ ಹಾದಿ, ಸವೆಸಿದ ದಾರಿ, ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಚಾರದ ವೇಳೆ ತನ್ನ ಮೂಲದ ಬಗ್ಗೆ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದವರು ನಡೆಸಿದ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಥ ಉತ್ತರ ನೀಡುತ್ತಾ ಆತ ಇದುವರೆಗೆ ಸಹಿಸಿದ ಹಾದಿಯಿದೆಯಲ್ಲಾ ಅದಕ್ಕೆ ಆತ ಅಭಿನಂದನಾರ್ಹ. ಅವಮಾನವೆಂಬುದು ಆತನನ್ನು ಕಾಡಿ ಬೆಳೆಸಿದ ಪರಿ, ಸತತ ಬೆನ್ನಿಗಂಟಿಕೊಂಡ ವಿರೋಧ. ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಎದುರಿಸಿ ಮುನ್ನಡೆದ ಆತನ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾದ ಚೇಂಜ್ ಎಂಬ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಹ್ಯಾಟ್ಸಾಫ್.

ಡಿಪ್ರೆಷನ್ ನೆಪದಲ್ಲಿ ನೆನಪಿನ ಗುಂಗು

2008-10-06T16:02:00.003+05:30

ಮಳೆ ನಿಂತು ಹೋದ ಮೇಲೆ ಹನಿಯೊಂದು ಮೂಡಿದೆ
ಮಾತೆಲ್ಲಾ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ದನಿಯೊಂದು ಕಾಡಿದೆ.
ಹೇಳುವುದು ಏನು ಉಳಿದು ಹೋಗಿದೆ
ಹೇಳಲಿ ಹೇಗೇ ತಿಳಿಯದಾಗಿದೆ.

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಇದು ಡಿಪ್ರೆಷನ್ನಾ? ಇಲ್ಲ ದುಃಖದ ಸಂಕ್ರಮಣ ಕಾಲವಾ? ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಕಳೆದ ಕೆಲ ತಿಂಗಳುಗಳ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತೀರಾ ಅತಿ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ಏಕಾಂತತೆ ಮೂಡುತ್ತಿದೆ. ತೀವ್ರ ದುಗುಡ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಡಿಪ್ರೆಷನ್ ಆಗಾಗ ಕಾಡ್ತಾ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಅಂದಿನ ಡಿಪ್ರೆಷನ್‌ಗೆ ಕಾರಣಗಳಿದ್ದವು. ಅದು ನಾನು ಬೆಳೆದು ಬಂದ ರೀತಿ ಎಂದು ಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಈ ಡಿಪ್ರೆಷನ್‌ನಿಂದಾಗಿ ಬ್ಲಾಗ್ ಕೆಲಕಾಲ ನಿಂತ ನೀರಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಬ್ಲಾಗ್ ರೀ ಲಾಂಚ್ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವು ಅನಿವಾರ್‍ಯತೆಗೆ ಸಿಲುಕಿ ಅದನ್ನೂ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಕೈಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಆದರೂ ನಿಮ್ಮ ಭರವಸೆ ಸುಳ್ಳು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಬ್ಲಾಗ್ ರೀ ಲಾಂಚ್ ಮಾಡೇ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯನ್ನೂ ಕೊಡ್ತೀನಿ.

ಆದರೆ ಬ್ಲಾಗ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಇಲ್ಲದ್ದನ್ನೇ ನೆಪ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕೆಲವರು ಬೈದರು. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಾಗಲೇ ಆಪರೇಷನ್ ಎಂಬ ಅನಿವಾರ್‍ಯತೆಗೆ ಬಿದ್ದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ರೆಸ್ಟ್ ತಗೊಂಡೆನಲ್ಲಾ ಆಗ ಕಾಡಿತ್ತು ಇದೇ ಡಿಪ್ರೆಷನ್. ಆಗ ಕಾಡಿತ್ತು ನೆನಪುಗಳ ಮಧುರ ಸ್ಮೃತಿ. ಬಾಲ್ಯದ ತುಂಟಾಟಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿ ಕೊನೆಗೆ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ದಡದಲ್ಲಿ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿತ್ತು.

ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಗೆಳೆಯರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ನೆನಪಾದರು. ಕೆಲವರ ನೆನಪು ಕಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಂತರ ಪ್ಲಸ್ ಟು ಎಂಬ ಪಿಯುಸಿಯತ್ತ ತಿರುಗಿತ್ತು ಮನ. ಅಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೇ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಲಿಸಿದ ಮೇಡಂ, ಗೆಳತಿಯರು, ಗೆಳೆಯರು ಮುಂತಾದವರ ಚಿತ್ರಣಗಳು ಮುಂದೆ ಬಂದು ಡಿಗ್ರಿಯ ಕಡೆಗೂ ಮುಗಿಸೀ ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿತ್ತು.

ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ ಸಾಧನೆಗಳ ಸರಮಾಲೆ. ತಕ್ಷಣ ನೆನಪಾಗಿದ್ದು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಚೇಷ್ಟೆಗಳು ಮಾತ್ರ. ತಕ್ಷಣ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ತೆಗೆದಿರಿಸಿದ್ದ ಕೆಲವು ನೋಟ್ ಪ್ಯಾಡ್‌ಗಳು ಮಾತ್ರ. ನಿದ್ದೆ ಬರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲವು ಸೆಮಿನಾರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆಯನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಲು ಗೀಚಿದ್ದ ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳು ಕಂಡವು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತವದು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾಲಿಗೂ ಅದರದೇ ಆದ ಅದ್ಭುತ ಕಾರಣಗಳು. ಕೆಲವು ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಸುಮ್ಮನೆ ಆ ದಿನಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡೆ.

ಮತ್ತೆ ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತು ಆ ಸೆಮಿನಾರ್ ನೋಟ್‌ಗಳ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಗೀಚಿದ್ದ ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಆ ದಿನಗಳೇ ಬಲು ಸುಂದರ ಅನಿಸಿದ್ದವು. ಕೆಲವರು ನೋಟ್‌ಗಳನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕಾದರೆ ಇದು ಕನ್ನಡವಾ? ನಂಗೆ ಹಾಗನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದ ವರಾತ ಎತ್ತುತ್ತಿದ್ದರು. ನೀನು ಬರೆದಿದ್ದನ್ನು ನೀನೇ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಹಿತನುಡಿಯೂ ಇತ್ತು. ಹಾಗೆ ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆಯೋಕೆ ಟ್ರೈ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಂದಿನ ಕನ್ನಡವೇ ಸುಂದರವಾಗಿ ಇತ್ತು ಎಂದು ಅನಿಸೋಕೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಕಳೆದ ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿಯೂ ಪೆನ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಬರೆದವನಲ್ಲ. ಏನಿದ್ದರೂ ಇಂದು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್. ಮತ್ತೆಲ್ಲಿಯ ಸುಂದರ ಅಕ್ಷರದ ಮಾತು.

ಅಂತೂ ಒಂದು ತಿಂಗಳ ರೆಸ್ಟ್ ಹಲವು ತಿರುವುಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಯಾವತ್ತು ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಹೊರಟನೋ ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲವೂ ಪೂರ್ವ ನಿಶ್ಚಯವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಜೀವನ ಸಾಗಿತ್ತು. ಇದುವರೆಗೆ ಸಾಧಿಸಿದ ಸಾಧನೆಗಳು, ಕೆಲವು ತಿರುವುಗಳು, ಕೆಲವು ಲಾಭ ನಷ್ಟದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ, ಕೆಲವು ರಾತ್ರಿಯ ಭಯಾನಕ ವಾಕಿಂಗ್ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಉದ್ದೇಶ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಾನೇನೂ ಜ್ಞಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ನಿಂತ ನೀರಲ್ಲ ಹರಿದಾಡುವ ನೀರು. ಬೇಕೆನಿಸಿದಾಗ ತೆಗೆದುಕೋ, ಬೇಡವೆನಿಸಿದಾಗ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗು ಎಂದು ಜೀವನ ಯಾವತ್ತೂ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ.

ಹಾಗೆ ಮೊನ್ನೆ ಬರೆದ ಬ್ಲಾಗ್ ಪೋಸ್ಟ್ ನೋಡಿ ಒಲುಮೆಯ ಗೆಳೆಯ ಕೃಷ್ಣಮೋಹನ, ಬ್ಲಾಗ್ ಸ್ನೇಹಿತರಾದ ಚಿತ್ರಾ ಕರ್ಕೇರಾ, ಮಾನಸ ಹೆಗ್ಡೆ ಕೆಲವು ಹಿತವಚನ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಯಾಕೋ ಅವರೆಲ್ಲ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರಹ ಮೆಚ್ಚಿರುವಾಗ ಬರವಣಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಬಾರದು ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಕೃಷ್ಣಮೋಹನ ಬ್ಲಾಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಅಗಲಿದ ಗೆಳೆಯನ ಬಗ್ಗೆ ಓದಿದಾಗ ಯಾಕೋ ಬಾಲ್ಯದ ಹಲವು ನೆನಪುಗಳು ಬಂದವು. ಅದನ್ನು ರಾತ್ರಿಯೇ ಕುಳಿತು ಅದೇ ಅರ್ಥವಾಗದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಮುಗಿಸಿದೆ. ಈಗ ಅವರ ಹೇಳಿಕೆಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ನೆನಪುಗಳ ಮಾತು ಮಧುರ ಎನ್ನುವುದು ಯಾವುದೋ ಬ್ಲಾಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಪಂಚ್‌ಲೈನ್. ನಿಜವಾಗಲೂ ಹೌದಲ್ಲ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬರೆದು ಮುಗಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು.

ಅದೇ ದಾರಿ, ಅದೇ ತಿರುವು, ಈ ಪಯಣ ನೂತನ
ನನ್ನಾ ಮೋಡ, ನನ್ನಾ ಹಾಡು, ನನ್ನಾ ಕನಸೇ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡು
ನನ್ನಾ ಚೆಲುವಿನ ನಂದನಾ, ಏನೋ ಮಧುರ ಈ ಬಂಧನಾ

ಎಷ್ಟು ಸುಂದರ ಸಾಲುಗಳು. ಬೇಡ ಇನ್ನು ಬರೆದರೆ ಭಾವನೆಗಳ ಅಲೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮುಳುಗಿ ಏಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿನ ಸಾಲುಗಳ ಮೊರೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತೆ.
ಇವಿಷ್ಟು ಕಳೆದ ಕೆಲ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಡಿಪ್ರೆಷನ್ ವೇಳೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಗಾಢವಾಗಿ ಕಾಡಿದವುಗಳು.

ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ಇಂಟರ್ ನೆಟ್

ಸುಮ್ಮನೆ ಅಲ್ಲ ಹೆಂಡತಿ!!!

2008-09-26T02:55:00.000+05:30

ಸುಮ್ಮನೆ ಒಬ್ಬಳು ಹೆಂಡತಿ, ಸುಮ್ಮನೆ ಅಲ್ಲ ಹೆಂಡತಿ. ಅಯ್ಯೋ ಇವನಿಗೇನಾಯ್ತು. ಈಗ್ಲೇ ಮದುವೆ, ಹೆಂಡತಿ ಅಂತ ಕನಸು ಕಾಣೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದನಾ ಎಂದು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿರಿ. ಖಂಡಿತವಾಗಲೂ ಇಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಕನಸು ಕಾಣೋದಿಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಕಾಲಾನೇ ಬಂದಿಲ್ಲ!!!

ಸುಮಾರು ೧೦ ತಿಂಗಳು ಕಳೆದಿತ್ತು ಒಂದು ಸಿನೆಮಾ ನೋಡಿ. ಅರ್ಥಾತ್ ಚಿತ್ರ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ. ಕಳೆದ ಬಾರಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ರಜೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅನಿವಾರ್ಯ ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ಹೋಗಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕೊನೆಗೆ ಮೊನ್ನೆ ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬದ ದಿನ ಸಿನೆಮಾ ನೋಡಿದೆ.

ಅದು ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಮನ. ಪತಿ, ಪತ್ನಿ ಮತ್ತು ಎಸ್‌ಎಸ್‌ಎಲ್‌ಸಿ ಓದುತ್ತಿರು ವಗಳು. ಆತನಿಗೋ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗುವ ತನಕ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೂ ಅವಳೇ ಬೇಕು. ಆದರೆ ಮನೆಕೆಲಸ ಬಂದರೋ ಆತ ‘ಮಹಾನ್’ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಅದು ತನಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದಲ್ಲ. ಅದು ಏನಿದ್ದರೂ ಪತ್ನಿಯ ಕೆಲಸವೇ. ಅದರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪಾಲು ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಬೇಕಾದರೆ ಹೆಂಡತಿ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಬಂದವಳು ಮಾಡಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇವಳನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಬೇಕಿತ್ತಾ ಎಂಬಂತಹ ಅಹಂಕಾರಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಪತಿ.

ಆದರೆ,
ಪತ್ನಿ ಕೇವಲ ವಸ್ತುವಲ್ಲ, ಅವಳಿಗೂ ಭಾವನೆಗಳಿವೆ, ಕುಟುಂಬದ ಭಾವನೆ, ಕೆಲಸ, ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಒಗ್ಗಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇದೆ. ಗಂಡನಾದವನು ಕೇವಲ ಗಂಡಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಮನೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲೂ ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿರಬೇಕು. ಪತ್ನಿಯ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು. ಪತ್ನಿ ಎನ್ನುವ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಬೇಕು. ಆಕೆ ಕೇವಲ ಅಡುಗೆ ಕೋಣೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿ ರಾತ್ರಿ ಹಾಸಿಗೆ ಹಾಗೂ ದೇಹ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಮಾತ್ರ ಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಭಾವ ಆ ಪತಿರಾಯನಿಂದ ದೂರ ಹೋಗಬೇಕಾದರೆ ಕಾಲ ಮಿಂಚಿ ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ. ಇದು ‘ವೆರುದೆ ಒರು ಭಾರ್‍ಯ’ ಎಂಬ ಮಲಯಾಳಂ ಚಿತ್ರದ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ರೂಪ. ವೆರುದೆ ಒರು ಭಾರ್‍ಯ ಎಂದರೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಒಬ್ಬಳು ಹೆಂಡತಿ. ಇದು ಚಿತ್ರದ ಮೊದಲು ಕಾಣಿಸುವ ಸಾಲು. ಆದರೆ ಚಿತ್ರದ ಕೊನೆಗೆ ‘ಸುಮ್ಮನೆ ಅಲ್ಲ ಹೆಂಡತಿ’ ಎಂದು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾಗಲೂ ಸುಮ್ಮನೆ ಅಲ್ಲ ಹೆಂಡತಿ!!!

ಉತ್ತರ ಅನುಭವಸ್ಥರು ಹೇಳಬೇಕು. ಯಾಕೋ ಇತ್ತೀಚಿನ ಕೆಲ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬರವಣಿಗೆಯ ಓಘ ಕೈಬಿಟ್ಟು ಸಾಗುತ್ತಾ ಇದೆ ಎಂದು ಅನಿಸಲು ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. ಕಾಲೇಜು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಈಗ ಬರೆಯಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಹಿಂದಿನ ಬರವಣಿಗೆಯ ಲವಲವಿಕೆ ಸಿಗುತ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಮೆಡಿಟೇಶನ್ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮೆಡಿಟೇಶನ್ ಆರಂಭವಾದರೆ ಮನಸ್ಸು ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ? ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಒಂದು ಗೊಂದಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಯಾಕೆ ಈ ರೀತಿ. ಬೇರೆ ಯಾವತ್ತೂ ಇಲ್ಲದ ಈ ಬರವಣಿಗೆಯ ಗೊಂದಲ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ದಿನ. ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಪೋಸ್ಟ್ ತಡವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕ್ಷಮೆ ಇರಲಿ.

ಓಣಂ ಶುಭಾಶಯ

2008-09-12T02:38:00.002+05:30

ದೇವರ ಸ್ವಂತ ನಾಡು ಎಂದೇ ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದ ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಜಾತಿ, ಧರ್ಮದ ಭೇದ ಭಾವವಿಲ್ಲದೆ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಬಹಳ ವಿಜೃಂಭಣೆಯಿಂದ ಆಚರಿಸುವ ಏಕೈಕ ಹಬ್ಬವೆಂದರೆ ಅದು ಓಣಂ ಮಾತ್ರ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ಸಂಭ್ರಮ. ಅದರಲ್ಲೂ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ತಿರುವೋಣಂಗೆ. ಅಂದು ನವ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳಾಗಿ ವಿಶೇಷ ದಿನಕ್ಕೆಂದೇ ಸಿದ್ಧ ಪಡಿಸಿದ ‘ಓಣಂ ಸದ್ಯ’ ಉಂಡರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಓಣಂನ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಭಾಗ ಮುಗಿದಂತೆಯೇ. ಸದ್ಯ ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಇಲ್ಲಿ ವಿವರವಾಗಿ ಬರೆಯುವಷ್ಟು ಸಮಯಾವಕಾಶ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಕ್ಷಮೆಯಿರಲಿ.
ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಓಣಂ ಹಬ್ಬದ ೧೦ ದಿನಗಳ ಹಬ್ಬದಲ್ಲೇ ಪ್ರಮುಖ ದಿನವಾದ ತಿರುವೋಣಂ ಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಶಯಗಳು.

ಚಿತ್ರಕೃಪೆ: ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್

ವಯಲಿನ್ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಅಸ್ತಂಗತ

2008-09-09T02:19:00.001+05:30

ಪಿಟೀಲು ಮಾಂತ್ರಿಕನ ಪಿಟೀಲು ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗಿದೆ. ರುಪಾಯಿ ಅಗಲದ ಕುಂಕುಮ ಬೊಟ್ಟು ಧರಿಸಿ, ಚಿನ್ನದ ಮಾಲೆ ಧರಿಸಿ ಪಿಟೀಲಿನ ತಂತಿಯ ಮೈಮೇಲೆ ಕೈಯಾಡಿಸಿದರೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮಂತ್ರ ಮುಗ್ಧಗೊಳಿಸಿದ ವಿಶ್ವ ವಿಖ್ಯಾತ ವಯಲಿನ್ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಕುನ್ನಕುಡಿ ಆರ್. ವೈದ್ಯನಾಥನ್ ಸೋಮವಾರ ರಾತ್ರಿ ೮.೪೫ರ ಸುಮಾರಿಗೆ ನಿಧನ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಪ ಕಾಲದ ಅನಾರೋಗ್ಯದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ೭೫ ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯದ ಕುನ್ನಕುಡಿ ಅವರು ಹೃದಯಾಘಾತಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅವರ ಕುಟುಂಬ ಮೂಲಗಳು ತಿಳಿಸಿವೆ.

೨೦೦೫ರಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂ ಅವರಿಂದ ಕುನ್ನಕುಡಿ ಅವರು ಪದ್ಮಶ್ರೀ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದರು.

ಆಲ್ ಇಂಡಿಯಾ ರೇಡಿಯೋ (ಆಕಾಶವಾಣಿ)ಯಲ್ಲಿಯೂ ಅವರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಬಿತ್ತರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ರಾಜ್ಯದ ಬೆಂಗಳೂರು, ಮಂಗಳೂರು, ಭದ್ರಾವತಿ ಸೇರಿದಂತೆ ವಿವಿಧ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ್ದರು.

ಇಂತಹ ಒಬ್ಬ ವಿಶ್ವ ವಿಖ್ಯಾತ ಕಲೆಗಾರನ ನಿಧನದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಬಿತ್ತರಿಸಲು ಯಾವುದೇ ನ್ಯೂಸ್ ಚಾನೆಲ್‌ಗಳು ಮುಂದಾಗಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ದುಃಖದ ವಿಷಯ. ರಾತ್ರಿ ೯ರ ವೇಳೆಗೆ ಅವರು ನಿಧನ ಹೊಂದಿದ್ದರೂ ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಜಾವದವರೆಗೂ ಯಾವುದೇ ನ್ಯೂಸ್ ಚಾನೆಲ್‌ಗಳಲ್ಲೂ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ ಬಿಡಿ, ಸುದ್ದಿಯ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಾಲು ಕಾಣಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅನಗತ್ಯ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ ಎಂದು ಹೊಡೆದು ಸದಾ ಕಾಲ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡಿ ಸುದ್ದಿಗೆ ವಿಧ ವಿಧದ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಚಾನೆಲ್‌ಗಳು ಈ ಮಹಾನ್ ಕಲಾಕಾರನ ಸುದ್ದಿಗೆ ಕನಿಷ್ಟ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನೂ ನೀಡಿಲ್ಲ. ಇದು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದ ಮೇಲೆ ಚಾನೆಲ್‌ಗಳು ತೋರಿದ ಅವಗಣನೆಯೋ ಇಲ್ಲ, ಯಾವುದೇ ಸುದ್ದಿ ಚಾನೆಲ್‌ಗಳಿಗೂ ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿದಿಲ್ಲವೋ?

ಇರಲಿ, ಪಿಟೀಲು ಸ್ತಬ್ಧವಾಗಿದೆ. ಮಹಾಮಾಂತ್ರಿಕ ಮೂಡಿಸಿದ ತಂತಿಯ ಮಧುರ ನಿನಾದ ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಳಗುತ್ತಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಗೀತಕ್ಕೆ ಒಂದು ವಿಶೇಷವಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ಕುನ್ನಕುಡಿ ಅವರು ಇಂದಿಗೂ ಎಲ್ಲರ ಮನದಲ್ಲಿ ನೆಲೆ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ಸ್ತಬ್ಧವಾಗಿರುವುದು ಪಿಟೀಲು ಮಾತ್ರ. ಪಿಟೀಲಿನ ತಂತಿಯ ಕಂಪನ ಈಗಲೂ, ಮುಂದೆಯೂ, ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಅನುರಣಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಕೇಳುಗರ ಮನತಣಿಸಿದ ಮಾಂತ್ರಿಕರಿಗಿದೋ ಭಾವ ನಮನ.

ಕೈ ಹಿಡಿದು ಮುನ್ನಡೆಸಿದವರ ನೆನೆಯುತ್ತಾ...

2008-09-06T02:51:00.001+05:30

ಬರವಣಿಗೆ ಯಾಕೆ ಬೇಕು? ಬ್ಲಾಗ್ ಆರಂಭಿಸಿ ಇಷ್ಟು ದಿನವಾದರೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ದಿನವೂ ಇಂತಹ ಯೋಚನೆ ಬಂದದ್ದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಯಾಕೋ ಇಂತಹ ಒಂದು ಯೋಚನೆ ಈಗ ತಲೆ ಕೊರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ.

ಯಾಕಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ? ಯಾರಿಗಾಗಿ ಇಂತಹ ಒಂದು ಕಸರತ್ತು? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಾನಿಲ್ಲಿ ಬರೆದರೆ ಅದನ್ನು ಓದುವವರೆಷ್ಟು? ಓದಿ ಅವರಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗುತ್ತಾ ಇತ್ಯಾದಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ತಲೆ ಕೊರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತವೆ.

ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ಬರೆಯಬೇಕೆಂದು ಅಂದುಕೊಂಡ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬೇರೇನೋ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಗಿ ಎಲ್ಲವೂ ಕಲಸು ಮೇಲೋಗರವಾಗಿರುತ್ತವೆ.
ಅವುಗಳು ಏನೇ ಇರಲಿ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಬರವಣಿಗೆ ಬೇಕು ಅನಿಸ್ತಾ ಇದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಇಂದು ಇರುವ ವೃತ್ತಿ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿರಬಹುದು. ಅಥವಾ ಸದಾಕಾಲ ನನ್ನ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಪ್ರೆತ್ಸಾಹಿದವರು ಇರಬಹುದು. ಎಲ್ಲರೂ ನಾನೇನು ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಬರೆಯದಿದ್ದರೆ ಆತನ ಈ ಮೌನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು ಎಂದು ಕಾರಣ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಎಲ್ಲೋ ದೂರ ನಿಂತು ಶುಭ ಹಾರೈಸಿದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವರ ಜೀವನದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ ‘ಪ್ರೀತಿ’ಯ ಧಾರೆಯೆರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಂಥವರ ನಡುವೆ ಬೆರೆಯುತ್ತಾ, ಕಾಲವನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಾ, ಅವರ ಕಾಲೆಳೆಯುತ್ತಾ, ಒಂದು ಹೊಡೆತ ಲಭಿಸದಿದ್ದರೆ ಹೊಡೆದು ನಿನ್ನ ಆಸೆ ಪೂರೈಸು ಎಂದು ಬೆನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ ಕಳೆದವರು ತೋರುವ ಪ್ರೀತಿ, ಅದಕ್ಕೆ ನಾವು ತೋರುವ ನಿಷ್ಠೆ ಎಲ್ಲವೂ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಾಕುತ್ತದೆ.

ಕೆಲವೊಂದು ಸಲ ಇವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಯಾಕಾಗಿ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಏಳುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೊರಟಾಗ ಅಗ್ರಜರಾಗಿ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬೀಳುವವರು ಕೇವಲ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರು. ಅವರಿಗೆ ಅವರು ಬಯಸಿದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನಾನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂದು ಇಂದಿಗೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಮಾತ್ರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗೂ ಮೀರಿದ ಪ್ರೆತ್ಸಾಹವನ್ನು ನೀಡಿ ಸದಾ ಉತ್ಸಾಹದ ಚಿಲುಮೆಯಂತಿರಲು ಬೇಕಾಗುವ ಕೆಲ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದಿಗೂ ಎನ್ನ ಪಾಲಿಗ ಅಂತಹ ಕೆಲವರೇ ಉತ್ಸಾಹದ ಜೀವಜಲ. ಅವರು ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ಮೌನವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತೇನೆ. ತಪ್ಪಾದರೆ ಇದು ಸರಿ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರ ಕಿವಿ ಹಿಂಡಲು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಕೆಲವರು ತಪ್ಪಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವರಾಗಿಯೇ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಜತೆಗೆ ನೀನೂ ಬಾ ಎಂದು ಕೈ ಹಿಡಿದು ಜತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಕಳೆದ ಪೋಸ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಬರೆದ ‘ಅವಳು’ ಎಂಬ ಪಾತ್ರ ಕೆಲವರ ಮನ ತಾಕಿದೆ. ಕೆಲವು ಗೆಳೆಯ ಗೆಳತಿಯರು ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಯಾರವಳು, ಇದುವರೆಗೆ ನೀನು ನಮ್ಮ ಜತೆ ಹೇಳದವಳು, ನಮಗೆ ಪರಿಚಯಿಸದವಳು ಎಂದು ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಕಾದರೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.

ಏನೇ ಇರಲಿ, ಬರವಣಿಗೆ ಮುಂದುವರೆಯಲೇ ಬೇಕು ಎಂಬ ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಇದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ಪೋಸ್ಟ್ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಲ್ವಾ?

ವಿಘ್ನ ನಿವಾರಕಾ, ಮೊದಲು ‘ಅವಳು’, ಆ ಮೇಲೆ ನೀನು..

2008-09-03T02:09:00.000+05:30

ಸ್ವಾಗತ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬ್ಲಾಗ್ ಮಾಡುವುದು ಹೇಳಿ ಕೊಟ್ಟು ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ಮುಂದುವರಿಯದೇ ಇರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಕೆಲವರು ಏನಾದರೂ ಬರೆಯೋ ಯೋಚನೆ ಇದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂದು ಗದರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಿಂದಿನಂತೆ ಭರವಸೆಯನ್ನು ನಾನು ನೀಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬರೆಯಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ನಿರ್ಬಂಧ ವಿಧಿಸಿದರೆ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಏನಾದರೂ ಬರೆಯಲೇ ಬೇಕು ಎಂದು ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆ.

ಕಳೆದ ಒಂದು ತಿಂಗಳಿನಿಂದ ಅನಿವಾರ್ಯ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ರಜೆ ಪಡೆದು ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಇಂದಿಗೂ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಸಿಗುವ ಸಂಭ್ರಮ ನನಗೆ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಲಭಿಸಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ಈ ಬಾರಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಭರ್ತಿ ಮನೆಯವರ ಜತೆಯೇ ಇದ್ದೆ. ಅವರ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡೆ. ಕಳೆದ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಲಭಿಸದ ಅನನ್ಯ ಪ್ರೀತಿ ಬೊಗಸೆಯೆರೆದು ಕೊಡಲು ಊರವರು ಇದ್ದರು.

ವೃತ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ, ನನ್ನ ಮುದ್ದಿನ ಗೆಳತಿಯ ಬಗ್ಗೆ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕೆಲಸದ ಅನುಭವದ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಕೇಳಿ ತಿಳಿದು ಕೊಂಡರು. ಅದರಲ್ಲೂ ಗೆಳತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಅವರಿರುವುದೇ ಹಾಗೆ ನಾನು ಊರಿಗೆ ಹೋದರೆ ಅವರಿಗೆ ನಾನು ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ, ಅವರಿಗೆ ‘ಗೆಳತಿ’ಯೇ ಬೇಕು. ನಾನು ತಿಂಗಳುಗಳ ಬಳಿಕ ಅಥವಾ ಯಾವತ್ತು ಊರಿಗೆ ಹೋದರೂ ಮೊದಲ ಮಾತು ಆರಂಭವಾಗುವುದು ಇವಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರವೇ.

ಅಂತಹ ಒಂದು ಮೋಡಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. ಆದರೆ ಎಂದಿಗೂ ನಾನು ‘ಅವರು’ ಆಕೆಯ ಮೇಲೆ ತೋರುವ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿಲ್ಲ. ನಿರಾಕರಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಆಕೆ ಅರ್ಹಳು. ಇಂದು ನಾನು ಈ ರೀತಿ ಇರಬೇಕು ಎಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ಮುದ್ದಿಸುವ ಅವಳೇ ಕಾರಣ. ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಇನ್ನೆಂದಾದರೂ ಬರೆದೇನು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನೀವು ಕಾಯಲೇಬೇಕು.

ಒಂದು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಅನುಭವಗಳಾದವು. ಅದನ್ನು ಒಂದೇ ಮಿತಿಯೊಳಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಟ್ಟುಕಂಡು ಬರೆಯಲು ಹೋದರೆ ಅದು ಸರಿಯಾಗಿರಲ್ಲ. ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೆ ಕಳೆದ ಸುಮಾರು ಒಂದು ತಿಂಗಳು ತುಂಬಾ ಬೋರ್ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಹಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಿದೆ, ಹಲವು ಸಿನೆಮಾಗಳನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ತುಂಬಾ ಇಂಟರೆಸ್ಟಿಂಗ್ ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಲ್ಲ.

ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದ ಹಲವು ಸಿಕ್ಕಿದವು, ಇನ್ನು ಹಲವನ್ನು ಹೊಸದಾಗಿ ಕಲಿತುಕೊಂಡೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಕಳೆದ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ತೀರಾ ವೇಸ್ಟ್ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಬದುಕಲು ಒಂದು ಜೀವನೋತ್ಸಾಹ ಬೇಕು. ಅದು ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇರಬೇಕು, ಇರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಅರಿಯವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ.

ಏನೇ ಇರಲಿ, ಇಂದು ಗಣೇಶ ಚತುರ್ಥಿ. ಎಲ್ಲ ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ವಿನಾಯಕನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವ ದಿನ. ಎಲ್ಲ ವಿಘ್ನಗಳೂ ನಿವಾರಣೆಯಾಗಲಿ, ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಸುಖ ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸಲಿ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಪುಟ್ಟ ಬ್ರೇಕ್.

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗಣೇಶ ಚತುರ್ಥಿಯ ಶುಭಾಶಯ...

ಶುಭ ಯುಗಾದಿ

2008-04-07T03:07:00.002+05:30

ನನ್ನ ನಲ್ಲೆ ಬರಲಾಗದಂತೆ...!!!

2008-03-27T02:36:00.001+05:30

ಬಾ ಮಳೆಯೇ ಬಾ... ಬಾ ಮಳೆಯೇ ಬಾ
ಅಷ್ಟು ಬಿರುಸಾಗಿ ಬಾರದಿರು
ನನ್ನ ನಲ್ಲೆ ಬರಲಾಗದಂತೆ
ಅವಳಿಲ್ಲಿ ಬಂದೊಡನೆ
ಬಿಡದೇ ಬಿರುಸಾಗಿ ಸುರಿ
ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋಗದಂತೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋಗದಂತೆ ಬಿಡದೇ ಬಿರುಸಾಗಿ ಸುರಿ
ಯಾಕೋ ಮೊನ್ನೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿದೆ ಅಕಾಲಿಕ ಮಳೆ. ಜತೆಗೆ ಮೇಲಿನ ಹಾಡಿನ ಸಾಲು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮನವೆಲ್ಲಾ ಚೇತೋಹಾರಿ, ವಿಹಾರಿ. ಹಾಡಿನ ಕೊನೆಯವರೆಗಿನ ಸಾಹಿತ್ಯವೂ ಇಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿ ಸಾಲುಗಳ ಕಂಠಪಾಠಕ್ಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ. ಹಾಡು ಯಾಕೋ ಸದಾ ನಾಲಿಗೆ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ತೊಯ್ದಾಡುತ್ತಾ ಇದೆ. ಇದುವರೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಹಾಡು ಇಂತಹ ಮೋಹಕ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಿಲ್ಲ. ಜತೆಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಅಕಾಲಿಕ ಮಳೆಯ ಮಾರ್ಚ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಇದುವರೆಗೆ ನಾ ನೋಡಿದ್ದಿಲ್ಲ. ಬಂದರೂ ಒಂದು ಅಥವಾ ಎರಡು ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ ಸುಡು ಬಿಸಿಲು. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಹಾಗಾಗಿಲ್ಲ, ಮಳೆ ದಿನೇ ದಿನೇ ಏರಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಹಾಡು ಪೂರ್ತಿ ಭಾರಿ ಇಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಹಾಡುಗಳು ಹಾಗೇನೆ. ಅದರ ಕೆಲ ಸಾಲುಗಳು ನವಿರಾಗಿ ಇಂಪಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಕೆಲವನ್ನು ಹೆಸರಿಸಿದರೆ ಅಮೃತಧಾರೆಯ ಈ ಅಮೃತಧಾರೆ. ಇದನ್ನು ಹಾಡಿ ನಾನು ಪೆಟ್ಟು ತಿಂದಿದ್ದೆಷ್ಟೋ. ಜತೆಗೆ ಕೆಂಗಣ್ಣಿಗೂ ಗುರಿಯಾದೆ. ನಂತರ ತುಂತುರು ಅಲ್ಲಿ ನೀರ ಹಾಡು ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ಜತೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಹಾಡುಗಳ ಸಾಲು ಇದೆ.
ಅವೆಲ್ಲಾ ಇರಲಿ, ಭಾವನೆಗಳ ಜತೆ ಅಡ್ಡಾಡುವವರಿಗೆ ಇದು ಭರ್ಜರಿ ಸಮಯ. ಮಳೆಯೂ ಕೆಲವು ಬಾರಿ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತೆ. ಒಂದೊಂದು ತುಂತುರು ಹನಿ ಬಿದ್ದಾಗಲೂ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಪುಳಕ. ಅದಕ್ಕೆ ಜೂನ್‌ನಲ್ಲಿ ಬೀಳುವ ಮಳೆಯೇ ಆಗಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಯಾವ ಮಳೆಯಾದರೇನು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ರೀತಿ ತಿಳಿದಿರಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ. ಯಾಕೋ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬರೆಯಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಹಠ ಚಟವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇಲ್ಲಾ ಎಂದರೆ ಒಂದೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬರೆದದ್ದು ನೆನಪಿಲ್ಲ.
ಮೊದಲು ಓದಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇದ್ದ ಸಂಭ್ರಮ ಈಗ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಲಭಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಬರವಣಿಗೆ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಿರಂತರತೆಯಿಂದ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಂದು ಬಾರಿ ಕೈ ಬರೆಯುವುದಕ್ಕೂ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆಯೇ ನಡೆದರೆ ಮೇ ಆರಂಭದ ವೇಳೆಗೆ ಕೈಗೆ ಇರುವ ಅಡ್ಡಿ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಏನು ಎತ್ತ ಎನ್ನುವುದು ಸದ್ಯದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್. ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಬಲ್ಲ ಕೆಲ ಹಿರಿ ಜೀವಗಳಿಗೆ ಇದು ಬೇಗನೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತೆ.
ಬರವಣಿಗೆಯ ಖುಷಿಗೆ ಬಂದರೆ ನಾನು ಸಂಭ್ರಮದ ತುತ್ತತುದಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ಮೊನ್ನೆ ಮಹಿಳಾ ದಿನಾಚರಣೆಗೆ ಬರೆದ ಬ್ಲಾಗ್ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗೆ ಅಕ್ಕ (?) ಪ್ರಶಂಸೆಯನ್ನೇ ಸುರಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಓದಿದ ತಕ್ಷಣ ಅವಳು ಹೇಳಿದ್ದು ಒಂದೇ ಮಾತು. ಈ ರೀತಿ ಬರೆಯಬೇಕು ಎಂದು. ಸುಮ್ಮನೇ ಮಹಿಳಾ ದಿನ ಎಂದು ವೇದಿಕೆ ಏರಿ ಮಾತನಾಡುವುದರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಬರೆದಿದ್ದೀಯಲ್ಲಾ ಓದುವಾಗ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ ಅಂತ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು. ಅವಳ ತೃಪ್ತಿಕರ ಮಾತೇ ಎನಗೆ ಸಾಕು. ಇನ್ನೊಬ್ಬಾಕೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಎಚ್ಚರವಾಗಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಯಾವತ್ತೂ ಹಾಗೇನೇ....!!! ಅದು ಅವಳ ತಪ್ಪಲ್ಲ ಬಿಡಿ.
ಕಳೆದ ೮ ತಿಂಗಳಿನಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಅದೂ ಸರಿಯಾಗಿದೆ. ಇನ್ನು ಬರವಣಿಗೆ ಓಘ ಹರಿಯುತ್ತಾ ಇರುತ್ತೆ. ಇದೇ ರೀತಿ ನಿತ್ಯ ನಿರಂತರ.

ಪುಸ್ತಕಗಳ ರಾಶಿಯಿದೆ, ಓದಿನಲ್ಲಿ ಖುಷಿಯಿದೆ...

2008-03-14T00:51:00.002+05:30

ಓದು, ಓದು, ಓದು..... ಇದು ಬಾಲ್ಯಾವಸ್ಥೆಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಮನೆಯವರ ಒತ್ತಡ. ಅದು ಪಠ್ಯವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಬರೀ ಬೋರು.

ಆದರೆ ಇಂದು ಓದು ಎಂದು ಯಾರೂ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಹಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳು ಬಂದು ರಾಶಿ ಬಿದ್ದಿವೆ. ಎಂದೋ ಓದಬೇಕಾಗಿದ್ದ ನೇಮ್ ಸೇಕ್ ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ, ಮುಷರ್ರಫ್ ಚರಿತ್ರೆಯೂ ಮುಂದೆ ಇದೆ. ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳಿನ ಕಂತೆಗಳೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಓದುವ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಈಗ ಇರುವವುಗಳಲ್ಲಿ ಗಿಲಾನಿ ಎಂಬ ಪತ್ರಕರ್ತನ ತಿಹಾರ್ ಜೈಲಿನ ಅನುಭವ ಕಥನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಖುಷಿ ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ಜತೆಗೆ ಕೇರಳದ ನಳಿನಿ ಜಮೀಲಾ ಎಂಬಾಕೆಯ ನ್ಯಾನ್ ಲೈಂಗಿಕ ತೊಯಿಲಾಳಿ (ನಾನು ಲೈಂಗಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತೆ) ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಇದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನಂಶ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳು ಬರಲಿವೆ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪುಸ್ತಕ ರೂಂನಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ಯಾಕಪ್ಪಾ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಖರ್ಚು ಮಾಡ್ತೀಯಾ, ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತು ಬೇರೆ ಯಾರಿಂದಾದರೂ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಓದಬಾರದೇ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ, ಆತನಿಗೇನು ಗೊತ್ತು ಓದುವಿಕೆಯಲ್ಲಿನ ಸುಖ. ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಪಿಜಿ ಓದುವಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೇ, ಪಠ್ಯವಿಷಯ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಎಲ್ಲಾ ಓದುವ ಚಟ. ಒಂದು ಸಾರಿ ಓದಬೇಕು ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿ ಕೂತರೆ ಸಮಯ ಸರಿದದ್ದೇ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಲೋಕವೆಲ್ಲಾ ಮಲಗಿರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಓದುವುದರಲ್ಲಿ ಒಂಥರಾ ಖುಷಿ ಇರುತ್ತೆ. ಯಾಕೋ ಕೆಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳ ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳು ಆಗಾಗ ತಟ್ಟುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ನಾನು ಓದಿದ ‘ನೋಟ್ಸ್ ಟು ಮೈ ಸೆಲ್ಫ್’ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಓದುವಾಗಲೂ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಅನುಭವವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆ ಪುಸ್ತಕ ಮಾತ್ರ ದಿ ಬೆಸ್ಟ್ ಎವರ್...

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನನಗೆ ಈ ಓದಿನ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಿದ್ದು ಪಿಜಿ ವ್ಯಾಸಂಗದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ. ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಅಷ್ಟೂ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಓದಿ ನಿಯತಕಾಲಿಕೆಗಳನ್ನು ಹರಡಿ ಕೂತುಕೊಂಡರೆ ನನ್ನ ಲೋಕ ನನಗೆ. ಕೆಲವು ಬಾರಿ ನನ್ನ ಜತೆ, ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹರಟೆಗೆ ಕೂರಲು ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಓದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಓದನ್ನು ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಅದು ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸದ ಓದು ಅಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಮಾತ್ರ ನಿತ್ಯ ಸತ್ಯ.

ಈಗೀಗ ಓದಿನಲ್ಲೂ ಕೆಲವು ಖುಷಿ ಲಭಿಸಿದೆ. ಹಿಂದೆ ಹಲವು ಬಾರಿ ಕೆಲವು ನೋವುಗಳನ್ನು ಕಳೆಯಲು ಓದಿಗೆ ಶರಣಾಗಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಇಂದು ಸಂತಸ, ನೋವು ಯಾವುದೇ ಇರಲಿ ಓದು ನನ್ನ ಜತೆ ಇರುತ್ತೆ. ಜತೆಯಲ್ಲಿರುವ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿಯಾಗುತ್ತೆ ಎಂದು ಆತನೂ ಕೆಲವು ಸಲ ವರಾತ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸ್ಟಿಲ್ ರೀಡಿಂಗ್ ಈಸ್ ರೀಡಿಂಗ್.

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಓದಿನ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟಲು ಕಾರಣವೇನು ಎಂದು ಹಲವು ಬಾರಿ ಚಿಂತಿಸಿದ್ದೇನೆ ಆದರೆ ಎಂದೂ ಉತ್ತರ ಲಭಿಸಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ವ್ಯರ್ಥ ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು. ಅದಕ್ಕೆ ಈಗ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಓದಿಗೆ ಕಾರಣವೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಜ್ಞಾನ ವಿಸ್ತರಣೆಗೆ ಅನ್ನಿ, ನೋವು ಶಮನಕ್ಕೆ ಅನ್ನಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅರಿಯುವ ಕುತೂಹಲ ಅನ್ನಿ. ಎಲ್ಲವುಗಳ ಸಮ್ಮಿಶ್ರಣ ಅನ್ನಿ. ಎಲ್ಲಾ ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ. ಅದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಾರದು ಎನ್ನುವುದು ನಿಲವು.

ಅದಕ್ಕೇ, ಓದಲು ಇನ್ನೂ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಬರುತ್ತಾ ಇದೆ. ಈಗ ಇರೋದನ್ನು ಮುಗಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಪ್ರೇಮಿ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯನ್ನು ಎದುರುಗೊಂಡಂತೆ ನಾನು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಎದಿರುಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯಬೇಕು. ಅದರಲ್ಲೂ ಒಂದು ಸುಖವಿದೆ. ಸದ್ಯದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಓದೂ ನಿರಂತರ...!!!

ಆಕೆ ಆವರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ!

2008-03-08T15:24:00.002+05:30

ವಿಶ್ವ ಮಹಿಳಾ ದಿನಾಚರಣೆ. ದಿನಗಳ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಾ ಹೊರಟರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ವರ್ಷದ ೩೬೫ ದಿನವೂ ವಿಶೇಷ ದಿನಗಳೇ ಆಗಿ ಸೇರುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವ ಭಯವಿದೆ. ಆದರೂ ಕೆಲವೊಂದು ದಿನಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಚಿಂತನೆಗೆ ಹಚ್ಚುತ್ತವೆ. ಅದು ತಾಯಂದಿರ ದಿನ ಇರಬಹುದು ಅಥವಾ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳ ಮನ ಕದಿಯಲು ಹೊರಟ ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ ಡೇ ಇರಬಹುದು.
ಅದೇ ರೀತಿ ಮಾ.೮ ವಿಶ್ವ ಮಹಿಳಾ ದಿನಾಚರಣೆ. ಮಹಿಳಾ ದಿನದ ಅಗತ್ಯತೆ ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತವೇ ಎನ್ನುವ ವಿಚಾರವಾದಿಗಳನ್ನು ಮಂಥಿಸಲು ಹೊರಟಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ದಿನಗಳಂತೆ ಮಹಿಳಾ ದಿನಕ್ಕೂ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ಗೌರವ. ಆ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಾದರೂ ಆಕೆಯನ್ನು ನಾವು ಸ್ಮರಿಸಿ ಗೌರವಿಸುತ್ತೇವೆಲ್ಲಾ ಅದರಲ್ಲೇ ಆಕೆ ಧನ್ಯತೆಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.
ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ‘ಆಕೆ’ ಎಂದು ಬಳಸುತ್ತಿರುವುದು ಬರವಣಿಗೆಯ ಓಘಕ್ಕೆ ಸಹಕಾರಿಯಾಗುತ್ತೆ ಎನ್ನುವ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ.
ಆಕೆ ಮಮತಾಮಯಿ, ಸಹನಾಮೂರ್ತಿ, ಜೀವನದ ಕಷ್ಟಗಳಲ್ಲೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಓಲೈಸಿ, ಒಲಿಸಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಜೀವಜಲ ತುಂಬುವಾಕೆ. ಆಕೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕಂಡೆ, ಅಕ್ಕನನ್ನು ಕಂಡೆ, ತಂಗಿಯ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಸಿಕ್ಕಿದೆ, ಪ್ರಿಯತಮೆಯ ಮುದ್ದಾಟವೂ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಗಿದೆ, ಜತೆಗೆ ಬಾಳಸಂಗಾತಿಯ ಸರಸವನ್ನೂ ಪಡೆದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಎನ್ನ ಪಾಲಿನ ದೇವತೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಆಕೆ ಎನಗೆ ದೇವತೆಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಕರುಣಿಸಿದವಳು. ಆಕೆಯನ್ನು ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿದರೆ ಆಕೆ ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆಯಲ್ಲಿ ವಾತ್ಸಲ್ಯಭರಿತ ಸಾಂತ್ವನವಿದೆ. ಬಿದ್ದ ಕಂದನ ಎತ್ತಿ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಮುನ್ನಡೆಸುವ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆಯಿದೆ. ಆಕೆ ಪ್ರತಿದಿನ ನೆನಪಿನ ಗೋಪುರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆಯ ಪ್ರೀತಿ ಅನುಭವಿಸಿದವರು ಎಂದೂ ಆಕೆಯನ್ನು ದೂರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೋಪದಲ್ಲೂ ಆಕೆ ಅರಳುತ್ತಾಳೆ, ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ಜತೆಗಾತಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ.

ಎಲ್ಲೂ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಬಯಸಿದವಳಲ್ಲ. ಆಕೆಯ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಕೊಂಕು, ದಾರ್ಷ್ಟ್ಯತನವನ್ನ ಎಂದೂ ಕಂಡಿಲ್ಲ. ಆಕೆ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದು ಎನ್ನ ಅಪ್ಪಿದವಳು, ಮುದ್ದಾಡಿದವಳು, ಈಗಲೂ ಸುಂದರ ಪ್ರೀತಿ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಫೋನಲ್ಲಿ ಮಾತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಮಾತಿನ ಸರಸಿ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಂದೇ ಏಟಿಗೆ ಸರಿಪಡಿಸುವಂತಹ ಶಕ್ತಿ ಆಕೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಆದಕ್ಕೆ ಆಕೆ ಎನ್ನ ನಾಡಿಯ ಮಿಡಿತ, ಎನ್ನ ಹೃದಯದ ಸಂಗೀತ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಞಿ. ಎಲ್ಲೋ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದ ಗತವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಈಗ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗ್ತಾಳೆ ಎಂದಾಕ್ಷಣದ ಮರುದಿನವೇ ನೀನಿಲ್ಲದೆನಗ್ಯಾರು ಎಂದು ಅವಳಾಗೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಆಕೆ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಎಲ್ಲೂ ಯಾರಿಗೂ ಸಿಗದ ಸಂಭ್ರಮ ಎನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಆಕೆಯಿಂದ ಲಭಿಸಿದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ನಾ ಹೇಳಿದ್ದು ಆಕೆಯನ್ನು ತಾಯಿ, ಅಕ್ಕ, ತಂಗಿ, ನಾದಿನಿ ಎಂದು ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆಕೆ ಸ್ತ್ರೀರೂಪದಲ್ಲಿರುವ ಅದೃಷ್ಟ ದೇವತೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಸ್ತ್ರೀ. ಅವಳಿಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ನಾನಿಂದು ಈ ಜೀವನ ನಡೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಕೆಯನ್ನು ಧೇನಿಸುತ್ತಾ ಧ್ಯಾನಿಸುವುದರಲ್ಲೇ ಆರಾಧನೆಯಿದೆ. ಆಕೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲೇ ಕಳೆದುಹೋದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪಡೆಯುವ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ಆಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಬರೆದರೂ ಕಡಮೆಯೇ.

ಅದಕ್ಕೇ ಇತಿಶ್ರೀ...!!!

ಜೀವನವೇ ನಿನ್ನ ‘ಪ್ರೀತಿ’ಯಲಿದೆ!

2008-02-16T02:37:00.000+05:30

ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದಿನ. ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ಸ್ ಡೇ. ಕೇಳಿದಾಗಲೇ ಯುವಕ ಯುವತಿಯರ ಮನ ಪುಳಕಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಆ ದಿನ ಏನೋ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀವಿ ಎನ್ನುವ ಭಾವಪ್ರಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿರ್‍ತಾರೆ ಹಲವರು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಪ್ರೀತಿ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದೇ ದಿನದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಆಚರಿಸಿದರೆ ಮುಗಿಯಿತೇ. ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಆ ದಿನ ಉಂಟು ಮಾಡುವ ನಿವೇದನೆಗಳು ಎಲ್ಲರ ಮನ ತಾಕುತ್ತವೆ.
ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮಿಯೊಬ್ಬನ ಹಪಹಪಿಯಿದೆ. ಅವನ ಎದೆಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಪ್ರೀತಿ ಅವಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಭದ್ರವಾಗಿರುತ್ತೆ. ಆತ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಆಕೆ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆಯ ಗಾಢ ಮೌನವೂ ಆತನಿಗೆ ಸಹನೀಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಭಾವಪ್ರಾಪ್ತಿಯಿರುತ್ತೆ. ಆದರೆ ಸಂಶಯ ಎಂದಿಗೂ ಮನೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಒಂದು ಸಹನೆ ಆ ಪ್ರೀತಿಗಿದೆ.
ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈ ಪ್ರೀತಿ ಇಂದು ನಿನ್ನೆಯದಲ್ಲ. ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿದರೆ ಪ್ರೀತಿಯದೇ ಮಾತು. ಅತ್ತ ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್ ಜಾಲಾಡಿದಾಗಲೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ತಮ್ಮ ಪ್ರೇಯಸಿಯರಿಗೆ ಬರೆದ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಕೆಲವರು ಯುದ್ಧ ಭೂಮಿಗೆ ಹೋಗುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆ ಅಥವಾ ಪತ್ನಿಗೆ ಬರೆದ ಶೃಂಗಾರ ಬರಹಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡೋದು ತಪ್ಪಾ?
ಖಂಡಿತಾ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದು ಪ್ರೀತಿ ದಿಢೀರ್ ಕಾಮವಾಗಬಾರದು. ಪ್ರೀತಿ ವಿಜೃಂಭಿಸಬೇಕೇ ವಿನಃ ಕಾಮವಲ್ಲ. ಎಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಾಮ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೋ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಪ್ರೀತಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತವೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಪ್ರೀತಿಗೂ ಕಾಮಕ್ಕೂ ಏನಾದರೂ ಸಂಬಂಧವಿದೆಯೇ ಎಂದು ನಾವು ಕೆಣಕುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಒಂದು ರೋಚಕ ಜಗತ್ತು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರು ಪ್ರೀತಿಯ ತುತ್ತ ತುದಿ ಕಾಮ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಮಕ್ಕೆ ಸ್ಥಾನವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನು ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಎನ್ನಬಹುದು ನಾವು.
ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಪ್ರಧಾನ ಸ್ಥಾನ. ಅಲ್ಲಿ ಕಪಟತನಕ್ಕೆ ಎಳ್ಳಷ್ಟೂ ಆಸ್ಪದವಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರೂ ಅನ್ಯೋನ್ಯವಾಗಿ ಅವರವರ ಬೇಕು ಬೇಡಗಳನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡು ಬಾಳುವುದೇ ಪ್ರೀತಿಯ ಧ್ಯೇಯವಾಗಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರವರ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥ ಸಿಗಬೇಕು. ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಗೌರವ, ಆದರಗಳಿಂದ ಬದುಕಬೇಕೇ ವಿನಃ ಯಾರೋ ನಾಲ್ಕು ಜನ ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿ ಅಸೂಯೆ ಪಡಲಿ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸ್ಥಾನ. ಮೂರನೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅತಿಕಾಯ ಪ್ರವೇಶವಾದ ಕೂಡಲೇ ಪ್ರೀತಿ ಸಾಯುತ್ತೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಅರಿತವರು. ಆದರೆ ಪರಸ್ಪರ ನಂಬಿಕೆ ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಮ್ಮ ಮನಸಿನಿಂದ ದೂರಾಗುವುದಿಲ್ಲವೋ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಸಾವಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನೈಜ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಸಾವಿಲ್ಲ. ಅದು ಚಿರಂತನ, ನಿರಂತರ, ಹಿಡಿದಿಟ್ಟರೂ ನಿಲ್ಲದ ನೀರಿನ ಹಾಗೆ.
ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಗೋಸ್ಕರ ಒಂದು ದಿನ ಬೇಕೇ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಅದರ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೇ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೇ ನನ್ನ ಮುಂದೆಯೂ ಬರುತ್ತದೆ. ನನಗೂ ಇಂತಹ ದಿನಗಳ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ಮನಸುಗಳಿರುವೆಡೆ ಇಂತಹ ದಿನಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥ ಬರಬಹುದೇನೋ?
ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಗೋಸ್ಕರ ವಿಶೇಷ ದಿನದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ. ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸದೇ ಇರುವುದೇ ಉತ್ತಮ ಎನ್ನುವುದು ಮನಸ್ಸಿನ ಮಾತು.
ಪ್ರೀತಿ ಇಲ್ಲದೇ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂದರೆ ಅಸಾಧ್ಯ. ಯಾರೇ ಆದರೂ ನಾನು ಯಾರನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸಿಲ್ಲ, ಪ್ರೀತಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಅವರೊಳಗೆ ಭಾವನೆಗಳಿಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ಅವರು ಏನನ್ನೋ ಮುಚ್ಚಿಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲೂ ಒಂದು ರೀತಿ ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆ. ಅದಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದರೆ ಅವರಿಗೆ ಸಮಾಧಾನವೂ ಇರಲ್ಲ. ಏನೇ ಇರಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಯಾವತ್ತೂ ಇರಲಿ. ಕೇವಲ ಪುಟ್ಟ ಕಾರಣಗಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಸಾಯದಿರಲಿ. ನೀವು ಇರುವ ಜಗವನ್ನೇ ಪ್ರೀತಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲೂ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನವಿರಲಿ, ಜತೆಗೆ ಜೀವನವನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸಿ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಗುಣಗಳು ನಿಮಗೆ ಬರಲಿ. ಅದು ನಾವು ಇರುವ ಜಗತ್ತಿನ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಲಿ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರೀತಿಯ ಶುಭಾಶಯ!!!

ಕೃಷ್ಣಾರ್ಪಣ..!!!

2008-01-19T02:10:00.000+05:30

ಕೃಷ್ಣಾ, ಕೃಷ್ಣಾ ಕೃಷ್ಣಾ...
ನಿನ್ನ ಹೆಸರ ಹಿಡಿದು ಭಕ್ತ ಸಮೂಹವನ್ನೇ ಹಿಂಡಿ ಹಿಪ್ಪೆ ಮಾಡಿ ಬಿಟ್ಟರಲ್ಲೋ ಯತಿಗಳು. ಭಕ್ತರಾದ ನನ್ನಂತವರಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಶಾಂತಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದು ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ‘ಪರ್ಯಾಯ’ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇದೇ ಪರ್ಯಾಯ ಹಿಡಿದು ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳು ಆಟವಾಡಿದ್ದೋ ಆಡಿದ್ದು.

ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಕಣೋ ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿನ ದುಗುಡ ಕಳೆಯಲು ಮಾಡಿದ ನಿನ್ನ ಕ್ಷೇತ್ರ ದರ್ಶನವೇ ಭಾರಿ ಚೇತರಿಕೆ ನೀಡಿತ್ತು. ಇಂದಿಗೂ ಆ ದಿನಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಿನ್ನ ಎದುರುಗಡೆಯೇ ಇರುವ ಕನಕನ ಕಿಂಡಿಯ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಸರಿ ಸುಮಾರು ಎರಡೂವರೆ ಗಂಟೆ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಧ್ಯಾನಿಸಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನ ನೋಡಲು ಬಂದರೆ ನಾವು ಕನಿಷ್ಟ ಎರಡು ಗಂಟೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಸೇವೆ ಮಾಡದೆ ಬಂದವರಲ್ಲ. ಬರುವುದಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸೂ ಒಫ್ಪುವುದಿಲ್ಲ.

ಅದರಲ್ಲೂ ಭಾನುವಾರದ ವಜ್ರಖಚಿತ ನಿನ್ನ ನಿಲುವು, ಎಷ್ಟು ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಕೊಂಡರೂ ಸಾಲದು. ಅಂತಹ ಶಾಂತಿ ದೂತ ನೀನು. ಶಾಂತಿ ಮಂತ್ರವ ಜಪಿಸುತ್ತಾ ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಂಡವರು ನಾವು. ಆದರೆ, ಇಂದು ಟಿವಿ, ಪತ್ರಿಕೆ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಇದೇ ಮಾತು. ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ?
ಒಂದೆಡೆ ಕೃಷ್ಣ ಲೀಲೆ ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಯತಿಗಳ ನಡುವಣ ವಾಕ್ಸಮರ. ಎರಡರ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕಿದವರು ನಮ್ಮಂತಹ ಭಕ್ತರು ಕಣೋ. ನಿನ್ನ ಲೀಲೆ ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕೆಲವರು ಹೇಳಿದರೂ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.

ಉಡುಪಿ ಎಂದರೆ ಕೃಷ್ಣನ ನೆನಪುಗಳೇ ಬರುತ್ತವೆಯೇ ಹೊರತು ಪರ್ಯಾಯವಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಯೋ, ಮುಟ್ಟದೆಯೋ ಯಾವ ರೀತಿ ಪೂಜಿಸಿದರೂ ನಮಗೆ ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೇವೆ ಹೊರತು ಈ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳಲೂ ಅಲ್ಲ, ನೋಡಲೂ ಅಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಿನಗೆ ಪೂಜೆ ಯಾರು ಸಲ್ಲಿಸಿದರೇನು? ನಮ್ಮ ಭಕ್ತಿ ಸದಾ ಇದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳುವುದು ಒಂದೇ, ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳು, ಯತಿಗಳು ಹಾಗೂ ಇತರರಿಂದಾಗಿ ನಮ್ಮ ಸುಂದರ ಉಡುಪಿ ಕೆಟ್ಟಿತು.ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಯಾವತ್ತೋ ಒಂದು ದಿನ ನಡೆಯುವ ಪರ್ಯಾಯದಿಂದ ಅದು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಪೂಜೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾವು ಗೌರವಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಆದರೆ ಒಂದು ಪೂಜೆಗಾಗಿ ನಿನ್ನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯ ವಿವಾದ ನಡೆಯದಿರಲಿ. ಉಲ್ಲಂಘನೆಯ ಪೂಜೆಯೋ, ನಿನ್ನ ಮುಟ್ಟಿ ಮಾಡುವ ಪೂಜೆಯೋ ಯಾವುದಾದರೂ ಸರಿ ಅದು ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಸುಂದರವಾಗಿ ಸುರಳೀತವಾಗಿ ನಡೆಯಲಿ. ಅದಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಗದ್ದಲ ಯಾಕೆ. ಉತ್ತರ ಹೇಳುವವರಿಲ್ಲ. ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದರೆ ಅದೂ ವಿವಾದವಾಗಿಯೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ನಾವು ನಮ್ಮೊಡನೆ, ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಹಾರೈಸುವುದೊಂದೇ. ‘ಆದುದಕ್ಕೆ, ಆಗದಿದ್ದುದಕ್ಕೆ ಕೃಷ್ಣನಿದ್ದ, ಎಂದಿಗೂ ಇರುವ....’

ಬದಲಾಗು ನೀನು....

2008-01-07T01:48:00.000+05:30

ಎಲ್ಲೋ ಒಂದೆಡೆ ಜೀವನವೇ ಬದಲಾಗುತ್ತೇನೋ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಯಾರೂ ಬದಲಾದರೂ ನಾನು ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಹಠಮಾರಿ ನಿಲುವು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ನೋವು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವುದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಏನೂ ಆಗಿಲ್ಲ. ಜೀವನವೇ ಹಾಗೆ. ಕಳೆದ 23 ವರುಷಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಹಲವು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹಾದು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಷ್ಟು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಒಗ್ಗಿದ್ದೇನೆ. ಕೆಲವನ್ನು ಬಿಡಬೇಕೆಂದರೂ ಬಿಡಲಾಗಿಲ್ಲ.

ಅದಕ್ಕೆ ಕೆಲವರು ಅಹಂಕಾರ ಎಂದರು. ಕೆಲವರು ego ಎಂದು ಜರೆದರು. ಆದ್ರೂ ಅದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಂದು ಬಾರಿ ನಾನು ಮಾಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವವೂ ಕಾಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಕುಳಿತು ಯೋಚನೆ ಮಾಡುವಾಗ ಅದು ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಎನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಅಂತಹ ಕೆಲವು ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಮನೆಗೆ ಹೋದರೆ ಕಸಿನ್ ಬಯ್ತಾಳೆ. ನೀನು ಎಷ್ಟು ಸಲ ಜನ್ಮ ವೆತ್ತಿ ಬಂದರೂ ಉದ್ಧಾರ ಆಗಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ನಾನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಹೌದು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಯಾರಿಂದಲೂ ನನ್ನ ಬದಲಾಯಿಸೋಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಯಾರು ಬರಬೇಕು ಅಂತ ಕೇಳ್ತಾಳೆ ಬದಲಾಗೋಕೆ. ಯಾರು ಬಂದರೂ ಬದಲಾಗೋಲ್ಲ ನಾನು ಅಂತೀನಿ. ಅವಳಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತೆ. ಮತ್ತೆ ಯಥಾ ಸ್ಥಿತಿ ಅವಳ ಅಮ್ಮನ ಬಳಿಗೆ ದೂರು. ಅವರಿಂದ ಮತ್ತೆ ಸಹಸ್ರ ನಾಮ ಪಾರಾಯಣ.

ನನಗೋ ಅದನ್ನು ಅವರಿಂದ ಕೇಳೋದಿಕ್ಕೂ ಒಂದು ಖುಷಿಯಿರುತ್ತೆ. ಅವರೂ ಅದನ್ನು ಸಖತ್ enjoy ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಯಾಕೆಂದ್ರೆ ಈಗೀಗ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಬದಲಿಸಿದಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ಮಾತಿನಿಂದ ಬಗ್ಗಿಸೋಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಅಂತ. ಅದಕ್ಕೆ ಈಗ ಅವರೇ ಬದಲಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಕೇಳ್ತಾರೆ. ಕಸಿನ್ ಕಾಟ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಮೊನ್ನೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅತ್ತಿಗೆ ಬರಲಿ ಅವಳಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ವರಸೆಯ ಮಾತು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಅತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದನ್ನು ಅತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಹೇಳಲೇ ಬೇಕು ಎಂದು ಅವಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಅವಳೂ ಅದನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದಾಳೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಈಗ ಮೌನವಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳಿಗೆ ಅತ್ತಿಗೆ ಬರುತ್ತಾಳೆಂದು. ಅವಳದೂ 2009ರ ವೇಳೆಗೆ ಮದುವೆ ಇದೆ. ಸೋದರ ಸಂಬಂಧಿಯೇ ಮದುವೆಯಾಗ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ. ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ಜಗಳ ಮುಂದುವರಿಸ್ತಾ ಇರ್ತಾಳೆ. ಇರಲಿ ಅವಳಿಗೋಸ್ಕರ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಟ ಕೊಡಲೆಂದು ತಯಾರಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅವಳನ್ನು ಒಂದು ಸಲ ಈಗ ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕು ಎನಿಸಿದೆ. ಅವಳು ಬದಲಾದರೆ ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತೆ ಬರೆದೇನು.

ಯಾಕೋ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಮುಂದೆ ಕೂತು ಕೆಲವು ಬ್ಲಾಗ್ ಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಿದಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ಕೆಲವು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಟ್ಟಿತು. ಅದರ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೀನಿ. ಇದರಲ್ಲೂ ಕೆಲವು ಸತ್ಯಗಳಿವೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಿ.

ನೇಮ್ ಸೇಕ್

2008-01-05T02:52:00.000+05:30

ಜಂಪಾ ಲಹಿರಿಯವರ ದಿ ನೇಮ್ ಸೇಕ್ ಕೃತಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆದು 3 ತಿಂಗಳು ಕಳೆದರೂ ಅದನ್ನು ಓದಲು ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಿರುವುದು ಈಗ. ಸುಮಾರು 3 ಅಧ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಕೃತಿ ಓದಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾ ಇದೆ. ಕೃತಿ ಆಧರಿಸಿ ಚಲನಚಿತ್ರವೂ ಬಂದಿದೆ. ಆದರೆ ಕೃತಿ ಓದಿ ಮುಗಿಸದೆ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದರೆ ಕೃತಿಯ ಬಗೆಗಿನ ಆಸಕ್ತಿ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭಯದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ.

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದು ಮದುವೆಯಾಗಿ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಬೆಂಗಾಳಿ ದಂಪತಿಗಳ ಕಥೆಯಿದು. ಮದುವೆಯಾದ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ಭಾರತದಿಂದ ಹೊರಟು ವಿದೇಶಿ ನೆಲವನ್ನು ಸೇರಿ ಅಲ್ಲಿ ಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸಿದ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳು ಅಶೀಮಾಳ ಅನುಭವವನ್ನು ಮನೋಜ್ಞವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ ಲಹಿರಿ. ತನ್ನ ಗಂಡ ಅಶೋಕ್ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ಆಕೆ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಪರಿಚಯದವರು ಎಂದು ನೆರೆ ಕರೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದೇ ಬೆರಳೆಣಿಕೆ ಮಂದಿ. ಅವರು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಮತ್ತೆ ಇವಳು ಏಕಾಂಗಿ. ಅಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಗರ್ಭ ಧರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲಿ ಆಕೆಯಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ದೈಹಿಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಆಕೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸುವ ಮಾನಸಿಕ ಕಿರಿಕಿರಿಗಳು ಎಲ್ಲವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಲಹಿರಿ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

ಅವಳಿಗೆ ಅಮ್ಮನ ಮನೆಯ ನೆನಪು ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರು ಎಲ್ಲರೂ ಜತೆ ಸೇರಿದ್ದಾಗ ಅನುಭವಿಸಿದ ಸಂತಸದ ಕ್ಷಣಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ. ಕುಳಿತಲ್ಲೇ ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಾಳೆ ಆಕೆ. ಗಂಡನಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಮನೆಗೆ ವಾಪಸಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಭಿನ್ನವಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೂ ಆತ ಅವಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಆಕೆಯ ನವ ಮಾಸಗಳು ತುಂಬಿರುತ್ತವೆ. ಹೆರಿಗೆಗಾಗಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ದಾಖಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸುಂದರ ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡುತ್ತಾಳೆ. ಅಶಿಮಾ ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದ ಕೊರಗಿನಿಂದ ಅಳುತ್ತಾಳೆ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಬಂದ ಕೆವಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಜ್ಜಿ ತೀರಿಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೂ ಆಕೆ ಸಹನೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಹಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಮಗುವಿಗೆ ಗೋಗಲ್ ಎಂದು ಹೆಸರಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿಗೆ ನಾ ಇದುವರೆಗೆ ಓದಿದ ಕಥೆಯ ಸಾರಾಂಶ ಮುಗಿಯುತ್ತೆ. ಇನ್ನೂ ನೂರಾರು ಪುಟ ಬಾಕಿಯಿವೆ. ಅದನ್ನು ಓದಿದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ.

ಹಳೆ ಉಲ್ಲಾಸದೊಂದಿಗೆ ಹೊಸ ದಿನ

2007-12-31T02:52:00.000+05:30

ಮತ್ತೆ ಬಂದಿದೆ ಹೊಸ ವಷದ ಸಂಭ್ರಮ. ಕಳೆಯಿತು 2007ರ 365 ದಿನ. ಮತ್ತೆ ಹೊಸ ವರುಷದ ಹೊಸ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಾವಿದ್ದೇವೆ. ಈ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರಿಗೆ ಕೆಲವು ನೆನಪುಗಳ ಸಿಹಿಯೂ ಇರುತ್ತೆ, ಕಹಿ ಜತೆಗೇನೇ ಇರುತ್ತೆ. ಸಿಹಿ ಕಹಿಗಳ ಸಂಬಂಧವೇ ಜೀವನ ಎನ್ನುವುದು ಮಾತು.

ಆ ನೆನಪಿನ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವನ್ನು ಜೋಡಿಸಲು ಇಂದೊಂದು ಯತ್ನವಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ದಿಟ. ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಹೊಸವರುಷ ಎಲ್ಲಾ ದಿವಸದಂತೆ ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ.

ಹಳೆಯ ದಿನದಂತೆ ಹೊಸ ದಿನದ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣ ನಮಗೆ ಆನಂದ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲಾಗದು. ಆ ಒಂದು ದಿನಾನೇ ನಾನು ಬದಲಾಗ್ತೀನಿ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ನಮಗೆ ಬದಲಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. And its highly impossible. ಯಾರದೋ ಕಾರುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಲು ನಾವು ಬದಲಾಗಲು ಹೊಸ ವರುಷದ ಮೊದಲ ದಿನವೇ ಬೇಕೇ? I dont know. ಹೊಸ ವರುಷದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಬದಲಾಗುವ resolution ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಜನವರಿ ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯ ವೇಳೆಗೆ ರದ್ದಿ ಕಾಗದದಂತೆ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿ ಸೇರಿರುತ್ತದೆ.

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಕಳೆದ ವರುಷ ಏನೇನಾಯಿತು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಚಿಂತೆ ಮಾಡುವುದೂ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಸಂಪ್ರದಾಯವೇ ಹೌದು. ಬಾಲ್ಯದಿಂದ ತೊಡಗಿ ಇಂದಿನವರೆಗೆ ನಡೆದ ಹೊಸ ವರುಷದ ನವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನೆನಪಿಡಲು ಹಲವು ದಿನಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಆ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟರೆ ಅದನ್ನು ಬರೆಯುವುದಕ್ಕೆಂದೇ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಬೇಕಾಗಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ತಲೆ ಕೆಡಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಏನೇ ಇರಲಿ ಹೊಸ ವರುಷ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶುಭ ತರಲಿ. ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ ಬದಲಾಗಿದೆ, ಹೊಸ ಜನವರಿ ಬಂದಿದೆ. ಆದರೆ ನೋಡುವ ನಾವು ಬದಲಾಗುತ್ತೇವೋ ಇಲ್ವಾ. ನನ್ನ ಪಾಲಿಗಂತೂ ಏನೂ ಬದಲಾವಣೆಯ ಮುನ್ಸೂಚನೆಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.

ನಾವು ಕಳೆದ ವರುಷದ ನೆನಪಿನೊಂದಿಗೆ ಹೊಸ ಕನಸನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದುದು ಇನ್ಯಾವುದಿದೆ ಅಲ್ಲವೇ. ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ನೀವು ಹಂಚಿಕೊಂಡ ವಿಷಯಗಳು, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಲಹೆ ಈ ವರುಷವೂ ಮುಂದುವರಿಯಲಿ. 2008ರಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಬ್ಲಾಗ್ ಹೊಸ ರೀತಿಯ ಅಕ್ಷರ ಧಾರೆಯನ್ನು ನೀಡಲಿದೆ ಎನ್ನುವ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಈಗ ನಾನು ನಿಮಗೆ ನೀಡಬಲ್ಲೆ. ಇಷ್ಟವಾದೀತು ಎಂಬ ಭರವಸೆ ಇದೆ.

ಮನ ಕಾಡುವ ಹಾಡಿನ ಸಾಲುಗಳು...

2007-12-26T02:36:00.000+05:30

ಗಿಳಿಯು ಪಂಜರದೊಳಿಲ್ಲಾ...
ರಾಮಾ ರಾಮಾ...

ಅಮೃತಧಾರೆ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದ ನಂತರ ನನ್ನ ಸುಮಾರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಕಾಡಿದ ಹಾಡಿನ ನವಿರಾದ ಸಾಲುಗಳಿವು. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆ ಹಾಡು ಹಾಡುವ ವೇಳೆ ಕ್ಷಣ ಮನಸು ಕೆಲವು ಬಾರಿ ಚಿಂತನೆಗೆ ಹಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು. ಇಂದಿಗೂ ಆ ಹಾಡು ನನ್ನ ಪಾಲಿನ ಅದ್ಭುತ ಸಾಲುಗಳೇ...

ಕೆಲವು ಸುಮಧುರ ಹಾಡುಗಳೇ ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಹಾಗೆ ಕೇಳುತ್ತಾ ಕುಳಿತರೆ ಸಾಕು, ಕೆಲವೊಂದು ಭಾರಿ ತೀವ್ರ ಭಾವೋದ್ವೇಗಕ್ಕೊಳಗಾಗಿಸುತ್ತವೆ. ಹಾಡಿನ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಎರಡೇ ಎರಡು ಸಾಲುಗಳು ಸಾಕು ಮನ ತಾಕಲು.

ಜೀವನಾನೂ ಕೆಲವು ವೇಳೆ ಅದೇ ಕೇಳಿದ ಹಾಡುಗಳ ಧಾಟಿಯಲ್ಲೇ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನೋವು, ಅರೆ ಕ್ಷಣ ನಲಿವು. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸುಪ್ತವಾಗಿದ್ದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಉದ್ದೀಪಿಸಿ ದೂರ ಸಾಗುತ್ತವೆ. ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಹಾಡು ನೆನಪಾಗಲು ಸುಮಾರು ದಿನಗಳೇ ಬೇಕು. ಅದು ಮುಖೇಷ್ ಹಾಡಿದ ಹಿಂದಿಯ ಅಮರ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಬಗೆಗಿನ ನವಿರಾದ ಸಾಲುಗಳೇ ಇರಬಹುದು ಅಥವಾ ಕಿಶೋರ್ ಕುಮಾರ್ ಹಾಡಿದ ಸಾಲುಗಳೇ ಇರಬಹುದು.

ಒಂದೇ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅವರ ದನಿಗೆ ನಾನೂ ದನಿಗೂಡಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕೆಲವು ಹಾಡುಗಳ ಸಾಲುಗಳು ಹಾಗೇನೇ. ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತು ನೆನೆದರೆ ಸಾಕು ಒಂದಿಡೀ ದಿನ ಆ ಹಾಡುಗಳು ಬಾಯಲ್ಲಿ ಗುನುಗುಟ್ಟುತ್ತಾ ಇರುತ್ತವೆ. ನೀವು ಬೇಡವೆಂದರೂ ಹಾಡು ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳಿದ್ದು 'ಹಾಡು ಹಳೆಯದಾದರೇನು, ಭಾವ ನವ ನವೀನ...' ನನ್ನ ಮನ ತಾಕಿದ ಹಾಡುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮುಂದೆಂದಾರೂ ಬರೆದೇನು. ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಸುಮ್ಮನೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಹಾಡಿನ ಸುಮಧುರ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕಿ. ಹಾಡು ನಿಮ್ಮ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಕಾಡಬೇಡಿ.

Back to blogging

2007-12-03T01:11:00.000+05:30

Hello, after along break coming in English version. Enjoying life in this city very happily. After a very long period am writing stuff like this. Trying to write a post from last 5-6 months. But somehow I cant write. Not getting the good ideas. Dont know why?

Sometimes I think that its a kind of lazy attitude from my side. Can i call it as extreme work pressure, May be to some extent. But what exactly the obstacles for my writing. Dont know something is happening.

Today also I didnt utilised my complete stamina to write this. Hope I will fully activate my blog soon and enjoy each and every moment of my life. There are lots to say, may be about my profession, family, education, university so and so.....

And other than this am enjoying my life here. A place which is very perfect for work, peaceful atmosphere, my colleagues, enjoying each and every moment of life with phone about my family... there are lots to say... But have to set one standard for that. Dont know whether I come with a solution or not...

And of course why not, am the one who is believing in expectation and trust for life's small and little happiness.
Hope success is mine, reading happiness is yours.

nothing more.

ಮಳೆಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ

2007-06-17T02:46:00.000+05:30

ನಿನ್ನೆ ಮನೆಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಮಾತು ಆರಂಭಕ್ಕೆ ಮೊದಲೇ ಮುಂಗಾರು ಮಳೆಯ ಆಗಮನವನ್ನು ಸೂಚಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಪ್ರೇಮಿಯನ್ನು ಕಾದ ಹಾಗೆ ಮಳೆಗಾಗಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಟ್ಟು ಕಾಯಬೇಕು. ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ?

ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮೋಡಗಳು ದಟ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆ ಬರೋದೆ ಇಲ್ಲ. ಮೋಡಗಳು ಆವರಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮನಸು ಯಾಕೋ ಯಾವುದಕ್ಕೋ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಅದೊಂದು ಅವ್ಯಕ್ತ ಬಯಕೆ. ಏನು ಎಂದು ಅರಿವಾಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಆ ಹಂಬಲ ಮಾಯವಾಗ್ತದೆ. ಇಂದೂ ಅದೇ ತರ ಮಳೆಯ ಆಗಮನದ ಎಲ್ಲಾ ಲಕ್ಷಣಗಳಿದ್ದವು. ಆದರೂ ಮಳೆಯಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ಮಳೆ ಈ ರೀತಿ ಕಣ್ಣಾ ಮುಚ್ಚಾಲೆ ಆಡ್ತಾ ಇದೆ.

ಸಂಜೆ ಗೆಳತಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದಾಗಲೂ ಅಕೆ ಮಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದಳು. ಯಾಕೋ ಏನನ್ನೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ......!!!!!

ತಾಯಿ ನಿನಗೆ ನಮನ

2007-05-15T02:30:00.000+05:30

ತಾಯಿ, ಅಮ್ಮ.

ಆಕೆ ಮಮತಾಮಯಿ, ವಾತ್ಸಲ್ಯಪೂರ್ಣೆ. ಆಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿದರೂ ಕಡಿಮೆಯೇ. ಬಾಲ್ಯ ಕಾಲದಿಂದ ತೊಡಗಿ ಇದುವರೆಗೆ ತನ್ನ ಕಂದನ ಒಳಿತಿಗಾಗಿಯೇ ಜೀವವನ್ನು ತೇಯುವಾಕೆ. ಕಂದ ಯಾವುದೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೂ ಅದನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುವ ಗುಣವಂತೆ. ತನ್ನ ಮಗುವಿಗೋಸ್ಕರ ಬಹಳಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಎಲ್ಲ ನೋವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸಿ ಬೆಳೆಸುವ ಆಕೆಯನ್ನು ಕಂಡರೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಅದಮ್ಯ ಸಂತಸ. ನವ ಮಾಸ ಕಾಲ ತನ್ನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತು ಪೋಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಭುವಿಗೆ ಬಿದ್ದಂದಿನಿಂದ ಮಗುವನ್ನೇ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಜತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾ, ಬಾಲ್ಯದ ಮೊದಲ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಕಲಿಸಿದ ಆಕೆಯನ್ನು ನಾವು ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?

ತನ್ನ ಕಂದನಿಗೋಸ್ಕರ ತನ್ನ ಸರ್ವ ಸಂತಸಗಳನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ ಸದಾ ತನ್ನ ಮಗುವಿನದೇ ಚಿಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಪ್ರೀತಿಯ ಅಮ್ಮನಿಂದಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾರಿಂದ ಸಾಧ್ಯ?

ಜಾಗತೀಕರಣ, ವಾಣಿಜ್ಯೀಕರಣದ ನಡುವೆ ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿ ಒಂದಿನಿತೂ ಕಮ್ಮಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಆಕೆ ಅದೇ ಹಿಂದಿನದೇ ಅಮ್ಮ. ಆದರೆ ಮಗ ಅಥವಾ ಮಗಳು ಬದಲಾಗ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ. ತನ್ನ ಸರ್ವ ತ್ಯಾಗಗಳಿಂದ ಜೀವನವನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿಸಿದ, ಆಕೆಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿಟ್ಟ ದಿನ ಮೊನ್ನೆ ಕಳೆದು ಹೋಯಿತು. ಈ ಸಂದರ್ಭ ಶುಭಾಶಯ ಸಂದೇಶವೊಂದು ಮೊಬೈಲ್ ನಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಹೀಗಿತ್ತು.
’ನೀನು ಮಾತನಾಡಲು ಕಲಿಯುವಾಗ ನೀನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತನ್ನೂ ಅಮ್ಮ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದಳು, ಆದರ ಇಂದು ನಾವು ಎಲ್ಲಾ ತಿಳಿದೂ ಅಮ್ಮನಿಗೇನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದೇ ವಾದಿಸುತ್ತೇವೆ.’

ಏನೇ ಇರಲಿ ಆ ಅಮ್ಮನಿಗೊಂದು ಪ್ರೀತಿಯ ನಮನ.

ಅಮ್ಮಾ ನಿನ್ನ ತೋಳಿನಲ್ಲಿ ಕಂದಾ ನಾನು...

ಎಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿ ಹೋದೆ?

2007-05-12T02:24:00.000+05:30

ಓ ಇನಿಯೇ ಎಲ್ಲಿರುವೆ
ಎಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿರುವೆ
ಬಾಳ ಸುಖದಲಿ
ಸಹಭಾಗಿಗಳಾಗಿ
ಸಂತಸದಿಂದಿರೋಣ

ಈ ಮಧ್ಯೆ ಎಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿ ಹೋದೆ?

ಮನದ ಬಯಕೆಗಳಿಗೆ ಆಸರೆಯಾಗಿಂದಿರುವುದು
ನೋವಿನಲೂ ನಲಿವಾಗಿ
ಕಾಡಿದ ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳು ಮಾತ್ರ
ಅದುವೇ ನನ್ನ ಅಕ್ಷಯ ಪಾತ್ರೆ
ಅದು ಎಂದಿಗೂ ಖಾಲಿಯಾಗಲ್ಲ
ಆದರೂ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುತಿದೆ

ಎಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿ ಹೋದೆ?

ಹೋಗುವಾಗ ಕಾರಣವಾದರೂ
ನೀಡಿದರೆ ಸಮಾಧಾನ ಮನಕೆ
ಹೇಳದೆ ಕೇಳದೆ ಹೋದರೆ
ಜತೆಗೆ ಮನಸೂ ಕಾರಣ ಕೇಳಿದರೆ
ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ ನನ್ನಲಿ

ಮತ್ತೆ ಬಂದು ನನ್ನ ಸೇರು
ಎಂದು ಬೇಡದು ಮನವು
ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗ್ಗೆ ಕೇಳುವ
ಉಳಿದವರಲ್ಲಿ ಏನ ಹೇಳಲಿ ನಾನು
ಪ್ರಿಯೆ ಒಂದೇ ಸಾರಿ
ಬಂದು ಹೇಳಿ ಹೋಗು ಕಾರಣ
ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇರುವೆ
ಎಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿ ಹೋದೆ?

ಹೀಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ...!!!

2007-05-10T01:53:00.000+05:30

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೆಲವೊಂದು ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುವಾಗ ದ್ವಂದ್ವ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ. ನಾನಿಂದು ಇರುವಲ್ಲಿಂದ ಕೇವಲ 10 ವರ್ಷ ಹಿಂದೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಅಚ್ಚರಿಯ ವಿಷಯಗಳೇ. ಎಷ್ಟೊಂದು ಬದಲಾವಣೆ? ಜೀವನಾನೇ ಹಾಗೇ. ಅಂದು ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಕನಸಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಏನಾಗಬಹುದೋ ಎನ್ನುವ ಕಾತರವಿತ್ತು.

ಇಂದು ಮುಂದೇನಾಗುವುದೋ ಎಂಬ ಭಯವಿಲ್ಲ. ಜೀವನ ನಾನಂದು ಕೊಂಡದ್ದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸವಿಯಾಗಿ ಸಾಗ್ತಾ ಇದೆ. ಕಚೇರಿಯ ಕೆಲಸ ಹಾಯಾಗಿದೆ. ರೂಂ ಸೇರಿದರೆ ಪುಸ್ತಕಗಳ ರಾಶಿ. ಅವುಗಳನ್ನು ಓದಲೂ ಸಮಯ ಸಾಕಾಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ.

ಈ ನಡುವೆ ಅನಿತಾ ದೇಸಾಯಿಯವರ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತ ಪುಸ್ತಕ the inheritence of loss, ಗೀಲಾನಿ ಬರೆದ ತಿಹಾರ್ ಜೈಲಿನ ಅನುಭವ ಕಥನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮುದ ನೀಡ್ತಾ ಇದೆ. 'ಶಾಂತಾರಾಂ'ನತ್ತ ಕೈ ಚಾಚಿದ್ದೇನೆ. ಇವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕುವೆಂಪು ಅವರ ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮದುಮಗಳು ನನ್ನ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗಿದು ಪುಸ್ತಕಗಳ ಸಮಯ. ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅವು ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಸೇರಿರುತ್ತದೆ. ಓದು ನನ್ನ ಜೀವದ ಹವ್ಯಾಸ. ಯಾವುದೇ ಸಿಗಲಿ ಅದು ಪತ್ರಿಕೆ, ನಿಯತಕಾಲಿಕೆ ಎಂಬ ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಮನ ಸೇರಿ ಮನೆ ಸೇರುತ್ತೆ. ಪುಸ್ತಕಗಳಿಗೆ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಣ ನಿಲ್ಲಲ್ಲ. ಅವುಗಳು ನನ್ನ ಪಾಲಿನ ಮದಿರಾಲಯಗಳು. ಅದರಲ್ಲಿನ ಆನಂದ ನನಗೆ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಸಿಗೋದೂ ಇಲ್ಲ. ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದರೆ ಅದೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಾದಂಬರಿ. ಆದುದರಿಂದ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟು ಸಾಕು. ಮತ್ತೆ ಭೇಟಿಯಾಗೋಣ...

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹೊರ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ...!!!

2007-04-14T02:14:00.000+05:30

ಬೆಂಗಳೂರು, ಬೆಂಗಳೂರು, ಬೆಂಗಳೂರು...

ಇಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿತ್ತು. ಬಹಳ ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ ಮನಸ್ಸು ಅಲ್ಪ ಬದಲಾವಣೆಗಾಗಿ ಆಗ್ರಹಿಸಿತ್ತು. ಅಂತಹ ಅವಕಾಶ ಮತ್ತು ಬದಲಾವಣೆಯ ಗಾಳಿಗೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತೆರೆಯಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದ್ದು ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಸುಬ್ರಮಣ್ಯನ ಮದುವೆ.

ಬಹಳ ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿದೆ. ಮದುವೆಯ ಮರುದಿನದ ಶುಭಘಳಿಗೆಗಾಗಿ ನಾವು (ನಾನು, ಮಹಾಬಲ ಮತ್ತು ಜೋಶಿ) ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಹೊರಡುವಾಗ ಮುಂಜಾನೆ 2.15. ಸುಮಾರು 5 ಗಂಟೆಯವರೆಗೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಮತ್ತೆ ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ನನ್ನ ಪಾಲಿನ ಅದ್ಭುತ ಆರಂಭ. ಆಗ ತಾನೆ ನಸುಕಿನ ಬೆಳಕು ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶಾಲವಾದ ಭೂಮಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮುದ ನೀಡಿತ್ತು. ತಣ್ಣನೆಯ ತಂಗಾಳಿಯ ತಂಪು ಮೈಗೆ ಸೋಕಿದಾಗ ಮನವೆಲ್ಲಾ ರೋಮಾಂಚನ.

ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಯಾತ್ರೆ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಅವಿಸ್ಮರಣೀಯವದದ್ದು ಕೆಲವು ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ. ನನ್ನ ಮನ ಸೆಳೆತಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಪ್ರಕ್ರಿತಿ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ. ಒಂದೆಡೆ ಅಡಕೆ ಮರಗಳ ಸಾಲು. ಮುಂದೆ ಬೋಳು ಬೋಳಾದ ಭೂ ಪ್ರದೇಶ. ಮತ್ತೆ ಮುಂದುವರಿದರೆ ತೋಟದ ಪ್ರದೇಶ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿನ ಭೂ ಪ್ರದೇಶ ನನಗೆ ನೀಡಿದ್ದು ಅಚ್ಚರಿ ಮಾತ್ರ.

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮಾವಿನ ಮರದಲ್ಲಿ ಮಾವಿನ ಮಿಡಿ ಕಾಣೋದೇ ತಡ ಅದಕ್ಕೆ ಮರದಲ್ಲಿ ಉಳಿಗಾಲವಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ನನಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ ಮರಗಳಲ್ಲಿ ಕೈಗೆಟಕುವಂತೆ ಮಾವಿನ ಕಾಯಿಗಳು ನೇತಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಕೀಳುವಂತಹ ಗೋಜಿಗೆ ಅಲ್ಲಿನವರು ಹೋಗಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತ. ಕಡೂರಿನ ಸೂರ್ಯೋದಯ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಅವಿಸ್ಮರಣೀಯ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಿಮೆಂಟ್ ಕಟ್ಟಡದ ನಡುವಣ ಸೂರ್ಯೋದಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಇದು ಸಾವಿರ ಪಾಲು ಮೇಲು. ಬಸ್ಸಿನ ಹಿಂಭಾಗದ ಗಾಜಿನ ಮುಖಾಂತರ ಬಂದ ಹೊಂಬಣ್ಣದ ಬಿಸಿಲು ನನ್ನನ್ನು ಯಾವುದೋ ಸುಂದರ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದಿತ್ತು. ಕಡೂರು ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ 5 ನಿಮಿಷದ ವಿರಾಮದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಶಿವಮೊಗ್ಗದೆಡೆಗೆ ಪಯಣ. ಅದು ಭದ್ರಾವತಿ ಮುಖಾಂತರ.

ಒಂದೆಡೆ ಭತ್ತದ ಪೈರು, ಮತ್ತೆ ತೋಟ. ಅದರ ಬಳಿಕ ಕಬ್ಬಿನ ತೋಟ. ಇಂತಹ ಸೌಂದರ್ಯ ನಿಮಗೆ ಬೇರೆಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತೆ ಹೇಳಿ ನೋಡೋಣ. ಹಾಗಂತ ಬಯಲು ಸೀಮೆ ಜನರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳದಿದ್ದರೆ ಮನಸ್ಸು ಕ್ಷಮಿಸದು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೇಗನೆ ಎದ್ದು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಕರ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೊರಟ ಜನರು, ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೊರಟ ತರುಣಿಯರು, ಅವರ ಒನಪು ವಯ್ಯಾರ, ಬೆಡಗು ಬಿನ್ನಾಣ. ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಚೇತೋಹಾರಿ ಎನ್ನಿಸಿದವು ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ. ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಬಳುಕಾಡುವ ಅವರ ನಡೆಗೆ ಎಂತ ಕಲ್ಲು ಮನಸ್ಸೂ ಕರಗಲೇಬೇಕು.

ಅಂತೂ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸೌಂದರ್ಯಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ತುಂಬಿ ಶಿವಮೊಗ್ಗ ತಲಪಿದಾಗ ಬೆಳಗ್ಗೆ 8.20. ಮುಂದೆ ಎನ್.ಆರ್. ಪುರ ಯಾತ್ರೆಯ ಮಜಾ ಬೇರೆ ಇದೆ. ನಂತರ ಪ್ರಥಮ ಮಳೆಯ ಕಂಪಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳೋಕಿದೆ. ಅದರ ನಡುವೆ ಸುಬ್ರಮಣ್ಯನ ಮನೆಯ ಆತಿಥ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳಿವೆ. ಈ ಯಾತ್ರೆ ಇಂತಹ ಅನುಭವ ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಇವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವವರೆಗೆ ಬಿಡುವು...

ನಿಮ್ಮವ,

ಚೇವಾರ್.

ತಳಮಳ-ಸಂತಸ-ಅಭಿನಂದನೆ

2007-03-30T12:56:00.000+05:30

ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರ ನಿರಂತರವಾದ ಬ್ಲಾಗಿಂಗ್ ಮಾಡಲು ಕಾಲಿರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮುದ ನೀಡಿದೆ. ಕೆಲ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಗೆಳೆಯ ವೇಣುವಿನೋದ್ ಏನು ಬ್ಲಾಗ್ ಮುಂದೆ ಹೋಗ್ತಾನೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಕಾಲೆಳೆದಿದ್ದ. ಅಂತೂ ಕೊನೆಗೂ ವಾಪಸ್ ಬಂದಾಗಿದೆ. ಈಗ ಮನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ತಳಮಳ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲಿಂದ ಆರಂಭಿಸುವುದು ಅನ್ನೋದೇ ಸಮಸ್ಯೆ. ಯಾವುದು ಚೆನ್ನ ಎನ್ನುವ ತಳಮಳ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಂದೇ ಸಾರಿ ಹಂಚಿ ಕೊಳ್ಳೋದು ಕಷ್ಟ. ಆದರೂ ಒಂದು ಸಂತಸದ ಸುದ್ದಿಯೊಂದಿಗೆ ಆರಂಭಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಗೆಳೆಯ ವೇಣುವಿನೋದ್ ಹಿರಿಯ ವರದಿಗಾರನಾಗಿ ಬಡ್ತಿ ಪಡೆದಿದ್ದಾನೆ. ಮಂಗಳೂರು ವರದಿಗಾರನಾಗಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅಲ್ಪಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಆತನಿಗೆ ಅಭಿನಂದನೆ. ಈತನ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿಗೆ http://venuvinod.blogspot.com ತಾಣಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ.

ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಊರು ಚೇವಾರ್ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಅದುವರೆಗೆ ವಿರಾಮವಿರಲಿ...

ಮತ್ತೆ ನಿಮಗಿದೋ ಸ್ವಾಗತ

2007-03-25T15:11:00.000+05:30

ಹಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಇನ್ನು ಯಾವುದೇ ಕಾರಣ ನೀಡಿ ತಪ್ಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭರವಸೆ. ಸುಂದರ ದಿನಗಳು, ಜೀವನದ ಅನುಭವಗಳು, ನೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಯಾಣ ಕಥನ ಮುಂತಾದ ಹಲವು ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ವೇದಿಕೆ ನನ್ನ ಈ ಬ್ಲಾಗ್. ಈ ಭುವಿಗೆ ಕಾಲಿರಿಸಿದಂದಿನಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಏರಿಳಿತಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಿದ ಬದುಕು ನಮ್ಮದು. ಈ ಅಲ್ಪಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಮೈಯೊಡ್ಡಿ ನಿಂತ ಜೀವ ನಮ್ಮದು. ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ವಿಚಾರಧಾರೆಗಳಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಕೆಲಸ ನನಗಿರಲಿ ಎನ್ನುತ್ತಾ ವಿರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳಿಗೆ ಸ್ವಾಗತ. ಮತ್ತೆ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಭೇಟಿಯಾಗೋಣ...!!!!!

HAPPY NEW YEAR

2007-01-01T02:17:00.000+05:30

Hi, HAPPY NEW YEAR.

An anniversary is over. I was in Bangalore last year in 2005 december 31. Now here to wish you. In this one year I have seen lot of changes in my life, state, nation and world. If i go on writing it will be another blog of mne. Every day there are lot of changes I had seen. I think change is an integral part of life. If we are not ready to accept that it will be a big problem.

By the by this year we celebrated new year in our office. Every one wished each other. We cut cake. It is the first time in my life a new year is like this. Before this i never celebrated new year by cutting cake. There is a long story behind this new year. There are many things I have to share.

Here is wishing you and your family a very happy, peaceful, joyous and prosperous new year.
Stay happy, life is beautiful. Enjoy the new year

Once again

Happy New Year 2007

Dreams and reality.....!!!!!!!?

2006-12-24T02:07:00.000+05:30

Bengalooru.... The silicon city. As a student I want to go and work in Bengalooru. But is it worthwhile? This is the question which always disturbed my mind at that time.

Yes. Bengalooru is very good for our better future. If we stay in our native we cant move towards progress. Because there are no industries, IT companies or other business houses as in Bengalooru. So we cant expect progress in our life. But do you think its worth only professional progress is important in your life.

The answer is No. We are expecting it in every part of our life. But at what cost? I came to Bengalooru six months ago. I have a wonderful opportunity in my office to work. I love that. But when I get weekly offs its a big problem to use my time. I cant spent my time as I did in my hometown on leave. I love the work, I can forget otherthings in my life.

Anyhow, that's not a big deal here. As long as my progress is concern I am ready to work in any place. But at the same time, I want my relationship with each and every person, which I had earlier. It may be from relatives, friends or any other person. I want to share my ideas with them, more than that its my responsibility to keep in contact with my beloved ones. Sometime they may get irritated from my behavior, but I cant help. I know there are some people who are not interested to continue with me. But I am like a gem, I wont go so easily as they expected. Try to forget me. But you cant? I will come like a devil to follow you.

Keep in touch and stay in tune with me, I am coming with my Kannada blog soon. If everything works alright as my schedule the launch will be on January 14, 2007. Don't know whether it is possible or not, I will try to post my first post in Kannada.

Just wait for that.

Savi savi nenapu (sweet sweet memories)

2006-12-20T02:18:00.000+05:30

Hello, Welcome back. In December first week i was in my native Chevar of Kasaragod district. When I am traveling in a bus from Bangalore to Mangalore my mind is planning what I have to do in these 7 days leave. But it turned out a big headache because I cant spend with my entire family. So I dropped my all plans and decided accept the time as it comes.

The first day I was not in a mood, and I spent my time with my uncles family. But it is very irritated just because I was missing my work!!!. In the first 4 days I wandered around Kasaragod district, met my friends. They gave me the happiness which I missed in Bangalore. Am not telling I am not happy in the office. Am telling the relationshipwise happiness which I got from my birth itself. I met my cousins, sisters, brothers, uncle, aunty and all of them who really make me feel good in these holiday.

But happiness never ends. I am missing my university friend, my sweetest madam, lectures each and everyone. But what to do the December 6th, Demolition of Babri Masjid, In Kasaragod you cant get a single vehicle to travel for long way. They call it as bandh means Strike. Am planning to visit university with my friend in a two wheeler. But it didnt turnout easy. So i postponed my journey to Mangalore university to dec.7.

I have to rush in a hurry because i have to leave on that day to Bangalore means back to my work. At last I reached university at ten thirty in morning. I was very happy in that campus, nothing has been changed except my Cold coffee Canteen. I met My lecture. Then my sweetest madam, we spoke more than half an hour about, life in Bangalore, how Bangalore is moving and about our personal matters. The madam was so sweet. You cant expect that kind of love from University lecturer.

When am talking with her we always discuss about the New Media Technology, Its the first time we didn't speak about that in a whole conversation. Then I met Manorama from Madikeri, Vaishali from Chikmagalur and Shwetha, and some of my juniors. Really wonderful day it was. I was there for 4 hours. But that four hours brought the memories of entire university life. I didn't even went to library becacuse of lack of time. Manu and Vaishu are the crackpotters of my college life. Shwetha is a silent girl, but all of them are so sweet. Really these three are cracks...!

At last 3.30 i left from there and returned to Chevar. And within 45 minutes i left from my home towards my destiny, ie; Bangalore. Because people people like me is always believing in "Karmanye vaadhikarasthe, maa phaleshu kadaachana."

In total am happy person at the end, I met my family members, friends, lectures after a long 5 months break. With a lots of plans i will be back for this new year...

WAIT FOR THAT.........!!!!!!!!

The Beauty of Hometown

2006-11-17T16:52:00.000+05:30

Other day I met one of my friend. We were talking about the Bangaluru and a rural place. To be more clear we are comparing Bangaluru to the other cities of the state. At that time we suddenly gone back for our childhood days. We shared each and every thing of our life. And at last he told that he wants to return to his hometown forever. I asked him why you cant go? At that time he told he is leaving as early as possible. But there is some pain in his mind to leave!!!

As he said there is nothing in Bangalore. From my childhood I stayed in different parts for my study. And i lke the place & felt good for the reason that they are giving different experiences. But after my education I have to join for job. At that time I choose Bangalore just because to experience the difference. Long time back I decided to go everywhere within some years. And I decided to settle some place that should not effect my goals in life which none other tahn my hometown. There are many people who not planned their life. Its not their fault. But they have to think their future well in advance.

Now he has confusion in his mind. Why? What he can do in his native if he return there. Yet now he is not decided. and another question is whether it is easy to leave from here? Definitely for a normal person who loves the culture, relationships and family bondings the place like Bangaluru is not at all good. Dont come with a big dream to such places if you are not ready to lose anyone of them or the relationships.

Be frank am not against the Bangaluru, but the western culture ruined Bangaluru like this. We cant blame only governments for this. We are also responsible for this so called DEVELOPMENT.

At last, after our long talk he decided to leave Bangaluru by making conclusion Bangaluru is always Bangaluru.

Yes he is right. Its becoming 'Greater', and the humanness of the people coming smaller and lesser day by day. Our hometown is the sweetest And the BEST. You cant find such a nice place on this Earth. Thanks to Mother Earth.

What is Development?

2006-11-15T11:35:00.000+05:30

Greater Bangalore. Is it really needed? In my view NO is the good answer. If you ask why I will give you the answer. But before you have to define the word DEVELOPMENT? I am exhausted by searching the correct meaning for this. Because you cant define development in a clear cut way.

In my view development is destroying everything to become modern. I will give you a example. The government is constructing a road. For that they have to vacate the villagers, cut down the trees. But what is compensation for that trees. Nothing only a big Zero. If it is going to be like this definitely the life style become worse than now. Modernisation is good, but it should be for the cause of people.

All projects of governments are like this only. They are interested only to develop the city areas. And villages remain the same. Thanks to the governments. Because of governments lack of interest towards villages we can see greenery around villages. Once the government concentrate on village, then the real Development starts. Is that development really needed. They only know. Its not a question of Karnataka, it happens everywhere in this country.

In Mangalore the conditions of roads are too bad. In city you cant find trees anywhere.You can see ony multi storeyed buildings. It will become another Bangalore in next few years. Is it development? Can you call it as development?

To what direction we are going? Is it good or Bad. Is it positive sign or negative sign of development. Who knows? Can you answer it?

Coming Back on My Beat!!!

2006-11-10T14:37:00.000+05:30

Am back again!!! Because of many reasons i am not in regular beat here. I know its bad. But i assure you that from January 1, 2007 onwards i will be on regulr beat. Till then you cant see regular posts in my blog.

The condition of Bangalore is worsening day by day. The polluted environment is creating much more hazards to the people. Traffic is creating its own problem. I dont know how Bangalore will overcome all these. If you ask me I would rather say it will not ovecome these problems. Because day by day the number of vehicles are increasing. You should wait at least fifteen minutes for green signals from traffic in evry part of the city. But what to do. Our patience only works here. Everyday same problem. In the same time the METRO work is in progress.

Now Bangalore is movig towards "Greater Bangalore". God only knows what will happen in future. Can we say it as Bangalore shining. But for what cost? It helps only media people to fill their pages, and televisin channels to cover a exclusive story. A common man is not in a position to what is happening.

Earlier we used to say that bangalore is a good place for our future. But we look at it from evryside that is not correct. Already it lost its value because of its own people. In future we will not expect any wonders in Bangalore. Besides all these there are some positive sides in Bangalore. I willl share that with you in next time.

Playing with Northern Lights

2006-09-25T02:35:00.000+05:30

My waiting come to an end. Because my friend got a first South Indian byline. Why its important for me? Its just not because my friend got that. But the happiness it gives when our name appear in a newspaper. I got my state byline exact six months ago. One lecture made a marathon lecture for 98 hour 32 minutes. The very next day when i got a byline am happy because it is a state byline. More than that the happiness of my friend. From a language newspaper we dont expect the south Indian or north Indian/ National Byline. State is the SUPREME power me.

The picture is no relation with the article. That page is designed by the photos just fill the space in news paper and internet edition. I saw the picture of Gol Gumbaz with a very creative skill taken by tis friend. One can not get that type of image from hot shot cameras. If possible i will try to post that photos. Dont expect that there is photographic techniques were used in that. But I love the composition of that image.
Am asking sorry because for the bad images used by the publisher. But remember my frind is very good in playing with the words. It is greatly appreciable. If you are happy just drop your comment on article. Am here to give you the good...Enjoy...!!!!!
This should be a surprise to my friend...
Now its the time for you.

Northern Lights

Early morning Rangoli

2006-08-21T01:59:00.000+05:30

I know its late. But now i cant wait for writing. Till now there are sevaeral reasons I didnt write.
In this post i will share my experience and feelings when i returning from my work to the room. Everyday i reach my room early morning. When i am going through road i saw there are some womens who get up early morning. They clean the front yard of their house with water and put Rangoli.
Why am amazing here is just because of the kind of tradition which is cultivated by Bangaluru womens. None other place in Kerala or Karnataka I didnt see this tradition. You should see the involvement of women while doing some work.
Today we are blaming women saying that they cross all tradition. If it is true what the same people say for this? They dont have any answer. They are known for talking. We should see both sides of the matter? Why we are giving more importance to only negative side of the women. We should respect a women. Sorry forgoing away from the topic.
It is believed that Rangoli bring good luck and prosperity to the householders. To design a rangoli a grid of dots is made With rice flour. The dots are then joined together. in various ways to form intricate design.Today we can not see the tradition built by Bangaloreans everywhere. I agree there are otherside also.
The early morning when I pass through the roads of BEAUTIFUL RANGOLI am always getting excited. Thanx to the beautiful arts. and thanx to the women who put that.

MAA TUJHE SALAAM

Coming Soon with some change

2006-07-13T14:16:00.000+05:30

At last my dreams come true on July 11. I joined as a sub editor in the Kannada newspaper Kannada Prabha which is publishing from Bangalore. Very good working condition here. the same day i joined to work is a memorable one. Because there is a frequent news of Mumbai blasts from news agencies and TV channels. We are doing the level best from our side. And it is the major hit after 1993 in Mumbai. But evaryone is wondering about how the state s recovered from the blasts. and within 24 hours lifes in Mumbai came back to normalcy. For now i will take a break. COMING SOON to meet you in regular intervals. Till then Wait...

Sorry am Busy

2006-03-08T13:33:00.000+05:30

Hai friends am back.Sorry for delay in postings. Am in the last months of my studies. I have to complete my dissertation work which is pending because of various reasons. Only 65 days are remaining to complete my study. After that am a free bird!!!

Worked for all these days.I have detail story of Dubare Reserve forest(nearly 38 km from Madikeri) where we shot our documentary for two days. Its an amazing experience. No one can get these types of experience. There are many photographs of Reserve Forest are waiting for postings. You can access one of my photos if you log on to http://dbhasthi.blogspot.com Upto May 15 i will not post on a regular basis. Am trying to post in Kannda but there is some problems. Will overcome it soon. Am trying to start another blog which is devoted only for photography. I and my friend teaching some new softwares to our classmates. I write about all this in future.

Will be back in irregular intervals. bye.

2006-01-14T14:36:00.000+05:30

Happy Makara Sankranti

The Sun enters the Makara raasi (the zodiac sign of Capricorn - the goat), on Sankranti day, signifying the onset of Uttarayana Punyakalam.

Today is "Makara Sankranti" -- which is celebrated when the Sun begins the northward journey, marking the beginning of the "uttaraayaNa puNyakaalam". Sun enters the sign of "Makara", (Capricorn) from Cancer at this time. (This is also called equinox, when the day and nights are exactly the same). Starting this day, the duration of day starts to increase until "dakshiNaayanam" comes. Makara Sankranti signifies two things. One is the changing path of Sun and other is the beginning of "Uttarayana Punyakaala" Makara literally means "Capricorn" and sankranti means "change" or 'sankramana' literally means 'crossing'. On this day, it is said that Sun passes from one Zodiac sign to another. A sankranti or sankramana marks the beginning of every solar month in the Vedic calendrical system when Sun passes from one sign to the other, it's the cusp of the months as astro-wallas call. But, being solar based the change of January 14th or 15th of every year is considered more sacred than any other month, as it is the beginning of Uttarayana Punyakaala.

Harisi namma kanna kavida bhranthi...

Mannisi nadesalishubha sankranti...

Hosa bageyali barali....

Sukha savira tarali...

Ellarigu Sankranti habbada shubha haraikegalu

2006-01-08T17:09:00.000+05:30

Closer to Reality

Last week I saw a documentary produced by literature student of New Delhi. Doc is About Bhopal gas tragedy. It says about how the people living in Bhopal after 20 years. The move taken by the students shold be appreciable. Technically the doc is not upto the mark. You should see this doc to know how the government officials and peoples reacting. The government officials are saying that 95 per cent of people are not affected. Only 5 percent are affected.The tragedy is that more human beings are affected in that area. One shold see the doc to know how the peole in Bhopal living today after 20 years of tragedy.

2006-01-01T13:48:00.000+05:30

Happy New Year

Hello,

I waited for new year to start work with blogger. Today onwards i will try to write regularly. Because of my workload i am not sure about this. 2005 gone there are many important things happened in the year. I will give the Year Round up-2005 list in my next post.

As the year changes nothing will change in this world in a oneday celebration of new year. Afterall this year also not permanent. 2007 is waiting for another december 31, 2006. To me years are the symbols of Past, Present and Future.

I am not expecting wonders in New Years. The celebration can not change the lifestyles of poor peoples. For them to live oneday they have to workhard. Its my experience in Bangalore on dec 31. They are not concerned about the New year. They are working hard to get food for a day. Any how the year is changed to 2006. One quote says,

Time has no divisions to mark its passage, there is never a
thunder-storm or blare of trumpets to announce the beginning of a new month or
year. Even when a new century begins it is only we mortals who ring bells and
fire off pistols-Thomas Mann.
I wish Happy New Year to evaryone.

Happy New Year-2006